PlusAchtergrond

Ilse DeLange plaveide de weg naar de winst

Na jaren van misère won Nederland met Duncan Laurence eindelijk het Songfestival. Cornald Maas maakte een documentaire over hoe de winnende act werd gekneed.

Duncan Laurence tijdens zijn winnende uitvoering van Arcade op het Songfestival.Beeld AFP

Als er nog twijfel was over de doorslaggevende rol van Ilse DeLange bij de zege van Duncan Laurence op het afgelopen Songfestival, dan neemt De weg naar de winst de laatste aarzelingen weg. De korte documentaire toont hoe de zangeres zich met elk detail van de Nederlandse act bemoeide.

Dat DeLange niet alleen het lied Arcade selecteerde, maar Laurence ook naar binnen lobbyde bij de selectiecommissie van de AvroTros was al bekend. Maar dat élke seconde van de winnende drie minuten van Laurence door haar vingers ging, is donderdag te zien in de reportage van Cornald Maas, zelf lid van het selectiecomité.

DeLange bedacht dat Laurence op het podium achter een piano moest zetelen, regisseerde zijn bewegingen achter de toetsen en schreef het camera- en lichtplan tot op de tel nauwkeurig uit.

Jammer genoeg toont de reportage nauwelijks hoe DeLange er na de verlossende puntentelling In Tel Aviv maar niet in slaagde de uitkomst te laten doordringen. Wie haar in de gangen van de Songfestivalarena het gevecht tegen haar tranen zag verliezen, werd getroffen door haar ongemeen diepe betrokkenheid en emotie.

Draaiorgels, verentooien

Waaruit die precies waren opgebouwd, blijft in De weg naar de winst buiten beschouwing, haar lessen krijgen daarentegen het volle licht. DeLanges boodschap, waarin Maas zich ongetwijfeld goed kan vinden: wie wil winnen, moet het festival bloedserieus nemen. De Songfestivalconnaisseur moet met lede ogen hebben aangezien hoe Nederland begin deze eeuw het ene na het andere Eurovisie­gedrocht afvaardigde.

Ilse DeLange bedacht dat Laurence op het podium achter een piano moest zitten, regisseerde zijn bewegingen achter de toetsen en schreef het camera- en lichtplan. Beeld Getty Images

Zijn documentaire had vooral een bevrijdende opmaat naar het Songfestival in de Rotterdamse Ahoy moeten zijn. Daar zouden de jaren van misère met draaiorgels, verentooien en scheurjurken formeel worden afgesloten. Op die vrolijke ceremonie is het ineens nog meer dan een jaar wachten. Tot die tijd is de documentaire vooral inzetbaar als een behaaglijke warmhoudlamp voor de belofte van Eurovisiegeluk.

Echt grote ontdekkingen doet Maas op zijn zoektocht namelijk niet. Daarvoor is de selectie van geïnterviewden iets te veilig. Waarom geen exponenten uit de horrorjaren aan het woord? Ruth Jacott, deelneemster in 1993, spreekt zonder namen te noemen over enkele van haar opvolgers die er bewust met de pet naar gooiden. Op wie doelt ze? En hoe kon zoiets in een professionele organisatie? Het blijft onduidelijk.

Geen onderzoeksjournalistiek

De weg naar de winst is ook niet bedoeld als onderzoeksjournalistiek, maar veel meer als het verdiende feestje na jaren van vechten tegen de bierkaai. Uiterst doeltreffend roept Maas’ reportage dat onbekommerd gelukzalige gevoel van een verblijf in de Songfestivalluchtbel weer op. Van het kijken naar die schijnbaar uren durende seconden van spanning tussen bijna-winnaars Duncan Laurence en John Lundvik (Zweden) krijgen we voorlopig geen genoeg. Net als van de zorgvuldig geconstrueerde zinnen waarmee DeLange het succesverhaal van de Common Linnets vertelt zonder één keer de naam van Waylon te laten vallen.

En wat is het ook weer prettig om de opgeklopte room boven op de Eurovisiecake te kunnen proeven. De Songfestivalarchieven blijven een schatkamer: Ierland dat als protest tegen Oost-Europese dominantie een zingende kalkoen afvaardigt, René Froger in een te krap glitterpak en als apotheose uiteraard de worsteling van de Nederlandse delegatie om een lichtgevende bol boven het keyboard van Duncan Laurence te laten bungelen. Och, wat duurt het nog lang voor het mei 2021 is.

De weg naar de winst, donderdag, 21.40 uur, NPO1. 

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden