Babs Gons. Beeld Artur Krynicki
Babs Gons.Beeld Artur Krynicki

Hoe guurder het wordt, hoe meer ik verlang naar frituur

PlusBabs Gons

Babs Gons

Ergens verscholen tussen hoge, oude bomen, middenin de bollenstreek, staat een bijzonder ontworpen gebouw. Een architectonisch hoogstandje met veel glas. Van een afstand lijkt het te zweven en gedeeltelijk op te gaan in de omgeving. Het is een museum dat helemaal in het teken staat van voedsel en consumptie. Vier verdiepingen vol beelden, installaties, foto’s en andere bijzondere werken rondom eten en eetcultuur.

We lopen langs een bont tafereel, geïnspireerd op het Laatste Avondmaal van Da Vinci, schilderijen van biefstukken en sla, keukens uit allerlei culturen, beelden gemaakt van suikerklontjes, installaties van pollepels en kookpotten en schimmels en sauzen die door de ruimte zweven. Terwijl we na ons smakelijke bezoek teruglopen naar de parkeerplaats en de herfst in volle gang om ons heen raast – oranje en bruine bladeren worden wild om onze hoofden geblazen – overvalt ons een enorme trek en rijden we naar een patatkraam die ergens onderaan een afrit vlak tegen de duinen aanligt.

Terwijl ik intens geniet van de patatjes, bedenk ik me dat alles wat je frituurt lekker is. Echt alles. Zeker in dit seizoen. Hoe guurder het wordt, hoe vaker ik mezelf erop betrap te verlangen naar krokante jasjes, naar bruin gebakken, in hete olie sissende hapjes.

Er zijn avonden in bed dat ik hele levendige onderhandelingen met mezelf hou, of ik op de rand van de slaap toch nog even naar de keuken wil glippen om daar iets, wat dan ook, even in de hete olie te laten glijden. En al hou ik me meestal in en fluister ik mezelf streng toe dat het niet gezond is en eten valse troost biedt, ik blijf eraan denken.

Soms overvalt de behoefte me al in de ochtend. Ik wil mijn groene smoothie frituren, de koffie van een krokant laagje voorzien. Eigenlijk wil ik de hele mikmak, alles wat ik tegenkom, gewoon zo hup de frituur in gooien. De dag dopen in een laagje beslag, paneren en zo knapperig bakken als maar kan.

Tijdens het schrijven bedenk ik me dat zelfs papier gefrituurd goed zal smaken. Tijdens het wandelen bedenk ik me dat zelfs bladeren lekker zullen smaken met een krokant laagje. De glimlach van dat knappe mens dat me tegemoet jogt, die wil ik ook frituren. De belastingteruggave, ook hoppa, zo het vet in.

Het nieuwste danspasje uit Ghana dat ik via YouTube probeer in de knieën te krijgen, het gevoel van rust dat ik op zeldzame momenten heb, ik wil het allemaal laten zakken in de kokend hete olie. En dan gezeten op de keukenvloer luisteren naar het geknetter uit de pan en dan alles lekker in bed oppeuzelen. Frituren, frituren, frituren!

Spokenwordartiest, schrijver en ­docent Babs Gons maakt ons deelgenoot van haar belevenissen. Lees al haar columns hier terug.

Reageren? b.gons@parool.nl

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden