PlusFilmrecensie

I’m Thinking of Ending Things: nieuwe mindfuckfilm van Charlie Kaufman

Heet Lucy (Jessie Buckley) wel Lucy? Wie zal het zeggen... Beeld -

De afgelopen jaren was het stil rond Charlie Kaufman, de bedenker van bizarre breinbrekers als Being John Malkovich (1999), Adaptation. (2002) en Eternal Sunshine of the Spotless Mind (2004). Zijn laatste film, de door hem geschreven en geregisseerde poppenfilm Anomalisa, dateert alweer van 2015. Maar vanaf vrijdag staat zijn nieuwe film, I’m Thinking of Ending Things, op Netflix. Kaufman nam het script en de regie voor zijn rekening van een mindfuckfilm die begint als Meet the Parents en eindigt als The Shining.

Lucy (Jessie Buckley) en Jake (Jesse Plemons) hebben sinds zeven weken een relatie en hoewel zij erover denkt deze prille relatie te beëindigen – vandaar de titel – gaat ze met Jake mee om zijn ouders te ontmoeten.

De autorit naar de boerderij van Jakes ouders verloopt nogal moeizaam: buiten begint het steeds harder te sneeuwen en in de auto stokken de gesprekken tussen Jake en Lucy herhaaldelijk. De lange autorit wordt door zelfverklaard musicalhater Jake opgevrolijkt met een lachwekkend lange opsomming van musicals waarna Lucy een deprimerend gedicht (“de zon rijst en daalt als een vermoeide hoer”) voordraagt.

Jake vertelt dat zijn moeder zich niet goed voelt, maar verzwijgt wat haar precies mankeert; Lucy wordt regelmatig door een andere Lucy gebeld en reageert dan betrapt. Heet ze eigenlijk wel Lucy? Op de aftiteling wordt ze ‘young woman’ genoemd terwijl Jake gewoon Jake heet.

Bij aankomst op de boerderij wordt de sfeer nog ongemakkelijker. Jake geeft een rondleiding door de lege stal en vertelt smakelijk hoe de varkens levend door maden werden opgegeten: “Het leven kan wreed zijn op een boerderij.”

Jakes ouders (Toni Collette en David Thewlis) blijken te grossieren in diverse stadia van hysterie en ook de hond Jimmy houdt er rare gewoontes op na. Met het huis is ook al iets vreemds aan de hand: het doet Lucy niet alleen denken aan het huis waar ze is opgegroeid, maar er hangt ook een jeugdfoto aan de muur die sprekend op haar jonge versie lijkt. En Jakes ouders hebben in bijna elke scène een andere leeftijd, variërend van piepjong tot stokoud – iets waar niemand van op lijkt te kijken.

Kaufman hanteert in zijn nieuwste film weer zijn vertrouwde stijlvormen: vervreemding en claustrofobie. Er wordt gegoocheld met tijd en plaats, tafels vol eten verschijnen plots om weer te verdwijnen en de gebeurtenissen op de nachtmerrieachtige boerderij worden regelmatig onderbroken door beelden van een dikke schoolconciërge die uit een ander verhaal lijkt te komen.

Naast musicalintermezzo’s is er een fragment uit een niet-bestaande film, Red Line Diner, zogenaamd gemaakt door de wel bestaande regisseur Robert Zemeckis. Zo wisselt Kaufman vreemde vondsten af met dialogen waar geen einde aan lijkt te komen.

I’m Thinking of Ending Things doet bij vlagen denken aan Eternal Sun­shine of the Spotless Mind – waarmee Kaufman een Oscar voor Beste Originele Script won – zonder ooit dat niveau te halen. Daarvoor is zijn koortsdroom niet origineel en afgerond genoeg. Maar ook een mindere Kaufmanfilm is nog altijd de moeite waard, zeker na vijf jaar zonder zijn bizarre films.

I’m Thinking of Ending Things

Regie Charlie Kaufman
Met Jessie Buckley,, Jesse Plemons, Toni Collette, David Thewlis
Te zien op Netflix (vanaf 4/9)

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden