Plus Ten slotte

Iedereen wilde een Charles Vandenhove (1927-2019)

De gebouwen van Charles Vandenhove, waarvan er een aantal in Amsterdam staan, kenmerken zich door de symmetrische verhoudingen en zorgvuldig vormgegeven Franse balkons.

Charles Vandenhove 1927-2019 Beeld Getty Images

Voorname architectuur van een klassieke snit, daarop had Charles Vandenhove het patent. De Luikse architect, die vorige week op 91-jarige leeftijd overleed, en zijn echtgenote waren ook verwoede kunstverzamelaars. Vandenhove gaf zijn collectie in langdurig bruikleen aan het Bonnefantenmuseum in Maastricht.

Begin jaren negentig wilde elke gemeente in Nederland wel een creatie van Vandenhove, omdat zijn beeldtaal paste bij het negentiende-eeuwse silhouet. De schrale jaren tachtig - gekenmerkt door sociale woningbouw met trespaplaten, kalkzandsteen muren en goedkope balustrades - waren voorbij.

Vandenhoves gebouwen, waarvan er ettelijke in Amsterdam staan, munten uit in een solide rode baksteen, zorgvuldig vormgegeven Franse balkons, een natuursteen accent, hier en daar een zuil en een degelijke daklijst als bekroning. Daarboven steekt een mansardedak uit met halfronde vensters.

Belangrijker nog zijn de symmetrische verhoudingen.

Dat blijkt vooral uit zijn gebouw De Liefde, ingeklemd tussen de Da Costakade en de Bilderdijkstraat. Het werd gebouwd op de plek van een voormalige kerk (De Liefde uit 1885, van Pierre Cuypers) en klooster, waarvan Vandenhove de sfeer zoveel mogelijk wilde behouden.

De Liefde in de Bilderdijk­straat Beeld Eva Plevier

In 1990 werd Cuypers parochiekerk gesloopt, de bijbehorende begraafplaats Sint Barbara verhuisde naar een terrein achter Sloterdijk. De kapel is geïntegreerd in het ensemble en is tot op heden nog in gebruik.

Omdat Vandenhove graag samenwerkte met beeldend kunstenaars als Sol Lewitt en Giulio Paolini, voegde hij ook aan De Liefde een plastisch element toe: de strepen van Daniel Buren in de poort naar de binnenhof. Het is nog steeds een volkomen natuurlijke invulling van de façade aan de Da Costakade, met een centrale plek voor de klok in de gevel.

Vleugje Parijs
Vandenhove werd een veel gevraagde architect met gebouwen op cruciale en vaak ook kwetsbare plekken: aan een park in Breda, in de Schilderswijk van Den Haag, de uitbreiding van de Koninklijke Schouwburg aldaar en Maison Ceramique in Maastricht.

In 's-Hertogenbosch zou hij zijn omvangrijkste complex neerzetten: het monumentale Paleis van Justitie.

Gebouwd rondom een grote binnenplaats met mansardekappen van zink werd het een gezichtsbepalend element in het nieuwe Paleiskwartier; alsof er een vleugje Parijs naar het noorden werd geïmporteerd.

Na De Liefde volgden in Amsterdam een appartementencomplex op de hoek van de Bilderdijkstraat en De Clercqstraat, niet zijn beste werk vanwege een gesloten marmeren hoek en wat lompe vierkante ramen.

Kort daarna ontwierp hij het Tettergat aan de Da Costakade op de plaats van de vroegere drukkerij, en een monumentaal woongebouw aan de Sloterkade, allebei met een opengewerkte daklijst.

Zelden is er zo gebouwd tussen 1990 en 2005.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden