PlusSerierecensie

Het tweede seizoen van After Life: weinig geïnspireerd haastwerk

In een nieuw seizoen After Life is Ricky Gervais terug als de verkommerende weduwnaar Tony. Met de vertrouwde bijfiguren en een vuilbekkende psychiater, die de show steelt.

Ricky Gervais als Tony in After Life 2, met zijn trouwe hond Brandy.Beeld Netflix

Seizoen 2 van After Life opent met de suikerzoete ballade van The Carpenters, Top of the World. ­Weduwnaar Tony (Ricky Gervais), de hoofdpersoon van deze tragikomedie, lijkt er beter aan toe dan in het eerste seizoen (2019), toen alleen zijn trouw aan zijn hond Brandy hem ervan weerhield om zelfmoord te plegen. Verder kon niets hem meer opvrolijken – zijn journalistenbaantje bij het ­lokale sufferdje The Tambury Gazette nog het minst.

Aan zijn collega’s had hij een pesthekel en aan de rest van de mensheid eigenlijk ook – ‘de hel, dat zijn de anderen’, luidde niet voor niets het aan Sartre ontleende motto van de ­serie. Tony deed geen moeite meer om aardig te zijn tegen wie dan ook. Aan het einde van het eerste seizoen veranderde dat: Tony ging juist proberen anderen te helpen. Dat lukte weliswaar met wisselend succes, maar toch zag hij weer een streepje licht aan het einde van de tunnel.

Luidruchtige yogaleraar

Uiteraard verkeert Tony aan het begin van seizoen 2 niet echt ‘on top of the world’. Zijn vrouw Lisa is nog steeds dood en hij troost zich nog altijd met de homemovies waarop ze samen gelukkig zijn. Dat hij haar niet kan vergeten staat een mogelijk relatie met de verzorgster van zijn demente vader in de weg. Zijn collega’s bij de The Tambury Gazette zijn nog steeds mislukkelingen in zijn ogen.

Er moet dus nog steeds iets veranderen in Tony’s leven. “Ik moet meer zen zien te worden,” houdt Tony zich voor, maar een poging te mediteren loopt stuk op het luidruchtige geslurp van de yogaleraar die hij op aandringen van zijn zwager Matt bezoekt.

Die zwager, tevens zijn hoofdredacteur bij de krant, ligt in een scheiding. Dus ook daar hoeft Tony weinig vrolijke verhalen van te verwachten. Het levert wel leuke scènes op dat Matt dezelfde stuitend incapabele psychiater raadpleegt die Tony in het eerste seizoen bezocht.

Deze vuilbekkende psychiater wordt gespeeld door Paul Kaye, die ooit als Dennis Pennis de rode lopers van de film- en televisiewereld onveilig maakte met zijn impertinente vragen. In het tweede seizoen van After Life steelt deze narcistische zielenknijper de show met zijn persoonlijke ontboezemingen en slechte ­adviezen.

Geestige scènes

Verder valt het door Gervais geschreven en geregisseerde After Life helaas te gemakzuchtig in herhaling. Aanvankelijk is het wel aardig om de vertrouwde bijfiguren weer langs te zien komen – de brutale postbode, die al even onaangepast is als de psychiater; het hoertje dat Tony met zijn huishouden helpt; de begripvolle weduwe op de begraafplaats waar Tony keer op keer zijn hart bij uitstort – maar er zit wel erg ­weinig ontwikkeling in de serie. Er zijn genoeg geestige scènes, zoals het werkbezoek dat Tony met zijn collega brengt aan een chagrijnige honderdjarige met het vocabulaire van Johnny Rotten, maar ook dat soort ongemakkelijke situaties zagen we al in het eerste seizoen.

Met zijn herhaling van zetten doet het tweede seizoen van After Life aan als weinig geïnspireerd haastwerk en dat is helaas teleurstellend.

After Life 2, regie en script Ricky Gervais, met Ricky Gervais, Paul Kaye, Tom Basden. Te zien op Netflix, zes afleveringen, vanaf 24/4.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden