Erelijst

I Sing the Body Electric van Weather Report: rauw, goor en sensationeel goed

In deze rubriek bespreekt de muziekredactie van Het Parool een klassieker uit de geschiedenis van pop, jazz of klassieke muziek, die het waard is opnieuw te beluisteren. Deze keer I Sing The Body Electric van Weather Report.

Erik Voermans
I Sing The Body Electric (1972) van Weather Report. Beeld
I Sing The Body Electric (1972) van Weather Report.

Deze maand is het vijftig jaar geleden dat I Sing the Body Electric verscheen, het tweede album van Weather Report, de band van toetsenman Joe Zawinul en saxofonist Wayne Shorter, beiden bekend als sidemen van Miles Davis. De plaat is om drie redenen bijzonder, afgezien van de kwaliteit van de muziek.

Eén: het is het eerste album van Weather Report waarop Zawinul een synthesizer bespeelt. Twee: het is het enige album van de band waarop een gitarist meedoet. En ten derde is I Sing the Body Electric het eerste album waarop te horen is wat een sensationele liveband Weather Report was.

Kant B van de oorspronkelijke vinylschijf bestond uit fragmenten van een concert in de Shibuya Kokaidozaal in Tokio. Het hele concert werd op 1 mei 1972 uitgebracht onder titel Live in Tokyo, helaas alleen in Japan.

Terug in de tijd

Weather Report was in 1972 nog steeds zoekende naar de ideale samenstelling, die nog even op zich zou laten wachten. Wel was duidelijk dat leider Zawinul een onomkeerbare stap naar elektrische versterking voorstond, waardoor de puristischer jazzdagen voorgoed voorbij waren.

Uiteindelijk kostte dit drummer Eric Gravatt en bassist Miroslav Vitous de kop, maar op I Sing the Body Electric – de titel, afkomstig uit een gedicht van Walt Whitman, was veelbetekenend – zijn ze nog in volle glorie te horen, al moet je houden van de vervormde klanken die Vitous af en toe op zijn contrabas voortbrengt.

Het tweede nummer van kant 1 springt eruit, omdat in The Moors gitarist Ralph Towner op zijn twaalfsnarige gitaar een unieke gastrol vervult. Towner was zo onder indruk van de band, waarin twee van zijn helden speelden, dat hij stijf stond van de zenuwen. Zawinul zag dat, en gaf de technicus de opdracht de opname al te starten terwijl Towner nog aan het inspelen was.

Nog redelijk ontspannen speelde Towner een prachtige inleidende improvisatie, waar niets meer aan te verbeteren viel. Toen Towner klaar ging zitten voor de eerste echte take, zei Zawinul: “Laat maar Ralph, we hebben ’m al.”

Waarom nu herbeluisteren?

Omdat je je kunt blijven verbazen over het niveau waarop er door de vier heren, aangevuld met percussionist Dom Um Romão, drie blazers en drie zangers, wordt gemusiceerd. Met name in de eerste livetrack, de medley Vertical Invader / T.H. / Dr. Honoris Causa, blijft geweldig omdat niet valt uit te maken waar de gecomponeerde delen eindigen en de geïmproviseerde beginnen. De klank van de band is bovendien vaak nog veel rauwer en goorder dan in latere jaren, wat zeker in de livefragmenten voor veel opwinding zorgt.

Het openingsnummer, Unknown Soldier, met toegevoegde hout- en koperblazers en zangers, heeft alleen maar aan slagkracht gewonnen en krijgt, met de oorlog in Oekraïne in het achterhoofd, een extra dimensie.

Verder luisteren

Voor de vinylversie van Live in Tokyo moet een klein fortuin worden neergelegd, maar gelukkig zijn de stukken ook via Spotify te beluisteren. Dan is te horen dat bij de medley nog een stuk hoorde (Seventh Arrow), samen goed voor bijna een half uur muziek, en dat tussen Surucucú en Directions ook nog twee andere stukken zaten, die ook samen een lange medley vormen.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden