Han Lips kijkt tv

Hunted doet niet aan privacy, alle registers worden open getrokken

Han Lips schrijft elke dag over wat hem is opgevallen op tv. Vandaag: Hunted.

Hunted, NPO3Beeld -

Het is ieder keer weer een beetje zoeken, zo’n eerste aflevering van Hunted. Dertien mensen, 6,5 koppel, waar je als kijker ineens sympathie voor moet hebben, of juist niet. Die DN’ers (‘Doodgewone Nederlanders’ in Hunted-jargon) die 21 dagen uit handen proberen te blijven van ‘de top van de Nederlandse opsporing’ worden gedoseerd gepresenteerd door de makers van het toch wel een tikje ondergewaardeerde AvroTros-programma.

De focus deze eerste aflevering lag op de zussen Joyce en Kim, een chaotisch stelletje dat, eenmaal ontsnapt uit hun gevangenis, geen begin van een idee had. En dus renden zij door Utrecht van de ene camera naar de volgende, terwijl de door hun georganiseerde handlanger Wim in een niet onopvallende auto stapvoets achter ze aanreed.

Precies zoals het niet moet natuurlijk, leerde Lips van de vier voorgaande seizoenen. Want de ‘hunters’, een gezelschap mannen en vrouwen die hun sporen hebben verdiend in het opsporen van voortvluchtigen, hebben toegang tot camera’s en bevolkingsregisters en plaatsen in een handomdraai een tap op de telefoons van iedereen die in de verste verte wel eens een connectie zou kunnen hebben met de deelnemers aan het programma.

Dat in de eerste aflevering vanuit het HQ dus al het dringende verzoek voor een ‘belhisto’ van handlanger Wim kwam, was dus geruststellend. Want aan zoiets als privacy doet het programma niet. Natuurlijk, daar hebben de deelnemers voor getekend, maar het is fascinerend om te zien welke registers daardoor kunnen worden opengetrokken. De hunterteams in het land, de boots on the ground van het hoofdkwartier in Rotterdam, intimideren zich de voordeur voorbij en weten vaak waardevolle informatie te krijgen uit de medeplichtigen van de deelnemers.

Drie weken tikkertje zonder buut, het lijkt Lips dodelijk vermoeiend. Maar als programma belooft de eerste aflevering veel. Daar dacht mevrouw Lips trouwens anders over, die vond het allemaal vooral onnavolgbaar, klaagde ze vanaf de bank. “Om niet te zeggen saai.”

Reageren? hanlips@parool.nl

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden