PlusGalerie

Het werk van Ryo Kinoshita heeft een verraderlijke ‘niets aan de hand’ vrolijkheid

Ryo Kinoshita: Galaxy 8873. Beeld Hiroyuki Murase/Galerie Fons Welters
Ryo Kinoshita: Galaxy 8873.Beeld Hiroyuki Murase/Galerie Fons Welters

De hordes burgerlijk ongehoorzame tieners in het Vondelpark. Anti­coronademonstranten die door de ME uiteen worden gedreven. Trump-aanhangers die luidkeels eisen dat het verkiezingsverlies van hun held wordt teruggedraaid. Met een hoofd vol journaalbeelden is het verleidelijk Matthew Monahans nieuwe werk op papier een geëngageerde lading toe te dichten. Gezichtsloze figuur­tjes buitelen over elkaar in een mengeling van opwinding en verontwaardiging. Er loopt ook nog een horizon door het midden van het beeld: wij tegen zij.

Maar misschien zijn we door de prikkelarme lockdown en de allesomvattende politisering van de afgelopen jaren teveel gespitst geraakt op dit soort actualisering van kunst. Tot die conclusie moet je komen als je Monahans andere werk ziet, dat gemaakt is in 2003. Het zijn Chinees geïnspireerde druksels op rijstpapier. Ook hier mannetjes en zelfs muren en iets wat lijkt op een tank. Maar die figuren zijn ondergeschikt aan de formele aspecten van het werk. Structuren vallen uit elkaar, dicht­heden variëren en kleuren verlopen. Meer dan over opstand of uitsluiting gaat het hier over abstracte begrippen als tijdsverloop en ritme.

Monahans werk is gecombineerd met een tentoonstelling van Ryo Kinoshita en die combinatie werkt bijzonder goed. Kinoshita’s afbeeldingen hebben dezelfde grafische uitstraling. Ze zijn ‘plat’, zonder schaduw of diepte. Meer nog dan bij Monahan neigen ze naar dessin.

Soldaten met geweren

Maar Kinoshita stempelt niet, hij schildert, spraypaint en perst verf door kleine spuitjes. Hij gebruikt knopen, stukken vilt, pvc en nog veel meer. Zijn doeken heeft hij op vrij dikke spieramen gespannen en ook de bevestiging maakt deel uit van de patronen. Af en toe is het doek zelfs omgedraaid en speelt het houten frame een hoofdrol op de voorgrond.

Al dat reliëf verleidt, nee dwingt je om langer te kijken dan je zou doen naar kleurrijk behang of een druk tafelkleed. En daar waar je eerst alleen patronen zag, ontstaat dan een verhaal. Het is een beetje als luisteren naar minimal music van bijvoorbeeld Steve Reich of Philip Glass. De opeenvolgende maten lijken zich telkens te herhalen, maar spoel een paar minuten door en de kleine verschillen tussen de maten hebben zich verenigd in een grote beweging.

De ‘noten en akkoorden’ van Kinoshita hebben een huis-tuin-en-keukenkwaliteit. Dat maakt het nog verleidelijker om er een artistiek equivalent van een dekbedovertrek in te zien. Zwarte katten en witte muizen, dobbers en mascarakwastjes – het straalt allemaal een ‘niets aan de hand’-vrolijkheid uit.

Maar dan zijn er ook soldaten met een geweer in de aanslag. En een parcours dat lijkt op het bordspel Slangen en Ladders, waarbij de reptielen zijn vervangen door stukken touw geknoopt als een strop. Daarin hangen vrouwfiguren, soms aan hun benen, de andere keer aan hun nek. Moeilijk vol te houden dat dit slechts dessins zijn.

Our Whisper is Thinner Than Yours/Matthew Monahan

Ryo Kinoshita/Matthew Monahan
Waar Galerie Fons Welters, Bloemstraat 140
Te zien t/m 10 april

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden