PlusBeeldende kunst

Hoeveel digitale technieken heb je nodig voor hedendaagse kunst?

Een bestaande sculptuur van op elkaar gestapelde vormen en pijlen werd eerder als een staand beeld geëxposeerd.Beeld Anne de Vries

Hoe vernieuwend kun je als kunstenaar zijn? Het is een vraag die vooral jonge kunstenaars bezighoudt als ze hun beeldtaal ontwikkelen. Anne de Vries moet daar ook mee hebben rondgelopen. Hij omarmde nieuwe materialen en technieken, maakte sculpturen en installaties met de laatste digitale technieken. Ook inhoudelijk ging zijn werk over de invloed van technologie op onze alledaagse waarneming van de omgeving, de veranderde manier waarop de mens omgaat met de wereld.

Technologie staat gelijk aan vooruitgang, aan de toekomst. Maar in De Vries’ nieuwste tentoonstelling bij Martin van Zomeren wordt een van de schilderijen gedomineerd door een eeuwenoud motief. Een paar jaar geleden werden in Griekenland twee geraamtes opgegraven. Ze lagen in een bijzondere positie, lepeltje-lepeltje. Na onderzoek bleek het om een man en een vrouw te gaan die bijna 5800 jaar geleden zijn overleden en elkaar dus al duizenden jaren omhelzen.

De Vries presenteert een vergelijkbare omhelzing van skeletten, ditmaal een digitale print op doek. Het beeld is ook digitaal vervormd. Er krioelen golvende plantmotieven door de voorstelling, met zwarte bloemstelen en rode bloemen. Die lijken afkomstig van een strook links van de skeletten, met een Hollandse molen, omgeven door tulpen en de tekst ‘Trance in Amsterdam’.

Een bestaande sculptuur van op elkaar gestapelde vormen en pijlen werd eerder als een staand beeld geëxposeerd. Bij Martin van Zomeren hangt het werk nu midden in de ruimte.

Verfsporen

Een tekst van Mark Fisher begeleidt de tentoonstelling. Deze beschrijft het fenomeen hauntology, en dan specifiek toegepast op elektronische muziek. Hauntology, een concept dat bedacht is door Jacques Derrida, stelt dat de hedendaagse cultuur als het ware wordt achtervolgd door ideeën over de toekomst uit het verleden.

Fisher beschrijft hoe elektronische muziek jarenlang synoniem was aan ‘futuristische muziek’. Films en televisieprogramma’s die over een vreemde verre toekomst gingen, werden steevast begeleid door een elektronisch deuntje. Rond 2005, zo schrijft Fisher, ging die vlieger ineens niet meer op. Elektronische muziek boekte geen vooruitgang meer, er zat weinig verschil tussen muziek uit de 21ste eeuw en muziek uit de jaren negentig.

De Vries lijkt zich in deze tentoonstelling af te vragen of hetzelfde geldt voor de beeldende kunst. Hoeveel beeldbewerkings- en modelling software, 3D-printers en andere digitale technieken heb je als kunstenaar nodig om werkelijk hedendaagse objecten te maken? Het dilemma wordt uitgespeeld in zijn schilderijen. Dat zijn eigenlijk digitale prints op doek, maar hier en daar zijn kleine verf­sporen te zien, opgebracht met een ouderwets penseel. Als een spook uit het verleden dat weer op de deur klopt.

Trance in Amsterdam Returns
Anne de Vries

Waar Martin van Zomeren, Hazenstraat 20
Te zien t/m 29/2

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden