Recensie

Hozier komt het best tot zijn recht als hij de blues zingt (***)

En toen was daar Hozier. Zijn hit 'Take me to church' is ruim 83 miljoen keer bekeken op YouTube, hij staat al twintig weken in de Megatop 50, trad op in 3FM's Glazen Huis en was te gast bij 'Saturday Night Live'. De ster van de 24-jarige Ier Andrew Hozier-Byrne is snel rijzende.

Hozier in Paradiso Beeld Marc Driessen (www.marcdriessen.com)

Hozier lijkt dan misschien de zoveelste bard met een baard, maar deze singer-songwriter heeft iets wat hem onderscheidt van de massa. In eerste instantie denk je dat het in zijn stem zit: die is diep en innemend en heeft een aangenaam warme galm. Maar zo'n stem heeft generatiegenoot George Ezra ook.

Geen clichés
Nee, na verscheidene keren zijn debuutplaat Hozier te hebben beluisterd, blijkt het toch in de teksten te zitten. In plaats van popsongclichés aan elkaar te rijgen schrijft Hozier korte verhalen en gedichten op muziek. Waar George Ezra vrolijke deuntjes maakt met Europese hoofdsteden in de titel, zingt Hozier over de onderdrukking van de katholieke kerk en de gruwelijke kanten van de liefde.

In het lieflijke 'In a week' worden minnaars opgegeten door beesten. In From Eden neemt de hoofdpersoon een touw voor zijn geliefde mee, om haar andere man mee op te hangen. 'Something new' gaat over de oppervlakkigheid van steeds opnieuw verliefd worden. En 'Take me to church' gaat niet over een gezellig zondagsuitje met de familie, maar over de leugens die de kerk verkondigt. Het zorgde voor heel wat discussie op religieuze blogs. En om nog wat extra olie op het vuur te gooien: de videoclip gaat over de vervolging van een homostel.

Te zoet
Allemaal passende onderwerpen in een voormalige kerk als Paradiso. Hozier trapt de avond af met 'Angel of small death and the codeine scene', dat, het is bijna voorspelbaar, niet over lieflijke engelen gaat, maar over drugs. Live klinkt het nummer opgewekter dan op cd, dankzij een uptempo bassdrum, een meeklappend publiek en engelachtige samenzang. Een vierkoppige band en twee achtergrondzangeressen ondersteunen Hozier. Prachtig, die meerstemmigheid, maar eigenlijk is het iets te zoet voor deze muziek. Hoziers stem verzuipt erdoor en de rauwe randjes verdwijnen.

Daardoor valt het nummer waar iedereen naar uitkijkt, 'Take me to church', ook tegen. Het klinkt te vlak. De wisselingen van ritme en toonsoort en de weltschmertz in Hoziers stem die het nummer zo goed maken, worden door de toevoegingen van de band gladgestreken.

Beter de blues
Veel beter komt Hozier tot zijn recht bij het bluesnummer 'It will grow back' en bij 'In a week', een duet met celliste Alana Henderson. Prachtig teer en melancholisch klinkt het, en dan snap je ook ineens de vergelijking met mede-Ier Damien Rice: Hozier blijkt in Henderson zijn eigen Lisa Hannigan te hebben.

Maar op zijn allerfraaist is Hozier als hij alleen in de spotlight staat met zijn gitaar, zoals bij de Skip James-­cover 'Illinois blues'. Hozier mag dan geen fan van de kerk zijn, hij toont zich wel een warme pleitbezorger van de blues - een stijl die zo goed bij hem past dat je hem nog veel liefdesverdriet toewenst, zodat hij dit soort mooie muziek blijft maken.

Hozier

Ons oordeel: ★★★☆☆
Gehoord: 26 januari
Waar: Paradiso

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden