PlusInterview

Hoofdredacteur Linda. viert 200ste editie: ‘Het mag best schuren’

Deze maand verschijnt de tweehonderdste Linda., dat is uitgegroeid tot het grootste vrouwenblad van Nederland. Hoofdredacteur Karin Swerink: ‘We proberen alles bespreekbaar te maken, en het mag best schuren.’

Karin Swerink: ‘We zijn niet te kinderachtig om toe te geven dat we nu over sommige onderwerpen anders schrijven. Beeld Linda Stulic
Karin Swerink: ‘We zijn niet te kinderachtig om toe te geven dat we nu over sommige onderwerpen anders schrijven.Beeld Linda Stulic

Linda de Mol op de rand van het bed, in een gouden satijnen negligé, ze kijkt verveeld omhoog. Daaronder, in koeienletters: SEX, en eronder, in een kleiner letter­type: ‘méér, méér, méér of een moetje?’ Links bovenin: ‘Elke dag van bil, knapt een mens van op.’ Het is een typische Linda.-cover. Een taboeonderwerp, een knipoog, en natuurlijk Linda de Mol zelf. Deze maand verschijnt het tweehonderdste nummer van het vrouwenblad dat in 2003 voor het eerst verscheen. Een jubileum dat vanwege corona pas op een later moment gevierd wordt, maar hoofdredacteur Karin Swerink (51) desondanks met trots vervult.

Linda. is, zoals dat in marketingtermen heet, een ‘sterk merk’. Dat hangt samen met Linda de Mol, wier imago na meer dan 35 jaar in de schijnwerpers nog altijd onkreukbaar is. Het blad heeft een oplage van meer dan 207.000 stuks en is daarmee het grootste maandblad van Nederland. Waar veel vrouwenbladen zich beperken tot de meer ‘klassieke vrouwenonderwerpen’ als beauty en lifestyle, het moederschap, of spiritualiteit gaat Linda. ook maatschappelijke thema’s niet uit de weg. Swerink “Het gaat uiteindelijk om de mix: politiek én mode, borstkanker én de scheiding van Yolan­the. We proberen alles bespreekbaar te maken, en het mag best een beetje schuren.”

Een themanummer over seks, dat zal niet voor het eerst zijn. Raken de taboes na tweehonderd nummers zo’n beetje op?

“Seks is zo’n onderwerp waar je nooit over uitgeschreven raakt. Het verbindt, maar drijft mensen ook uit elkaar, en het speelt in bijna ieders leven een rol, dus eens in de zoveel tijd besteden we daar aandacht aan. We proberen het zo te schrijven alsof je een gesprek hebt met een goede, eerlijke vriendin.”

“Er zijn zoveel onderwerpen die nog steeds in de taboesfeer liggen, zoals eenzaamheid, verslaving of transgender zijn. Daar aandacht aan besteden is niet per se goed voor de losse verkoop, integendeel zelfs. In 2019 hadden we een nummer over kanker, sommige vrouwen zaten daar niet op te wachten. We kregen mailtjes waarin lezers schreven dat ze al zoveel ellende van die ziekte in hun leven hadden, dat ze dit even niet aan konden. Of het nummer over ­huiselijk geweld, waar Linda met een blauw oog en een gescheurde lip op de cover stond, ook dat nummer verkocht niet heel goed. En toch vinden we het belangrijke onderwerpen om over te schrijven.”

Tegelijkertijd is Linda. een blad voor een brede doelgroep; jullie kunnen ook weer niet te woke zijn.

“Als het om maatschappelijke thema’s gaat ­probeert Linda. wel voorop te lopen. Toen Patricia Paay geshamed werd vanwege dat uitgelekte filmpje ging stond ze bij ons op de cover en maakten we buttons met ‘Team Patries’. Tegelijkertijd hoeven wij de lezers niet voor te schrijven hoe ze ergens over moeten denken. We willen juist laten zien dat de wereld niet zwart-wit is, dat er plek is voor nuance.Het gaat sowieso om de balans. We hebben een blad van 180 tot 200 pagina’s en waar we op de redactie de meeste discussie over hebben, is of er voor iedere smaak wat te zien of te lezen is.”

Voor u in 2019 aantrad bij Linda. was u hoofdredacteur van Glamour en Vogue. Waarin ­verschillen die bladen met Linda.?

“Ook daar probeerde je zo dicht mogelijk bij de lezer te blijven, maar het zijn meer klassieke modebladen, waarin je ook een beetje een droom verkoopt. Het moet er allemaal zo mooi mogelijk uitzien, bij Linda. mag het wat realis­tischer. Echtheid is niet lelijk, zeggen we dan. Ook zul je in de Vogue niet zo snel een foto­reportage aantreffen over mannen met over­gewicht, zoals nu in Linda. staat. Laatst hadden we Lee Towers en Ben Kramer in het blad, dan weet ik weer dat ik bij een ander blad werkt dan voorheen. Ik geniet er enorm van.”

“Maar de tijden zijn ook veranderd: toen ik in 2004 begon bij Glamour was ‘shop till you drop’ nog het motto. Het waren de jaren van Sex and the City, van Louboutin- en Jimmy Choo-­schoenen, van groots leven. Op de redactie was woensdag champagnedag, dat hoorde er gewoon bij. Patat met champagne was het ­motto, down to earth, maar ook durven leven. Nu zijn we allemaal veel bewuster bezig met wat we consumeren, er is meer aandacht voor duurzaamheid, we kopen minder en bewuster, en liever bij kleine, lokale designers dan bij ­grote modehuizen.”

Is de toon van Linda. door de jaren heen ook veranderd?

“Natuurlijk, en we zijn ook niet te kinderachtig om toe te geven dat we nu over sommige onderwerpen anders schrijven. Vroeger besteedden we veel meer aandacht aan afvallen, we hadden bijvoorbeeld de actie Linda.lijnt, waar 70.000 vrouwen aan deelnamen. Dat zouden we nu nooit meer doen, de nadruk ligt nu veel meer op bodypositivity, op het accepteren van je eigen lichaam.”

“Saskia Noort schreef in het allereerste nummer een artikel met als strekking: geen zin in seks, dan maak je maar zin. In dit nummer, waarin ze haar allerlaatste column schrijft, komt ze daar in een interview op terug: hoe kon ik zoiets schrijven, zegt ze nu.”

Hoe groot is de betrokkenheid van Linda de Mol?

“Enorm. Ze is overal bij betrokken en bemoeit zich met alle artikelen en fotoshoots. En ze schrijft al tweehonderd nummers haar eigen editorials.”

Is dat niet irritant, iemand die zo over uw schouder meekijkt?

“Nee, ik heb er geen ego in, we proberen een zo goed mogelijk blad te maken en dan is alle opbouwende kritiek welkom. Het is best een gek, eenzaam beroep, ondanks dat we een grote redactie hebben, en dan is het fijn om te kunnen sparren. Soms is de timing een beetje onhandig, dan denk je dat het blad eindelijk naar de drukker kan en belt ze of er toch nog wat aangepast kan worden.”

Niets is zo fragiel als de populariteit van een BN’er. Maakt dat niet kwetsbaar, dat het blad zo zwaar op haar leunt?

“Het is de vraag hoe lang dat nog zo blijft. Ze zegt zelf ook dat ze op haar 68ste niet, of in ieder geval minder, op de cover wil staan. Nu denken we nog bij ieder nummer: hoe gaan we Linda fotograferen? Geleidelijk aan zal dat minder worden, dan zoeken we bijvoorbeeld mensen bij een bepaald thema. Bij een nummer over vreemdgaan zetten we dan Bridget Maasland en Monique Westenberg samen op de cover, of zoiets. En dan zul je over vijftien jaar zien dat Linda misschien nog maar een keer per jaar voorop staat.”

Niet alles wat Linda de Mol aanraakt verandert in goud. Net5 ‘powered by Linda’ lijkt behoorlijk te zijn geflopt.

“Televisie is een lastig medium. Maar de programma’s die wij ontwikkelen, zoals De K van Karlijn, over een vrouw met borstkanker, doen het wel goed en ze raken mensen. Dat is ook belangrijk.”

Maar de ambitie was om van Net5 dé vrouwenzender te maken.

“Het kan ook van lef getuigen om iets te pro­beren.”

L’Homo., het blad dat Linda. maakte voor de lhbtq-gemeenschap, is gestopt. Wat ging er mis?

“Corona heeft er flink ingehakt en omdat ­L’Homo. steeds minder gelezen werd, hebben we besloten ermee te stoppen. Ik kan er heel moeilijk de vinger op leggen wat er is misgegaan. De eerste nummers waren heel spraakmakend, maar het is een ingewikkelde doelgroep, zeker als je een breed blad wilt maken. Als je een groep wilt bedienen die zo divers is, dan loop je het risico dat je net de kern niet raakt. Maar in Linda. blijven we wel schrijven over lhbtq-onderwerpen, en als de acceptatie verslechtert en wij het nodig vinden, kan ­L’Homo. altijd terugkeren.”

De Wendy, van Wendy van Dijk, is al verdwenen, &C, van Chantal Janzen, draait ook niet florissant. De oplage van Linda. is al jaren redelijk stabiel: hoe kan dat?

“We hebben een ijzersterke formule. Ik denk dat onze toon heel herkenbaar is: die is optimistisch en altijd met een knipoog. BN’ers die we interviewen, nemen zichzelf ook niet al te serieus. Iemand die zichzelf heel fantastisch vindt, is niet zo interessant, pas als ze zichzelf een beetje kunnen relativeren, kunnen lezers zich in hen herkennen.”

“Print heeft het sowieso zwaar. Al loopt ­Linda.meiden, het jongere zusje van Linda. ook heel goed, terwijl iedereen altijd zegt dat jongeren niet meer lezen. Linda. is allang niet meer alleen een tijdschrift, maar een compleet mediamerk. Onze site, Linda.nl blijft maar groeien. Het is de enige echte nieuwssite voor vrouwen, waar zowel luchtig als serieus nieuws staat. Vroeger gebruikten we, met een knipoog, de slogan: al het nieuws van de kont van Kim ­Kardashian tot het kalifaat, nu zeggen we: van mondkap tot Meghan.”

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden