PlusFilmrecensie

In Balloon gaan het sacrale en het banale hand in hand

Scène uit Balloon.

 Beeld
Scène uit Balloon.

Voor herder Dargye is het een schrijnend contrast. De ram die hij van een buurman leent, mag zich uitleven op zijn kudde, om maar zo veel mogelijk schapen te bevruchten, maar hijzelf moet zich inhouden.

Zijn vrouw Drolkar en hij hebben al drie zoons. Nog een kind zou ze op een fikse boete komen te staan in het Tibet van de vroege jaren tachtig, waar de Chinese overheid net de eenkindpolitiek heeft ingevoerd. En dan hebben hun twee jongste kinderen ook nog eens de neiging hun toch al schaarse condooms te gappen en te gebruiken als ballonnen.

Die tegenstelling is tekenend voor de droogkomische toon die regisseur Pema Tseden in zijn zevende speelfilm Balloon (Qi qiu) aan kan slaan. Maar evengoed is de film een alledaags boerenverhaal, en een romantisch melodrama, een sprituele parabel. Tseden bespeelt vaardig een veelheid aan registers, vrolijk en melancholisch tegelijk. En verborgen onder al die stijlen is er nog de impliciete politieke boodschap die schuilt in het tonen van gewone (boeddhistische) Tibetanen, die in de marges van de maatschappij worstelen met de decreten van het (anti­religieuze) Chinese partijbureau.

Sinds de Chinese overheid in 2015 de beruchte eenkindpolitiek losliet – tegenwoordig zijn per gezin twee kinderen toegestaan – komen er mondjesmaat films langs de staatscensuur die de gevolgen van de maatregel onder de loep nemen. Dat resulteert vaak in epische tragedies; zie So Long My Son van Xiaoshuai Wang (te zien via onder andere Pathé Thuis en Cinemember). Tseden pakt het luchtiger aan met zijn film over een gezin van schaapsherders.

Balloon lijkt in eerste instantie te draaien om pater ­familias Dargye, gespeeld door Jinpa, die ook de hoofdrol speelde in Tsedens naar de acteur vernoemde vorige film. Maar al snel komen er allerlei lijntjes bij: rond die jongere zoontjes met hun ballonnen, rond de schoolgaande oudste zoon, rond Dargye’s oude vader en rond zijn schoonzus Ani, die non is geworden maar nu terugkeert naar huis, en een geschiedenis heeft met de docent van Dargye’s oudste zoon.

De spil in dit vernuftig gewoven web is Drolkar (Sonam Wangmo, eveneens eerder te zien in Jinpa). In haar dagelijks leven schuren oprukkende modernisering en de wensen van de Chinese staat telkens weer zachtmoedig langs boeddhistische tradities. Als Drolkar en Dargye praten over hun seksleven, draaien die gesprekken evengoed om voorbehoedsmiddelen als om de mogelijke reïncarnatie van overleden voorouders.

Tseden vat het in verraderlijk simpele handheld-­beelden, die bij nadere beschouwing vaak hoogzwanger van rijke symboliek blijken. In de wereld die hij schept zijn het aardse en het verhevene geen tegenpolen, maar gaan het sacrale en het banale gemoedelijk hand in hand.

Balloon

Regie Pema Tseden

Met Sonam Wangmo, Jinpa

Te zien op Picl

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden