PlusInterview

Idfa-publiek omarmt film over onaanraakbare vrouwen uit India

De documentaire Writing with Fire is de winnaar van de publieksprijs op Idfa. De makers Sushmit Ghosh en Rintu Thomas zagen hun werk beloond met een 9,6. ‘We wilden deze sterke vrouwen een stem geven.’

David Hielkema
Interviewster aan het werk, een still uit Writing with Fire van Rintu Thomas en Sushmit Ghosh. Beeld
Interviewster aan het werk, een still uit Writing with Fire van Rintu Thomas en Sushmit Ghosh.

Een staande ovatie kregen documentairemakers en tevens echtpaar Sushmit Ghosh en Rintu Thomas afgelopen week in Tuschinski. Het publiek klapte, stond op, applaudisseerde harder, floot ter aanmoediging en dat ging de hele aftiteling door. “Magical,” blikt Ghosh terug. “Het was alsof ik uit mijn lichaam trad,” zegt Thomas.

Het publiek ging nóg harder applaudisseren toen hoofdpersonage Meera Devi van Writing with Fire aanwezig bleek. En toen moest de 9,6 van de publieksprijs nog komen.

Writing with Fire speelt zich af in Uttar Pradesh, een van de conservatiefste deelstaten van India. De makers volgen een groep vrouwen, dalits, die hun eigen krant maken. Dalits worden ook wel paria’s of onaanraakbaren genoemd. Ze staan onder alle andere sociale groepen in het Indiase kastensysteem; in feite zijn ze buiten het stelsel gesloten. De groep is in 2002 desondanks de eigen krant Khabar Lahariya begonnen.

De documentairemakers haken aan als in 2016 Khabar Lahariya aan de overstap begint naar een digitaal bestaan. Circa twintig verslaggeefsters uit de gemarginaliseerde gemeenschappen maken tijdens een redactievergadering kennis met elkaar. We zien hoe een van hen voor het eerst een e-mail verstuurt. Writing with Fire volgt hoe de krant zich in vijf jaar ontwikkelt tot een online platform met video’s die miljoenen keren worden bekeken.

Honderden volgers

Voor de verslaggevers zijn journalistiek, democratie en gerechtigheid met elkaar verbonden. In de eerste scène interviewt Meera Devi een vrouw die verkracht is. Haar man zit er troosteloos bij. “We vertrouwen niemand behalve jou,” zegt hij. De politie heeft de verkrachting genegeerd en hoewel het voor de verslaggeefster gevaarlijk is, stapt Devi naar de politie om opheldering te vragen.

De film zit vol vergelijkbare verhalen die impact proberen te creëren. Een verslaggeefster gaat naar een dorp zonder gezondheidszorg, waar mensen sterven aan tuberculose. Een paar weken later heeft de reportage miljoenen kijkers op YouTube. Het districtsbestuur besluit gratis gezondheidszorg te regelen, waardoor er een nieuwe tbc-uitbraak wordt voorkomen.

Ook het dagelijks leven van de vrouwen is te zien. Devi’s echtgenoot gelooft na veertien jaar nog steeds niet dat Khabar Lahariya lang blijft bestaan. Wat zijn vrouw doet is maar een hobby, zegt hij. Andere beelden tonen hoe de vrouwelijke journalisten thuis worden opgezocht door machtige mensen die ze hebben bekritiseerd.

Inmiddels heeft de film 27 prijzen gewonnen, waaronder Sundance. Hoe voelt dat?

Sushmit Ghosh: “De publieksprijs is de meest speciale prijs. Voor de juryprijs word je genomineerd, je krijgt respect van je gelijken, maar je maakt uiteindelijk een film voor het publiek. Dit publiek is erg betrokken bij de politiek achter het verhaal, ze herkennen het narratief. Een groter compliment kun je als filmmaker niet krijgen.”

Waarom wilden jullie deze film maken?

Rintu Thomas: “We zagen een online fotoverhaal over de groep. Een vrouw in Uttar Pradesh bracht haar eigen krant rond, waar ze zelf stukken voor had geschreven. Dat was al heel ongebruikelijk; deze vrouwen worden juist vaak uitgesloten, zijn niet zichtbaar. Maar hier waren ze aan het verslaggeven over misdaad, corruptie, politiek. Intelligente vrouwen die goed begrijpen wat ze doen. Bij de ontmoeting waren ze net begonnen met de onlinetransitie. We zagen alle ingrediënten voor een film; het was onmogelijk om daarvan weg te lopen.”

Sushmit Ghosh. Beeld Getty Images for ZFF
Sushmit Ghosh.Beeld Getty Images for ZFF

Hoe was het om deze vrouwen vijf jaar te volgen?

Ghosh: “Dalitvrouwen worden altijd geprojecteerd als slachtoffers. Je ziet ze nooit als vrouwen die regie hebben over hun eigen leven, als vrouwen die hun gemeenschap veranderen. Het was een mooi moment om in te stappen, maar zelfs als online gaan niet gelukt was, wilden we hun verhaal vertellen. We wilden deze sterke vrouwen een stem geven, terwijl we ook proberen te laten zien dat India en het kastensysteem aan het veranderen zijn.”

Jullie wonnen op Sundance ook de juryprijs ‘impact voor verandering’. Geloven jullie dat de documentaire impact heeft in India, de democratie, het kastensysteem?

Ghosh: “Ten eerste verandert de film de ideeën over dalitvrouwen. Bij elke vertoning op een festival zijn er voor de krant Khabar Lahariya nieuwe mogelijkheden en partners gekomen. We hopen dat dit ook andere onafhankelijke journalisten steunt om vrij te kunnen werken in India.”

Rintu Thomas. Beeld Getty Images for ZFF
Rintu Thomas.Beeld Getty Images for ZFF

Jullie maakten de film in 2019 af. Toen kwam covid. Hoe gaat het nu met de krant?

Rintu Thomas: “Terwijl de wereld naar binnen ging, konden zij naar buiten. Zij kwamen al op de meest onbereikbare plekken in afgelegen gebieden en konden dit blijven doen. Tijdens de pandemie lieten zij zien wie echt afgesloten zijn van de publieke gezondheidszorg of wie er geen toegang tot voedsel hadden. Veel grote kranten gingen daardoor samenwerken met Khabar Lahariya. Het was een droom van hen om zo samen te werken en verhalen te vertellen over mensen die vaak niet gezien worden.”

Idfa Publieksprijs

1. Writing with Fire – 9,6
2. Housewitz – 9,4
3. The Velvet Queen – 9,4
4. Flee – 9,4
5. Shabu – 9,3
6. Jason – 9,2
7. Mr. Bachmann and His Class – 9,2
8. Children of the Mist – 9,1
9. Revolution of Our Times – 9,1
10. Judges Under Pressure – 9,1

In DeLaMar wordt zondag een selectie van de publieksfavorieten vertoond. Voor meer informatie en tickets: idfa.nl.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden