PlusAlbumrecensie

Het tweede album van Fontaines D.C. wordt spannender met elk nummer

A Hero’s Death van Fontaines D.C. is een fascinerend werkstuk en een plaat die met elk nummer spannender wordt. 

Fontaines D.C. A Hero’s Death (Partisan Records)

Ze waren drie jaar geleden nog maar net op de Engelse poppodia verschenen of de Britse muziekpers had de vijf Ierse twintigers van Fontaines D.C. al uitgeroepen tot ‘redders van de punk’. Dat bleek iets te voorbarig. Wie de band afgelopen zomer op Lowlands zag spelen, hoorde vooral een fijn rammelende indieband met even grote voorkeur voor melodieuze refreinen als voor donkere riffs.

Op het tweede album van de groep heeft die tweede liefde de overhand genomen. Kende het vorig jaar verschenen debuut Dogrel nog tal van lichte momenten, op A Hero’s Death is de toon vooral donker. Wie frontman Grian Chatten op de titeltrack Life ain’t always empty als een mantra hoort herhalen en akkoorden steeds zwaarder hoort vallen, kan in de song een sombere getuigenis van het tegenovergestelde horen. Ook albumopener I Don’t Belong is eerder prozacrock dan festivalpop. Alsof de hoop van de Britse pers op een wederopstanding van de punk helemaal moet worden verdelgd. Chatten klinkt eerder als Ian Curtis (Joy Division) dan als Johnny Rotten.

A Hero’s Death is niettemin een fascinerend werkstuk en, ook al opmerkelijk, een plaat die met elk nummer spannender wordt. Het hoogtepunt volgt pas tegen het einde, met doemrocker I was not born. Het maakt nu al nieuwsgierig naar de volgende stap van Fontaines D.C.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden