Plus Filmrecensie

Horrorfilm Midsommar ijlt nog lang na

Midsommar is een horrorfilm waarin een rouwproces op een bizarre manier wordt verwrongen. 

De sympathie ligt van begin tot eind bij de door Florence Pugh (r) uitstekend ­vertolkte Dani.

Dani maakt zich zorgen. Haar suïcidale zus heeft haar e-mails afgekapt met een onheilspellende verwijzing naar een diepe duisternis en een resoluut ‘vaarwel’. Dani’s halfgeïnteresseerde vriendje probeert haar telefonisch te kalmeren: geen zorgen, zo gaat dit al jaren, ze wil alleen maar aandacht. Dan krijgt Dani slecht nieuws en maakt schrijver-regisseur Ari Aster duidelijk dat hij na de gruwelen in Hereditary nog niet op narigheid is uitgekeken.

Midsommar is een paar minuten bezig als Aster laat zien hoe brandweermannen in een inpandige garage in een Amerikaanse buitenwijk twee draaiende automotoren uitzetten. De camera volgt de tuinslangen aan de uitlaten over de trap naar boven. Een slang verdwijnt onder de afgeplakte deur van de ouderlijke slaapkamer, de andere eindigt in de mond van Dani’s dode zusje. Ziedaar het vaarwel uit de diepe duisternis.

In Hereditary bracht een ander ijzingwekkend familiedrama de heldin op de rand van de afgrond. Actrice Toni Collette ging tot op het bot om de onmacht en woede en het peilloze verdriet van een nabestaande te belichamen. In Midsommar schreeuwt Florence Pugh het na de ­onheilstijding uit van de pijn. Dani is in één klap haar hele familie kwijt en Pugh (Lady Macbeth, The Little Drummer Girl) slaagt erin dat overtuigend uit te dragen. Het doet pijn. Alweer.

Aster maakte zeven korte films voor hij in 2018 met Hereditary een overdonderend akelig speelfilmdebuut op zijn naam zette. Midsommar is geen volbloed vervolg, maar de film heeft genoeg overeenkomsten met de voorganger om als een aanvulling of variatie te worden beschouwd. Dit is weer een horrorfilm waarin een rouwproces op een bizarre manier verwrongen wordt, tot er een alternatieve zienswijze op de dood ontstaat.

Na de dramatische proloog belandt Dani met haar vriendje-van-niks en drie andere antropologiestudenten in Noord-Zweden, waar de Amerikanen door een Zweedse studiegenoot voor een bijzonder Midzomernachtsfeest zijn uitgenodigd. Wat aanvankelijk als ‘een soort hippiecommune’ werd omschreven, blijkt een eeuwenoude ­nederzetting van een heidense natuurreligie te zijn. Het zomerfeest vindt er om de negentig jaar plaats en duurt negen dagen. Het is geen evenement voor bierdrinkende bro’s, maar ze zijn toch welkom. Waarom? Er zal een ­Meikoningin worden uitverkoren. Wie zal dat worden?

Voor een horrorfilm van bijna 150 minuten is Midsommar in grote lijnen te voorspelbaar, maar Aster slaagt er verduiveld goed in de spanning gestaag op te voeren en een vreemde wereld te scheppen waarin je je ogen voortdurend de kost geeft. De Zweedse zomeridylle zonder zonsondergang werd in Hongarije gebouwd, met een scherp oog voor details die van een afstand fris en vrolijk ogen, maar bij nadere beschouwing verontrusten. Dat sluit aan op Asters filmstijl, waarin de spanning en het ­onbehagen voortkomen uit onze angst voor wat komen gaat. Wegkijken is geen optie.

Midsommar past in een horrortraditie waarin reizigers in den vreemde op heidense of inheemse rituelen stuiten die ons schokken. De Britse klassieker The Wicker Man (1973) zette een natuurreligie nadrukkelijk af tegen christelijke waarden. Asters hellevaart ontbeert dat prikkelende theologische contrast. De sympathie ligt van de eerste tot de laatste minuut bij de door Florence Pugh uitstekend vertolkte Dani, maar de knapen die haar vergezellen ontstijgen nauwelijks het slachtvee dat in tienerhorrorfilms het bos wordt ingestuurd. Dat is na Hereditary een teleurstelling, maar Asters tweede film zit vol met indringende beelden en gebeurtenissen die lang na-ijlen.

Midsommar

Regie Ari Aster
Met Florence Pugh, Jack Reynor, William Jackson Harper
Te zien in FC Hyena, Filmhallen, Kriterion, The Movies, Arena, City, De Munt

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden