PlusInterview

Imanuelle Grives: ‘Mijn arrestatie is het mooiste dat me ooit is overkomen’

Actrice Imanuelle Grives (35) werd vorig jaar juli gearresteerd wegens bezit van en handel in drugs. Over haar verkregen inzichten schreef ze een boek. ‘Ik ben verantwoordelijk voor alles wat gebeurt in mijn leven.’

Imanuelle Grives. Beeld Marc Driessen
Imanuelle Grives.Beeld Marc Driessen

Na het interview mijmeren Imanuelle Grives en ik nog wat na in een verlaten foyer. Ze vraagt of ik gelukkig ben, wat geen rare vraag is na ons intense gesprek, en ik reageer omslachtig, terwijl het antwoord eigenlijk gewoon ja is. Al is het een ander geluk dan ik najoeg toen ik nog dronk. Dit geluk is niet uitzinnig, maar rustig en kalm. Zo liep ik pas met mijn hond in het donker door de polder en werd ik beschenen door het licht van de maan. Ik nam het heel bewust waar, wat resulteerde in een scheut blijdschap die bij me binnenkwam, en dat op een vroege maandagmorgen.

Grives, bekend van de film Alleen maar nette mensen en de tv-series Celblok H en Vechtershart, moest naar eigen zeggen eerst tegen een muur lopen voor ze klaar was voor dat geluk. In juli vorig jaar werd ze opgepakt op het festival Tomorrowland in het Belgische Boom. Tot tien jaar geleden had ze nooit drugs aangeraakt, nu verkocht ze acht xtc-pillen aan een bezoeker. Bij haar arrestatie had ze dertig pillen op zak, plus een gram ketamine, tien gram cocaïne en een gram cannabis. Ze zat twee maanden in de cel en mocht de rechtszaak daarna thuis in Rotterdam afwachten. Uiteindelijk kreeg ze twee jaar, waarvan een jaar voorwaardelijk, wat in België betekent dat je twee maanden moet zitten. Die had ze op een kleine week na al in voorarrest doorgebracht, zodat ze nog een paar dagen een enkelband om moest. Daarna was ze vrij.

Gezien worden

Grives beschouwt zichzelf als ‘een outsider die overal een beetje en dus nergens echt bij hoorde’. Haar ouders hadden al kinderen toen ze een relatie kregen, toen zij geboren werd, waren er drie oudere zussen. Vijf jaar later kwamen er nog een broertje en een zusje bij en werd ze ‘het middenkind’, dat voortdurend haar positie moest bepalen en moest bemiddelen. Geboren in Rotterdam, woonde ze een paar jaar in Suriname en op de privéschool daar was ze het enige creoolse kind. “Een beetje een tomboy was ik,” zegt Grives, “maar daarmee nog niet een van de jongens. Ik had een luisterend oor voor iedereen en daar heb ik in eerste instantie mijn beroep van gemaakt, door een opleiding maatschappelijk werk te volgen. Soms stak ik als ik me niet goed voelde zelf een teentje in het water, dan ­begon ik aan anderen te vertellen dat ik me niet goed voelde. Die hoorden me wel, maar ze luisterden niet, of misschien vond ik de juiste woorden niet. Met jou komt het wel goed, zeiden ze, en dan hield ik mijn mond maar weer.”

Haar vader is extreem gelovig en vond het jammer dat ze niet met een christelijke man trouwde en geen arts of advocaat werd, maar actrice: een duivels beroep. “Het is niet dat hij niet van mij hield, maar er was altijd een maar. Toen ik vorig jaar tweede werd bij It Takes 2, de zangwedstrijd voor BN’ers van SBS6, had hij wel ­gekeken, maar zei hij alleen maar: ja, leuk. Het was nooit goed genoeg, maar nu denk ik: misschien hou jij niet van mij zoals ik ben, maar ik hou wél van mij zoals ik ben.”

Destructief

Wat me opvalt in dit gesprek en ook aan eerdere gesprekken met Wim Kieft en DJ Dano, is de tol van de roem, die door de buitenwereld doorgaans wordt weggelachen. “Als je een bepaalde status hebt en een Bekende Nederlander bent, geef je bepaalde rechten op,” zegt Grives. “Je verliest het recht om dingen moeilijk te vinden of vervelend te vinden, want je bent beroemd. Veel artiesten hebben daar last van: ze willen wel gezien worden, maar dan écht, om wie ze zijn. Ze willen zielscontact, maar mensen zien niet jou, ze zien een personage.”

In februari vertelde ze in de talkshow van Eva Jinek voor het eerst over haar arrestatie en veroordeling. Ze zei dat ze de muur waar ze tegenaan was gelopen in feite zelf had opgezocht. Hoe ze steeds destructiever gedrag had vertoond en had gezocht naar steeds grotere kicks, tot het wel mis móést gaan. Dit keer voelde ze zich wel echt gezien. Veel mensen lieten haar weten dat ze herkenden wat ze ervaarde. “Ze maakten me duidelijk dat ik niet alleen was en dat ze met dezelfde levensvragen worstelden. Dat ze leden in stilte. Door dit boek te schrijven geef ik iets terug en zeg ik tegen anderen: je bent niet alleen. Ik was alles kwijt, mijn leven, mijn carrière, ik kon niet eens meer kiezen wat ik wilde eten, maar de gevangenis was voor mij een reset die me in staat stelde om helemaal opnieuw te beginnen. Ik beschouw mijn arrestatie als het mooiste dat me ooit heeft kunnen overkomen.”

Prikkels

Ik heb zelf autisme, wat ik nooit als excuus gebruik voor mijn vroegere alcoholische uitspattingen, maar wel als verklaring. Grives kwam erachter dat ze hoogsensitief HSS is, een afkorting die staat voor ‘high sensation seeker’. Waar ik snel overprikkeld raak, is bij haar sprake van het tegenovergestelde. Grives heeft juist steeds nieuwe prikkels nodig en daar hielpen de drugs bij. Het eerste dansfestival dat ze bezocht, was tien jaar geleden: Extrema Outdoor in Best. Daar nam ze voor het eerst een kwart pilletje. “Ik kwam niet alleen dichter bij mezelf, maar ook bij anderen. Alle schaamte was weg en iedereen was gelijk. Het deed er niet toe dat ik actrice was, sekse of huidskleur was allemaal onbelangrijk. Ik voelde me geen outsider meer, maar onderdeel van de groep.” Haar lievelingsdrug was mdma. “Als die begon te werken, voelde ik kippenvel over mijn hele lichaam. Ik voelde de sfeer veranderen, kreeg zin om te dansen. Iedereen zat in dezelfde flow. Ik ging anders praten, anders denken, maar de mensen om me heen hadden die andere gedachten ook.”

Anderhalf jaar voor Tomorrowland deed ze een ayahuasca-sessie, om antwoorden te krijgen op levensvragen. Van die trip zegt ze nooit meer helemaal te zijn teruggekeerd, haar beschermlaagje was weg. “Alles wat gebeurde, raakte me, ik had geen filter meer. Ik kreeg dissociaties, paniekaanvallen, soms wel drie per dag.” In reactie ging ze nóg harder werken en leefde ze steeds destructiever, tot aan de val. “Ik werd opgepakt en lag ineens op een dun matrasje in de gevangenis. Later kreeg ik wel een upgrade hoor, haha, maar zo begon het. Ik ben ten overstaan van iedereen op mijn bek gegaan en dat is maar goed ook, denk ik nu. Ik weet niet of ik anders had geleerd wat ik nu heb geleerd. Er is een hoop gebeurd en ik loop nergens meer voor weg. Ik ben verantwoordelijk voor alles wat gebeurt in mijn leven. Mijn tijd in de cel heeft me ook bevrijd van de gevangenis in mijn hoofd.”

Substituut

Grives heeft met een paar bijzondere mensen in haar omgeving een afspraak gemaakt. Als zij zegt dat het goed met haar gaat, terwijl de ander voelt of ziet dat dat niet zo is, heeft de ander carte blanche om te zeggen: we gaan praten. Investeren in échte connectie, noemt ze het. “Ik maak verbindingen met anderen die ik vroeger niet herkende of waar ik niet voor openstond. Met mijn boek probeer ik mensen te laten zien dat je dingen waarmee je worstelt tot in de kern moet aanpakken. Benoem ze, want je kunt niet alles oplossen met alleen maar positief denken. Durf jezelf de moeilijke vragen te stellen. Ik ben gewoon soms angstig, diep van binnen zit nog dat kleine meisje dat bang is dat ze alleen eindigt. Dat wil ik mogen voelen.”

Drugs passen niet meer bij dat nieuwe leven. “Op het moment zelf was het gezellig, maar als ik diezelfde persoon daarna nuchter tegenkwam, was het weg. Ik had het gevoel dat ik naar iets zocht wat er helemaal niet wás.”

Zelf leef ik acht jaar nuchter en vind ik het leven zonder roes soms nog best een beproeving. Op mijn vraag of het wel kán, onverdoofd leven, knikt Grives van ja, al benadrukt ze dat het kippenvel dat je voelt als de mdma begint te werken niet te vervangen is. Ik heb ook nooit een sub­stituut kunnen vinden voor de romige, licht bittere smaak van een glas Westmalle, wat de kick geeft die ik nu ontbeer.

Grives vertelt hoe ze vorige week met haar nichtje van 16 naar een hotel ging. Ze zaten in de sauna, hebben heerlijk gezwommen, deelden een fijne kamer. “Op een gegeven moment keek mijn nichtje me aan en ik keek haar aan en voelde een werkelijke connectie. Ik was zo dankbaar, dat we in deze rare tijd samen zoiets normaals konden doen. Ze zei lachend: tante, mijn hoofd is helemaal leeg. Ik gun dat meisje de wereld en hoop dat ze bepaalde fouten niet hoeft te maken die ik wel heb gemaakt. Ik dacht aan de dansfestivals en vergeleek het hiermee en dit voelde wél echt. De herinnering is ook echt. En blijvend.”

Onverdoofd

Paroolcolumnist Erik Jan Harmens (1970) stopte acht jaar geleden met drinken en schreef daar onder meer de autobiografische roman Hallo muur over. Hij leeft niet langer in het donker, maar het licht is ­eigenlijk té licht en het verlangen naar bedwelming nooit helemaal weg. In gesprekken met veel­gebruikers en gematigden, te lezen in de krant en te beluisteren als podcast, zoekt hij ­antwoord op de vraag: is het mogelijk om onverdoofd te leven?

Reacties zijn welkom op onverdoofd@parool.nl

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden