Plus Interview

Ilse DeLange: ‘Ik wilde een plaat die rootsier klonk dan alles hiervoor’

Ilse DeLange heeft vandaag in Enschede haar ‘eigen’ festival: Tuckerville. Vrijdag is haar album Gravel & Dust verschenen. ‘Ik wilde een plaat die rootsier en puurder klonk dan alles hiervoor.’

Ilse DeLange: ‘Door T. Bone Burnett werden songs langzamer, grooves simpeler.’ Beeld Paul Bellaart

De soundtrack van de film Oh Brother, where art thou? uit 2000 en Raising sand, het album dat voormalig Led Zeppelinzanger Robert Plant in 2007 opnam met bluegrasszangeres Allison Krauss. Het zijn voor Ilse DeLange belangrijke referentiepunten. Zo moet Americana klinken, vindt ze. Wat de muziek van de film en die op Raising sand bindt, is dat van beide T Bone Burnett de producer is.

Burnett stond al lang op het verlanglijstje van DeLange. Nu ze een album ging opnemen dat ‘rootsier en puurder’ moest klinken dan alles wat ze hiervoor had gemaakt, leek het tijd contact met hem te zoeken. “Maar hoe bereik je zo iemand? Hij is in de wereld van de Americana zo’n icoon. Ik kon zijn e-mailadres wel achterhalen, maar had geen zin in zo’n briefje van: ‘Hi, Ik ben Ilse, ik kom uit Nederland…’ dus ben ik in mijn Nashvillenetwerk gaan graven en kwam ik uit bij Pat Leonard, een producer met wie ik eerder heb gewerkt. Die heeft toen, heel lief, een briefje geschreven aan T Bone: dat ik eens koffie met hem wilde drinken.”

In de jaren negentig leek DeLange heel even als countryzanger door te gaan breken in de Verenigde Staten. Het liep anders, maar haar banden met Amerika zijn nog altijd warm. Ze verdeelt haar tijd tussen muziekstad Nashville, waar ze een huis heeft, en het Gooi.

Lang en zwijgzaam

“Nashville is hotter dan ooit. Vroeger draaide alles hier om country, nu doet ook alternatieve muziek het er goed. Dan Auerbach van de The Black Keys en Jack White hebben er eigen studio’s. De stad is enorm veranderd. Toen ik er 21 jaar geleden voor het eerst kwam, kon je er nauwelijks iets fatsoenlijks eten, nu zijn er zo veel goede restaurants dat je bijna niet kunt kiezen.”

Aan het tentje waar ze de eerste keer afsprak met Burnett was die vernieuwing geheel voorbijgegaan. “De koffie smaakte er als slootwater en verder was het ook niets bijzonders.”

Van Burnett, die ooit onder meer gitaar speelde bij Bob Dylan, was ze wel onder de indruk. “Als hij ergens binnenkomt, gebeurt er wat, ook in dat koffietentje. Hij is lang, draagt altijd een driedelig pak en zegt weinig. Ik zat de eerste minuten te kakelen als een kip zonder kop, later werd ik rustiger en deed ik mijn verhaal. En ja, hij was geïnteresseerd.”

Gravel & Dust werd eind vorig jaar voorafgegaan door een titelloos popalbum. “Dat leek mee me een mooi contrast met de countrymuziek van The Common Linnets: effe flink met kleuren gooien en wat uitbundiger zijn op een podium. Maar Gravel & Dust, dat ik overigens vóór die popplaat heb opgenomen, gaat nog dieper de Amricana in dan de Common Linnets. Pop is extravert, de muziek op Gravel & Dust is juist introvert. De liedjes waren al sober en T Bone heeft ze nog soberder gemaakt. Hij vond het niet nodig, de strijkers in sommige nummers, maar dat vond ik wel heel erg mooi.”

Zoeken naar de kern

Illusies dat Burnett uitgebreid studie heeft gemaakt van de platen die ze eerder uitbracht, heeft DeLange niet. “Welnee, die heeft alleen geluisterd naar de demootjes die ik voor dit album had gemaakt: heel eenvoudige eerste schetsjes van nummers. Een stuk of dertig van zulke liedjes had ik. Vijftien ervan hebben we opgenomen, waarvan er uiteindelijk tien op de plaat terecht zijn gekomen. T Bone deed, heel lief en relaxed, suggesties de songs beter te maken. Hij ging in elk liedje op zoek naar de kern van de zaak. Songs werden langzamer, grooves simpeler.”

Via Burnett zette ze ook haar voorzichtig eerste schreden op het acteurspad. “Ik vertelde hem, semi grappend, dat ik het in mijn kop had gehaald dat ik wel een rol wilde in de tv-serie Nashville over het wel en wee van de muziekindustrie daar. Ik wist dat T Bone de muziek voor de eerste seizoenen had verzorgd, maar wat ik niet wist was dat zijn vrouw de bedenker van de serie is.”

Lang verhaal kort: DeLange mocht auditie doen voor Nashville en kreeg een rol. “Ik speelde de rol van Ilse de Witt, coach bij een talentenshow op tv, net zoiets als wat ik in het echt deed in The Voice.”

Ze vond het hartstikke leuk om te doen. Verwacht ze in de toekomst vaker te zullen acteren? Heel Twents nu: “Neu, da’denk ik nie.” Opgewekt: “Maar dingen kunnen raar lopen, hè. Wie weet staat er over 20 jaar ineens iemand voor me die me een grote rol aanbiedt. En als ik vraag hoe hij bij mij komt, zegt hij: ‘Ik heb jou heel lang geleden eens gezien in het laatste seizoen van Nashville.’”

Ilse DeLange: Gravel & Dust (Universal)

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden