Galerie

Het werk van Veron Urdarianu: modelhuisjes met een vleugje Rietveld

Candy house Beeld Veron Urdarianu
Candy houseBeeld Veron Urdarianu

De beroemdste maquettebouwer onder kunstenaars is ongetwijfeld Constant Nieuwenhuys (1920-2005). Zijn New Babylon is een gedroomde stad voor de samenleving van de toekomst. De constructies in staaldraad en plexiglas zijn uit bouwkundig oogpunt totaal onrealistisch, maar ze hebben een visionaire verbeeldingskracht die te vergelijken is met de beste ­sciencefictionfilms.

Het werk van Veron Urdarianu heeft een vergelijkbaar utopische inslag, maar de geboren Roemeen staat meer met zijn voeten op aarde. Zijn Temporary Living Units zijn woon/schuilplekken voor daklozen of mensen in oorlogs­gebieden. Niet dat hij een productielijn heeft voor mobiele of opvouwbare tiny houses. Zijn maquettes zouden niet eens model kunnen staan voor uitwerking op werkelijk formaat. Daarvoor zijn ze te schetsmatig en grof. De Temporary Living Units zijn meer idee dan plan. Toch weet de kunstenaar met een paar plankjes en een handvol schroeven gevoelens van geborgenheid, beschutting, privacy, huis en thuis op te roepen.

Ruimtelijk spel

Urdarianu is behalve beeldhouwer ook schilder van bijna doorzichtige voorstellingen in pastelkleuren – een ander soort schetsmatigheid. De kleuren die hij op doek gebruikt komen terug in zijn huisjes. Ieder vlak krijgt een andere kleur, waardoor een ruimtelijk spel ontstaat dat doet denken aan de beroemde Rietveldstoel. Urdarianu zal zich ongetwijfeld in het werk hebben verdiept toen hij in de jaren 70 naar Amsterdam kwam om te studeren aan de academie die de naam draagt van de voorman van De Stijl.

Maar ook zijn Oost-Europese roots klinken door in de modelhuisjes. Retro Villa oogt als een oude transistorradio met antenne. Zo eentje waar de kunstenaar als tiener naar luisterde in de hoop Radio Europa te ontvangen. Die gammele apparaten hadden de neiging te ontploffen, wat Urdarianu verbeeldt met een mozaïek van hoekige stukjes hout. Het kleur­palet van zwart, wit, olijf en een streepje oranje echoot de esthetiek van zestig, zeventig jaar geleden.

De Temporary Living Units zijn geen schaalmodellen zoals een architectenbureau ze zou maken. Ze doen eerder denken aan Afrikaans speelgoed gemaakt van blik en stukjes touw dat wordt verkocht in de Wereldwinkel. Urdarianu gebruikt gevonden stukjes skai, hardboard, bruin geworden schuim en zelfs hoesjes van cassettebandjes en cd’s. De verwerking is opzettelijk ‘unsophisticated’: slordige hoekjes, zwabberende zaaglijnen en schroeven waarvoor geen enkele moeite is gedaan ze netjes weg te werken.

Het geeft de constructies iets lomps. Alsof de maker willens en wetens de illusie van schaal en de mogelijkheid van realisering wil doorbreken. Die indruk wordt nog eens versterkt door de knullige, zelfgemaakte plankjes waar de maquettes op staan. Maar de sculptuurtjes laten zich wel kantelen, waardoor de verhoudingen tussen volumes, binnen en buiten telkens veranderen. En dan word je toch naar binnen getrokken en worden het echt huisjes. Of beter: architectuur voor de ogen.

Temporary Living Units

Veron Urdarianu
Waar Multiplemadé, Prinsengracht 615h
Te zien t/m 28/3 op afspraak

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden