Zelfportret, 2004.

Plus Ten slotte

Iedereen wilde bij Terry O’Neill (1938-2019) op de foto

Zelfportret, 2004. Beeld Terry O’Neill

“Ik maak geen foto’s meer, en zeker niet met mijn telefoon,” zei de Britse sterrenfotograaf Terry O’Neill toen hij vorig jaar zomer in Amsterdam was voor de opening van zijn tentoonstelling Stars Only in Eduard Planting Gallery, sinds jaar en dag zijn vaste galerie. Hij werd destijds niet alleen behandeld aan prostaatkanker, maar leed ook aan maculadegeneratie, een oogziekte waardoor zijn zicht steeds verder achteruitging. Om te voorkomen dat hij blind werd, kreeg hij elke maand een injectie in zijn ogen. “Daarbij komt dat er niemand is die ik nog zou willen fotograferen. Er zijn geen echte sterren meer. Er lopen geen Sinatra’s meer rond, geen Brigitte Bardots, de sterren van nu zijn me te kleurloos.”

Zijn allereerste ‘sterrenfoto’ maakte O’Neill, die zaterdag op 81-jarige leeftijd overleed aan prostaat­kanker, in 1962 in de Abbey Road ­Studios van The Beatles. Ze waren het nummer Please Please Me aan het opnemen, hij moest ernaartoe voor The Daily Sketch, een landelijke tabloid.

Hired Gun

“Het was mijn allereerste foto voor een krant, ik was 24, en kon nog niet bevroeden dat fotografie mijn roeping zou worden. Ik was jazzdrummer, en nam het ervan tot de dag zou komen dat ik op zoek moest naar een echte baan. Maar een paar dagen nadat mijn foto in de krant had gestaan, werd ik gebeld door de manager van The Rolling Stones. Zo maakte ik mijn volgende foto. Zo is het altijd blijven gaan.”

O’Neill reisde de hele wereld over en werd er goed voor betaald. “Ik ben altijd een hired gun geweest, als kranten of bladen me vragen een foto te maken, maak ik een foto. Maar ik heb het nooit voor het geld gedaan, ik deed het omdat ik ervan genoot. Ik mocht de mensen die ik fotografeerde. Dat is het geheim – je moet iemand echt willen fotograferen.”

Moederziel alleen

Echte vrienden heeft hij niet overgehouden aan zijn werk, O’Neill kwam niet op de verjaardagen van de sterren die hij fotografeerde. Hij slaagde er niet altijd in om afstand te houden: in 1977 kreeg hij een verhouding met actrice Faye Dunaway. In 1983 trouwden ze; het huwelijk hield slechts drie jaar stand.

Een van zijn meest iconische foto’s maakte O’Neill van Faye Dunaway, in het voorjaar van 1977, daags nadat ze een Oscar had gewonnen. Beeld Terry O’Neill/Courtesy Eduard Planting Gallery

O’Neill maakte een van zijn beste, meest iconische foto’s van Dunaway, in het voorjaar van 1977, daags nadat ze een Oscar had gewonnen voor haar rol in Network. Ze zit moederziel alleen aan het zwembad van het Beverly Hills Hotel. Onderuitgezakt, in peignoir. De ochtendkranten met het Oscarnieuws liggen verspreid op de grond, de Oscar staat op de ontbijttafel.

Clichéfoto’s

“Ik volgde haar voor een blad dat al dacht dat ze de Oscar zou winnen. Ik zei Faye dat ik een idee had voor een bijzondere foto, want ik had al zoveel clichéfoto’s gezien van sterren met hun beeldje. Ze vond het direct een goed idee en de volgende ochtend stond ze om zes uur klaar, terwijl ze pas om drie uur was gaan slapen. Kom daar nu maar eens om. (…)”

“Ik hoefde nauwelijks mijn best te doen, iedereen wilde door mij gefotografeerd worden. Nu zijn de sterren omringd door managers en pr-medewerkers, bij wie je moet smeken om dertig seconden. En vervolgens worden foto’s afgekeurd omdat er een haartje niet goed zit.”

Johan Cruijff in de jaren zeventig. Beeld Terry O’Neill/Getty Images
Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden