PlusAlbumrecensie

IJl gezongen ballades passen Ane Brun toch het best

How Beauty Holds the Hand of Sorrow. Beeld
How Beauty Holds the Hand of Sorrow.

Een ouderwets dubbelalbum was de bedoeling en de collectie was al bijna helemaal klaar toen Ane Brun (44) zich bedacht. De Zweeds-Noorse zangeres die bekendstaat als bijzonder productief – sinds haar debuut in 2003 heeft ze tien studioalbums en drie liveplaten uitgebracht – oordeelde nu toch dat de overvloed aan liedjes het oor van de luisteraar zou verstoppen.

Daarom verdeelde ze de achttien songs over twee losse albums, waarvan het eerste (After the Great Storm) eind oktober al uitkwam. Het tweede, How Beauty Holds the Hand of Sorrow, verschijnt zaterdag. De albums kennen grofweg dezelfde thematiek – centrale vraag: hoe raap je jezelf na een groot verlies weer bijeen – maar zijn productioneel met harde hand van elkaar gescheiden.

Begaafd songschrijfster

Brun gold als de koningin van ijl gezongen en wijds geproduceerde folkballades. Haar repertoire omvat liedjes waarin de uitgestrektheid van het Scandinavische landschap en ook de duistere noordse winter bijna tastbaar zijn.

Hoewel ze een begaafd songschrijfster is, maakte Brun tot op heden vooral indruk met liedjes van anderen. Coveralbum Leave Me Breath­less (2017) liet de luisteraar inderdaad ademloos achter dankzij fraai zwevende versies van Nick Caves Into My Arms, Foreigners I Want to Know What Love Is en zelfs Hero van Mariah Carey. Eerder nam ze Beyoncés Halo al overdonderend mooi op.

Op After the Great Storm kleedt Brun haar songs echter niet meer aan met langgerekte viool- of toetsenpartijen. Ze kiest voor een meer elektronische productie en voegt zelfs enkele beatgestuurde remixes toe. Vocaal blijft ze de materie meester, maar daarmee zijn de meeste positieve punten wel genoemd.

Uit het lood geslagen

Hoe knap het ook is dat de zangeres als kameleon van kleur verschiet, haar liedjes passen simpelweg het best bij de stemmige, donkere tinten waaruit How Beauty Holds the Hand of Sorrow is opgetrokken. Een conclusie die na de openingssong, Last Breath, al onontkoombaar is.

Brun verloor vorig jaar haar vader. De rouw sloeg haar uit het lood. Het verdriet omzetten in muziek lukte niet. Totdat ze het monumentale Last Breath schreef. Het is een intiem verslag van een laatste ademtocht en van de pijn van het achterblijven.

Je kunt je afvragen of een epiloog van anderhalve minuut vol strijkers nodig is. Maar die eigenzinnigheid past wel bij Brun, die vervolgens met de subtiele toetsen van het hoopvolle Closer de luisteraar al na twee nummers volledig in haar greep heeft. Dankzij haar fenomenale inlevingsvermogen neemt de zangeres de luisteraar moeiteloos mee in haar zoektocht.

Het tweede album eindigt met een pianoversie van een lied dat ook op het eerste staat: Don’t Run and Hide. En dan wordt nog eens duidelijk dat Brun eigenlijk niet meer nodig heeft dan wat spaarzame begeleiding om haar stem het best tot zijn recht te laten komen.

Pop

Ane Brun
After the Great Storm & How Beauty Holds the Hand of Sorrow
(Balloon Ranger Recordings)

null Beeld
Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden