Plus Serie

Hoogtepunt in trage Mindhunter 2 is sekteleider Charles Manson

Het tweede seizoen van de Netflixserie Mindhunter, waarin de FBI zich verplaatst in het brein van beruchte moordenaars, is een goed opgebouwde, maar daarom wat trage serie die veel indruk maakt op de kijker.

Moordenaar Edmund Kemper en FBI-onderzoeker Holden Ford. Beeld Merrick Morton/Netflix

Je verplaatsen in het brein van de moordenaar – dat lijkt een logische en noodzakelijke stap om andere misdadigers te kunnen opsporen. Toch, de term serial killer ontstond pas in de jaren 70, leerden we in het eerste seizoen van Mindhunter. Tot die tijd werden psychopaten achter slot en grendel gezet, om er verder nooit meer naar om te kijken.

Dat de FBI besloot met seriemoordenaars te gaan praten, was een omstreden stap binnen de organisatie. Een speciaal aangesteld team – in de serie zijn dat de fanatieke Holden Ford (Jonathan Groff), de nukkige Bill Tench (Holt McCallany) en de koele psychologe, dr. Wendy Carr (Anna Torv) – opereerde daarom jarenlang letterlijk in de kelder.

Ook in het tweede seizoen van de serie, nu te zien op Netflix, worden we getrakteerd op lange conversaties met beruchte griezels, onder wie David ‘Son of Sam’ Berkowitz en de verontrustend charismatische necrofiel Ed Kemper (ook al te zien in de eerste serie). Hoogtepunt van het tweede seizoen is de verschijning van sekteleider Charles Manson, die net als in Quentin Tarantino’s film Once Upon A ­Time In…Hollywood (nu in de bioscoop) indrukwekkend gespeeld wordt door Damon Merridan.

De nieuwe Mindhunter zoomt ook in op hoe dit werk invloed heeft op de privélevens van de onderzoekers.

Klopjacht

Daarnaast is te zien hoe de vergaarde inzichten (een seriemoordenaar bezoekt vaak de plaats delict om de daad te herbeleven) worden ingezet bij de klopjacht op een kindermoordenaar in Atlanta, die tussen 1979 en 1981 minstens 28 minderjarige zwarte slachtoffers maakte. Daarbij is ook aandacht voor sociaal-politieke spanningen. De profilers weten zeker dat ze moeten zoeken naar een donkere man. Dat gaat er niet in bij de zwarte gemeenschap, die direct naar de Ku Klux Klan wijst.

Dit is geen CSI of een smeuïg verteld waargebeurd verhaal zoals we ze zien op zenders als Investigation Discovery. In de slotaflevering van het zorgvuldig opgebouwde (en dus wat trage) Mindhunter voelen we na een arrestatie eerder leegte dan bevrediging. Toch maakt dat eindeloos meer indruk dan een uitbundig ‘We got him’-moment. Zeker als vervolgens wordt getoond hoe elders in de VS een nog niet gepakte zieke geest zijn zoveelste slachtoffer maakt.

Serie

Mindhunter 2 – Artist
Met
Jonathan Groff, Holt McCallany, Anna Torv
Te zien op Netflix

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden