Plus

Het theatrale karakter van Café Américain is terug

Café Américain gaat maandag weer open met een nieuwe inrichting - wéér een nieuwe inrichting. Gaat de legendarische zaal er een beetje op vooruit?

Het interieur van Café Américain is opgefrist Beeld Eva Plevier

En weer heeft de 'huiskamer van Amsterdam' een gedaantewisseling ondergaan. De afgelopen maanden was Café Américain gesloten voor de zoveelste herinrichting, om nu als herboren te verrijzen. Minder tuttig, minder frutsels en ruimtelijker, zo zijn de ingrepen van interieur­architect Paul Linse het best te typeren.

Maar waar is de leestafel, toch het meest prominente meubelstuk in de zaal? Die is er niet, of voorlopig nog niet. Dat is toch bijna een belediging voor de (pseudo-)intellectuele Amsterdammers die het café plachten te frequenteren? Wie kent niet het verhaal over Harry Mulisch die zich hier liet omroepen, maar dat was in de tijd van de telefooncel.

Potsierlijke interventie
Met de smartphone was hij onopgemerkt gebleven. De leestafel dus. Die is verbannen naar een andere plek in het hotel. Ervoor in de plaats gekomen is een kolossale U-vormige bar die ver de zaal insteekt, afgezet met fluwelen rolletjes die de panty's van de dames intact zullen laten.

Nog niet zo lang geleden werd het hele café onder handen genomen door restaurateurs die originele decoraties blootlegden, alsmede taferelen uit Een Midzomernachtdroom op de wand. Bij die gelegenheid kregen de wanden een roestbruine kleur.

Dat roestbruin is nu terug te vinden in de zithoeken, uitgevoerd in fluweel en leer. De restauratie maakte gelukkig een eind aan de meest potsierlijke interventie die het ­café ooit heeft gezien: een ruimteschip in het hart van de ruimte waar de hotelgast naar toetjes en taarten kon grijpen. De verwensingen waren niet van de lucht, iedereen heeft immers wel een mening over Café Américain.

Minder formeel
Tegen de jongste verbouwing zal weinig bezwaar zijn, lees­tafelfans uitgezonderd. De schilderijen en foto's aan de zijwand, die het verleden van het café laten zien, komen beter tot hun recht, net als de subtiel versierde bogen die de zaal overspannen. Wie de oude foto's bekijkt, ziet dat de vloer wel erg vol stond met damesfauteuils, een soort hindernisbaan voor obers.

De zijzaal aan de Marnixstraat is nu bij het café betrokken. Voorheen was die gereserveerd voor privédiners en vergaderingen, wat overigens nog altijd mogelijk is. Halfronde banken staan rond een spiegelend zwart tafelblad op een verhoging aan de zijkant waar vroeger een barretje was. Het geheel oogt meer als grand café dan als restaurant, waardoor Café Américain minder gedistingeerd en minder formeel lijkt.

De kritiek van sommige gasten, niet Harry Mulisch, was dat de ruimte te veel weg had van een stationshal, een plek waar je je eerder passant waande dan kroegtijger. Daardoor werd het er in de loop van de avond bepaald ongezellig door tafels die nog moesten worden afgeruimd.

Theatrale karakter
Aan sommige onderdelen kon de interieur­architect niet tornen, zoals jugendstil-lampen en de glas-in-loodramen. Linse heeft zich ingehouden met de kleurkeuze van de stoelen en banken: paarsgrijs, lichtgroen en roodbruin.

De tafeltjes zijn de eenvoud zelve. Het is een kolossale zaal, blijkt nog duidelijker nu alle rimram is weggehaald. Geen gemakkelijke opgave voor een architect, omdat een meubelstuk algauw in het niet valt.

De oplossing lag in de voorzetten van architect Willem Kromhout, meer dan honderd jaar oud: nissen voor een geheim rendez-vous en een entree voor wie juist wel gezien wil worden. Dat theatrale karakter is terug; niemand denkt nog aan dat ruimteschipbuffet, en Harry Mulisch, wie was dat ook alweer?

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden