Plus PS

Iebele van der Meulen: 'Wij homo's moeten wat meer zelfspot hebben'

Iebele van der Meulen (49) is hoofdredacteur van diverse Linda.-titels, waaronder L'Homo., en woont samen met twee mannen. Hij wil dat homo's niet zo megakritisch zijn op zichzelf en op elkaar. 'Het lijkt wel alsof we er allemaal als een seksgod uit willen zien.'

'Het lijkt wel of we er allemaal als een seksgod uit willen zien.' Beeld Marc de Groot

Iebele van der Meulen kwam als achttienjarige vanuit Friesland naar Amsterdam voor de modeacademie. Hij werd stylist en is nu photodirector van Linda. en hoofd­redacteur van Linda. wonen, Linda. mode, Linda.man én L'Homo.. Dat blad komt voor de tiende keer uit. Tijd voor champagne dus op de Keizersgracht, waar Van der Meulen woont met zijn twee mannen, Joop en Rik.

Een nieuwe L'Homo., is dat een evenement in uw leven?
"Ja, het is wel iets speciaals voor mij. Het onderwerp ligt me na aan het hart, ik hou van alle titels bij Linda., maar L'Homo. is net iets meer favoriet."

Wat moet het blad zijn, vindt u?
"Nou, in de eerste plaats een goed tijdschrift. Het moet ook echt voor homo's zijn, vind ik. Natuurlijk zijn er heel veel Linda.-lezeressen die 'm ook lezen, ben ik hartstikke blij mee, want hoe meer lezers hoe beter."

"Ik vind het ook belangrijk dat L'Homo. sociaal-maatschappelijk is, want er is nog steeds werk te verrichten. Tegelijkertijd is het belangrijk dat wij, homo's, met een beetje zelfspot naar onszelf kunnen kijken."

Is dat moeilijk?
"Ik vind het helemaal niet moeilijk, maar ik weet niet altijd hoe anderen het ervaren. Ik heb bijvoorbeeld een editorial geschreven over het feit dat we allemaal zo crazy met ons lichaam bezig zijn. Ik bedoel, sporten is gezond, ik sport óók drie keer in de week, maar het gaat bij ons niet meer om gezond, het is een soort verslaving geworden. Het lijkt wel of we er allemaal als een seksgod uit willen zien."

"We zijn megakritisch op onszelf, en ook op elkaar. In ons huishouden wordt de zin 'Ben ik te dik?' tweehonderd keer per dag gebruikt. Echt, het slaat nergens op. Want nee, ik heb geen blokjesbuik en geen harde reet, maar voor bijna vijftig zie ik er toch best aardig uit? Toch ben ik nooit tevreden met mezelf."

L'Homo. is er ook niet vies van om mannen met sixpacks op de cover te zetten, dus erg ontmoedigd wordt het niet.
"Het is natuurlijk ook heerlijk om naar te kijken! Maar in de nieuwe L'Homo. wilde ik samen met Erwin Olaf ook heel graag een serie van zestien mannen die totaal verschillend zijn in leeftijd, etniciteit en lichaamsvorm. Dat gaat van heel dik tot heel dun en alles wat ertussen zit. Om te laten zien dat er méér is dan een goddelijk lichaam. Want er zit natuurlijk ook een leuk mens in een dik lichaam, misschien wel leuker."

'We zijn megakritisch op onszelf, en ook op elkaar.' Beeld Marc de Groot

Maar op de cover moet het snoepje van de week staan.
"Eigenlijk hebben we sinds de eerste editie van L'Homo., met Arie Boomsma, altijd heel knappe, heteroseksuele mannen op de cover gezet, in een licht homo-erotische pose. Daar zijn we dit jaar vanaf gestapt, want er staan nu tien zeer prominente homo's op."

"Paul de Leeuw, Viktor & Rolf, Erwin Olaf, Marc-Marie Huijbregts, Hans van Manen, Boris Dittrich, Hans Kesting, Hans Klok - we hebben veel Hansen - en Gerard Spong. We hebben voor mannen gekozen die out there zijn, die al een poosje meegaan, om het na tien jaar L'Homo. even over de stand van zaken te hebben."

Is er veel gebeurd in die tijd, op homogebied?
"Heel veel mannen, ikzelf ook, hebben het gevoel dat de homoacceptatie niet meer met rasse schreden vooruitgaat. Misschien juist wel een beetje achteruit."

Het is voor twee mannen bijvoorbeeld niet meer volstrekt natuurlijk om in Amsterdam hand in hand te lopen.
"Precies. Tenminste, ík loop met mijn mannen niet hand in hand in de stad. Met mijn beste vriend loop ik altijd gearmd, dat voelt dan toch weer anders."

Dit gevoel werd door de tien prominente homo's ook gedeeld?
"Sommigen zeggen dat je toch elke dag weer een beetje uit de kast moet komen als je met je geliefde op straat loopt, een zoen wilt geven, even wilt aanraken. Dat is toch best wel heftig, als je dat zo voelt. En het is voor mij ook geen vreemd gevoel."

Tien jaar geleden was dat anders?
"Toen was ik er ook niet scheutig mee hoor, hand in hand over straat lopen, maar nu denk ik er echt zeer bewust over na."

Waarom was het jullie gebruik om een hetero op de voorkant te zetten?
"Voor de cover van de eerste L'Homo. hadden we Linda gefotografeerd, verkleed als leernicht - what were we thinking? - maar toen brak dat hele gedoe om Arie Boomsma los, met wie we een fotoshoot voor het blad hadden gemaakt."

Hij werd geschorst door de EO, zijn toenmalige werkgever, omdat hij aan die fotoshoot had meegedaan.
"Ja joh, dat haalde zelfs het Achtuurjournaal! Toen hadden we allemaal zoiets van: Arie moet op de cover. Het is wel goed om élk nummer een heteroman op de cover te zetten, bedacht ik toen. Als een soort ambassadeurs voor de homo-emancipatie."

En een lekkere man op de voorkant werkt toch beter dan Linda de Mol als leernicht.
"Een lekkere man doet wonderen. Met Jan (Versteegh) en Tim (Hofman) zoenend op de cover... dat heeft echt een geweldige vlucht genomen, dat was óveral. Ik bereik dan toch wel heel veel jongeren met deze boodschap."

'Een lekkere man doet wonderen.' Beeld Marc de Groot

Toen Anna Nooshin en Monica Geuze zoenend op de Linda. meiden stonden, kwam er een storm van kritiek, juist uit lesbische hoek, omdat ze slechts een mannenfantasie zouden uitbeelden.
"Wij wilden laten zien dat je niet zo in hokjes hoeft te denken. Onze covermodellen speelden geen lesbiennes, zij wilden laten zien dat het voor heel veel jongeren geen gescheiden werelden meer zijn. Die denken veel minder in hokjes, laten alles veel meer open op het gebied van seksualiteit, kleding, werk. Dat was de strekking van ons thema."

Dat was ook de boodschap van zoenende Jan en Tim?
"Ja. En dat het er niet toe doet met wie je de liefde deelt. Het gaat om de liefde, niet om het geslacht of de kleur of wat dan ook. Ik heb wel het gevoel dat het nu geweest is, om een hetero op de voorkant van een homoblad te zetten."

Waarom?
"Gewoon, een gevoel. We kregen ook veel reacties van mensen die het niet begrepen - waarom altijd maar die hetero's op ons homoblad? Dit jaar hebben we een shoot met Tim Oliehoek gedaan, hij is onze eerste homo-posterboy!"

"We hebben ook een mooi gesprek tussen Marc-Marie Huijbregts en Thomas Cammaert, heel open en eerlijk, over hoe het is om uit de kast komen, wat dat voor effect heeft op je latere leven, en dat het nog lang niet klaar is als je uit de kast bent."

"Daar heeft Nicolaas Veul weer een heel goed stuk over geschreven, naar aanleiding van het boek The Velvet Rage, van de Amerikaanse psychotherapeut Alan Downs, die zelf ook homo is. Die stelt dat de tijd dat je in de kast zit best veel langdurige schade veroorzaakt. Op een bepalend moment van je leven kun je namelijk niet zijn wie je wilt zijn."

"Misschien dat we dat wel zo druk aan het compenseren zijn, vooral aan de buitenkant, we doen toch allemaal enorm ons best om er zo beeldig mogelijk uit te zien, een zo leuk mogelijk huis te hebben. Daar zijn wij, homo's, best wel extreem in. Zoeken we acceptatie, omdat we heel lang binnenin verstopt hebben gezeten?"

"Ik was me daar nooit zo van bewust, maar ik snap dat wel. Ik ben ook zo met dat lichaam bezig, met mijn huis, dat het goed moet zijn, dat alles er perfect moet uitzien. Waarom eigenlijk?"

Wanneer wist u dat u homo was?
"Vanaf een jaar of negen, tien? Mijn grootmoeder had een leesportefeuille, daar zat Nieuwe Revu of Panorama ook bij en daar stond altijd zo'n vrouw in. Eén keer was er een nummer waarbij er een man middenin stond. Die wilde ik er meteen uithalen. Ja, dacht ik, maar dít is het natuurlijk! Dat zal ik nooit vergeten."

"Ik ben gewoon op mijn achttiende uit de kast gekomen, ik had een ontzettend leuke jongen ontmoet in Leeuwarden die manager van de discotheek was. Daar was ik een soort stiekem naartoe gegaan toen mijn ouders met vakantie waren, en toen kwam ik opeens thuis met een man. Hij was ook nog twee keer zo oud als ik en hij kwam van Aruba. Dus ik had meteen heel veel vinkjes."

"Op de een of andere manier ben ik tamelijk leuk door mijn schooltijd heen gekomen, want ik ging gewoon met drie paar schoudervullingen, een te korte broek van mijn moeder en puntschoenen eronder naar school. Bij een schoolfeest droeg ik zeven parelkettingen. Zo driest ben ik nu niet meer, hahahaha."

'Zoeken we acceptatie, omdat we heel lang binnenin verstopt hebben gezeten?' Beeld Marc de Groot

"Op een schoolfeest heb ik ook weleens gezoend met een jongen. Daarna wel twee weken ziek, ik kreeg echt griep, maar ik denk dat het ook zo bedoeld was: om heel even niet dáár te zijn, om even tot rust te komen. Maar toen kwam ik op school en was er niks aan de hand. Of ik heb een enorm bord voor mijn kop gehad."

Hoe bent u in de tijdschriften terechtgekomen?
"De grootmoeder met de leesmap had óók Avenue. Die ken ik nog uit mijn hoofd, het was de eerste stijlvolle glossy van Nederland. Het had iets van buiten Friesland, maar zelfs van buiten Nederland, van de wereld. Er stonden reisverhalen in, recepten van Wina Born, geweldige modeseries... Dát wil ik ook, dacht ik, en ik ben naar de modeacademie in Amsterdam gegaan."

"Daar ontdekte ik vrij snel dat ik geen ontwerper ben, maar gelukkig kon je ook styling doen. Dat werd mijn richting. Daarna ben ik bij het tijdschrift Man stage gaan lopen en uiteindelijk gaan werken, en daar heb ik ontzettend veel geleerd."

Had u grote liefdes in die tijd?
"Ik was zo bleu; uitgaan en leuke jongens aanspreken, dat dúrfde ik allemaal niet. Het was overdonderend voor mij. Elk weekend ging ik terug naar Friesland. Tot mijn vijfendertigste ben ik vrijwel altijd single geweest. Ja, twee jaar heb ik een relatie gehad met een Amerikaanse roeier die ik op de Gay Games had ontmoet."

U was vanaf het allereerste nummer de stylist van Linda., en deed ook de covers. Hoe was dat?
"De eerste jaren heb ik alle covers gedaan, daarna werd ik chef beeld en werd het te veel werk voor mij. Die eerste keer was ik bloednerveus om met Linda te werken, toch de ster van Nederland. Tot die tijd had ik voornamelijk met modellen gewerkt."

"Linda was ook zenuwachtig, want het was de eerste fotoshoot voor haar tijdschrift. Linda en Zygia, die altijd haar haar en make-up doet, zeiden: 'Doe maar rustig hoor, want we vinden je heel leuk' - hahaha! Toen was het goed."

Is een Linda.-cover maken moeilijk?
"Nee hoor. Je hebt Linda en het thema, die moeten er allebei duidelijk opstaan, en klaar ben je. Ik heb veel voor tijdschriften gefreelancet en dan zeiden ze bij een fotoshoot altijd: 'Schiet even een cover mee..' Ja, hallo, even een cover mee schieten... om iets goeds te maken moet je aanknopingspunten hebben. Die zijn bij ons heel duidelijk. En dan is Linda ook nog eens waanzinnig fotogeniek. Je kunt geen stomme foto van haar maken."

U bent begonnen als stylist en bent nu hoofdredacteur van drie Linda.-titels en photodirector van Linda. Wordt u nog gedreven door een wilde ambitie?
"Ik heb de ambitie om mijn werk zo goed mogelijk te doen, maar niet om alsmaar hogerop te komen. Dat is namelijk geen garantie voor een leuker leven."

Wat wel?
"Er is nog meer in het leven dan werk, zoals mijn twee mannen."

U bent lang single geweest, nu woont u met twee mannen samen.
"Ik werd vaak verliefd, maar die eerste stap durfde ik meestal niet te zetten. Toen werd het wat met Joop, die al heel lang mijn beste vriend was. Opeens was het er, tussen ons. Dat is vijftien jaar geleden, in hetzelfde jaar dat ik bij Linda. begon."

'Die eerste keer was ik bloednerveus om met Linda te werken, toch de ster van Nederland.' Beeld Marc de Groot

Inmiddels zijn jullie met z'n drieën.
"Op een dag kwamen we Rik tegen - leuke jongen, zullen we die een keer uitnodigen? Hij kwam langs en vier maanden later woonde hij bij ons. Dat ging heel natuurlijk. Het was liefde op het eerste gezicht, van ons alle drie."

Hoe is het om je liefde over twee mensen te verdelen?
"Dat is niet zo moeilijk hoor. Als je twee kinderen hebt, hou je toch ook van allebei? Of vrienden: je kunt toch ook van een heleboel vrienden houden? Het gaat echt heel vloeiend bij ons, zeven jaar al."

Hoe zijn jullie karakters?
"Joop is de oudste, een stabiele, rustgevende factor. Wijs. Rik is jonger, hij is veertig, en een enorme doorpakker. Als er iets in huis verandert, zou ik zomaar een halfjaar geen gordijnen kunnen hebben, maar Rik zorgt ervoor dat alles meteen perfect en goed en alles is. Ik zit er precies tussenin, ik ben 49, en meer... de vrolijke noot, denk ik. En ik kan out of the box denken, iedereen even op het verkeerde been zetten."

Geen ruzie, geen jaloezie?
"Eigenlijk niet, nee. Ik maak al helemaal geen ruzie, want daar kan ik niet tegen."

Had u uw leven ooit zo voor zich gezien?
"Nee, maar het gebeurde gewoon. En toen moesten we wéér uit de kast!"

Omdat het zo'n ongebruikelijke leefvorm is.
"Ja, maar het viel mij honderd procent mee hoor, wat betreft de reacties. Mensen zijn vooral op een aardige manier nieuwsgierig."

Wat willen ze zoal weten?
"Vooral veel over het bed - 'hoe slápen jullie dan?'"

Jullie slapen met z'n drieën in één bed en twee dekbedden, heeft u zelf ooit geschreven.
"Ja, dat stond meteen in mijn eerste editorial van L'Homo.."

Er wordt nooit afkeurend op gereageerd?
"Nee, eigenlijk niet. Het leuke is dat we alle drie onze ouders nog hebben, en een jaar of anderhalf nadat we elkaar hadden gevonden, zijn we met al die ouders, met twee zussen én een tante in een huis op Mallorca gaan zitten. Vijf dagen lang, elke avond een gigantisch diner aangericht - dat was een van de leukste vakanties ooit."

Doen jullie nog aan trouwen?
"Joop en ik waren al getrouwd, maar met zijn drieën kun je niet trouwen. We hebben het geprobeerd in Las Vegas, maar ook daar doen ze het niet."

Hebben jullie soms ook een romantisch moment dat jullie elkaar met z'n drieën in de ogen kijken en denken: ja, dit is het?
"Ja, zeker. We zijn heel romantisch met z'n drieën. We zijn nog maar net terug van een reis van drieënhalve maand over het zuidelijk halfrond, want we wilden de winter eens overslaan. We zijn naar Sri Lanka geweest, Australië, Nieuw-Zeeland, Tahiti, Paaseiland, Zuid-Amerika, Chili, Uruguay. Het was heerlijk om zo lang uit de realiteit weg te zijn. Gewoon, met z'n drieën, verder niks - het was geweldig."

Heeft het u nog belangrijke inzichten opgeleverd?
"Dat het belangrijk is om het ook zo veel mogelijk leuk te hebben. Met elkaar."

En niet altijd maar achter de volgende cover aan te hollen.
"Nou ja, dat is toevallig óók heel erg leuk. Dat moet je omarmen, daar wil ik ook van blijven genieten."

Beeld -

Iebele van der Meulen

1 februari 1969, Heerenveen

1981-1988 RSG Heerenveen (vwo)
1988-1992 Modeacademie Charles Montaigne (nu Amfi)
1991-2004 Freelance stylist voor Man, Elegance, De Bijenkorf, Gucci en Linda.
2004-heden Photodirector Linda.
2012-heden Hoofdredacteur Linda. mode, Linda.wonen, Linda.man en L'Homo.

Iebele van der Meulen woont met zijn mannen Rik en Joop in het centrum van Amsterdam.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden