PlusPoprecensie

Het twintigste album van Daniël Lohues past naadloos in zijn repertoire van bluesy Drentse dialectpop

Stefan Raatgever
null Beeld -
Beeld -

Tijdenlang reisde Daniël Lohues (50) elk jaar een paar weken naar de Verenigde Staten. Beetje rondrijden, praatjes maken met de locals en ondertussen vooral veel liedjes schrijven. Die werkwijze leverde hem een monsterproductie van nu al twintig studioalbums op.

Maar toen vliegen naar de VS begin 2020 door corona onmogelijk werd, moest Lohues zich bezinnen op een nieuwe inspiratielocatie. Het werd het zuiden van Frankrijk, waar hij tochtjes ondernam om naar graanvelden of riviertjes te staren.

Het moet heerlijk zijn dat op die manier de mooiste liedjes bij je naar binnen vliegen. Want dit twintigste album, dat hij naar zichzelf vernoemde, past naadloos in het repertoire van bluesy Drentse dialectpop die Lohues zo’n unieke stem in de Nederlandse popmuziek maakt. Oh, Louise is met zijn dominante mondharmonica en tokkelgitaar misschien wel de song die zijn oeuvre het beste samenvat.

Het doet in die stortvloed aan liedjes geen pijn om een keer een Lohuesalbum over te slaan, maar deze twintigste is zonder meer de moeite waard. De nuchtere, beschouwende toon (Achteraf ku’j de wereld beter zien/ Achteraf ku’j nog deur de modder rieden) en de rijke instrumentatie laten zien dat wie op ambachtelijke manier liedjes smeedt altijd een publiek zal hebben.

POP/BLUES

Daniël Lohues
Daniël Lohues
(Ericana Recordings)

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden