PlusTheaterrecensie

Het theaterdebuut van Willem de Bruin van The Opposites is stijlvol en goed geacteerd, maar roept ook kritische vragen op

Willem de Bruin, bekend van hiphopduo The Opposites, is nu te zien als acteur. Met de solo Spuug van God bij zonsopgang op het Museumplein laat hij even in zijn ziel kijken.

Lorianne van Gelder
Willem de Bruin in het vitrinedecor van zijn voorstelling ‘Spuug van God’, bij zonsopgang op het Museumplein. Beeld Joris van Gennip
Willem de Bruin in het vitrinedecor van zijn voorstelling ‘Spuug van God’, bij zonsopgang op het Museumplein.Beeld Joris van Gennip

“Ik ben dubbelbloed. Mijn moeder is Nederlands, mijn vader is van Curaçao. Ik voel me geen van beide.”

Willem de Bruin, beroemd geworden onder zijn artiestennaam Willy als lid van hiphopduo The Opposites (samen met jeugdvriend Twan van Steenhoven), heeft een lastige periode achter de rug. Toen The Opposites in 2014 plotseling uit elkaar gingen, viel hij in een gat: hij leed aan depressies, angstaanvallen, had geldzorgen en werd in die tijd vader.

Maar hij worstelde ook al langer met zijn identiteit van biculturele Nederlander. Te bruin om Nederlands te zijn, volgens zijn dorpsgenoten in Noordeinde, Noord-Holland, maar volgens de Antillianen bij wie hij wilde horen leek hij eerder een Marokkaan. In een monoloog van krap een uur deelt hij die persoonlijke strijd in ritmisch vloeiende teksten.

Onbetamelijk vroeg (om 04.45 uur ’s ochtends begint de voorstelling) ontbiedt De Bruin zijn publiek op het Museumplein. Dat is een uitdagende keuze, al is er ook de mogelijkheid om ’s avonds om 21.45 uur te komen. De crux zit hem in de zonsopkomst of -ondergang.

Moedervlek

Een bont gezelschap van jonge fans en vaste schouwburgbezoekers verzamelt zich op lage krukjes rondom een driehoekige vitrine. Het is nog donker, maar de contouren van De Bruin, die later in een knap gesneden roze pak tevoorschijn komt, zijn al te zien. Het publiek heeft koptelefoons op om zijn monoloog te horen, die onderbroken wordt door gevoelige hiphopnummers.

De voorstelling Spuug van God, die vorig jaar met theaterwerkplaats Likeminds werd gemaakt voor de online versie van Oerol en sindsdien ook live op Terschelling en Scheveningen te zien was, is De Bruins theaterdebuut. Acteren kan hij (dat liet hij al zien in de film Catacombe uit 2018), op een podium staan gaat hem gemakkelijk af. De titel verwijst overigens naar de uitdrukking Skupi di dios, dat in het Papiaments letterlijk ‘spuug van god’ betekent, maar figuurlijk staat voor een moedervlek. De Bruin voelt zich soms een vlek op een wit t-shirt, ontheemd.

Het is mooi hoe in het donker zijn gestalte steeds zichtbaarder wordt naarmate de zon opkomt. Als de deuren van de vitrine opengaan, ziet hij het publiek en kijkt hij ons direct aan. Wat hij deelt is pijnlijk, persoonlijk en toch universeel, zeker voor toehoorders met een biculturele achtergrond. Toch blijven er ook vragen hangen: wat voegt het opkomen of ondergaan van de zon écht toe? En mogen we niet nog iets dichterbij komen, want heeft hij niet nog veel meer pijn meegemaakt dan hij laat zien? In al zijn stilering, van tekst, decor en omgeving, blijft Spuug van God iets te veel op afstand.

Vrijdag 1 juli nog te zien om 04.45 uur en ’s avonds om 21.45 uur op het Museumplein. Kaarten via Theater Bellevue.

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden