Plus Achtergrond

Het succes van tv-serie La Casa de Papel verklaard

La Casa de Papel begon als Spaanse televisieserie en werd dankzij Netflix een wereldwijd succes. ‘We filmden in Thailand en daar moesten we steeds stoppen vanwege fans. In Thailand!’

De rode overalls en de maskers van Dalí die de overvallers in de serie dragen, zijn nu overal ter wereld verkleedkleren. Beeld Tamara Arranz

Het gesprek gaat over voetbal, al minutenlang, in het hotelzaaltje aan de oostkant van Madrid. Niet verwonderlijk in deze stad, in dit land. Maar misschien wel in dit gezelschap. Aan het woord is Alba Flores – wereldwijd beter bekend als Nairobi, een van de hoofdrolspeelsters uit de hitserie La Casa de Papel

Het nieuwe, derde seizoen is nu te zien op Netflix en gevraagd naar de populariteit van de Spaanse productie begint Flores over het favoriete gespreksonderwerp onder Spanjaarden: fútbol.

Met haar wijsvinger omhoog begint ze: “Voetbal is hét exportproduct van Spanje. Denk aan Real Madrid, denk aan FC Barcelona: wij ver­kopen voetbal. En dan krijg je uit dat voetballand een serie met een coach, een team spelers die een eigen uniform dragen en allemaal hetzelfde lied zingen. Dat klopt, dat matcht.”

“Veel voetballiefhebbers – en die heb je over de hele wereld – begrijpen de thematiek, die spreekt ze aan. Daarbij zagen we een enorme toename in het aantal kijkers toen Neymar op sociale media liet weten een grote fan van de serie te zijn.”

Haar tafelgenoten kijken ‘Nairobi’ ademloos aan. Niet alleen de journalisten die uit alle hoeken van Europa naar Madrid zijn gevlogen voor een ontmoeting met de cast, maar ook twee van haar tegenspeelsters uit La Casa de Papel: Úrsula Corberó (Tokio) en Itziar Ituño (rechercheur Raquel Murillo).

Opfriscursus

Ho, wacht: wie nog niet heeft gekeken naar de succesvolste niet-Engelstalige serie op Netflix, leest beter eerst het kader ‘La Casa voor dummies’. En voor wie de eerste twee seizoenen een tijdje geleden wel gezien heeft: een korte opfriscursus.

La Casa voor dummies

De eerste twee seizoenen van La Casa de Papel (‘Het huis van papier’) draaiden om de fictieve grootste overval uit de Spaanse geschiedenis. Negen overvallers, bijeengebracht in een landhuis in Toledo door het brein (de Professor), moeten het gebouw van de Koninklijke Munt in Madrid binnendringen om daar hun eigen geld te drukken. In elf dagen tijd zouden ze 2,4 miljard euro moeten kunnen persen, terwijl ze een flink aantal aanwezigen gegijzeld houden.

De overvallers spreken elkaar niet met hun namen aan, maar kiezen elk een stad als roepnaam. In dezelfde rode overalls, met een masker van de Spaanse kunstenaar Dalí op het hoofd, trekken Tokio, Nairobi, Berlijn, Moskou, Rio, Denver, Helsinki en Oslo naar het gebouw in de Spaanse hoofdstad voor hun spectaculaire actie.

De politie en zelfs het leger kunnen niet voorkomen dat hun opzet grotendeels slaagt, al brengen de overvallers wel offers: Berlijn, Moskou en Oslo overleven de beroving niet. En natuurlijk vliegen er ook de nodige vlinders door de verhaallijnen: Rio en Tokio worden een setje en Denver en gijzelaar Mónica ontwikkelen diepe gevoelen voor elkaar.

Maar de meest in het oog springende romance is die tussen het brein, de Professor, en politierechercheur Raquel Murillo. Zij ontmaskert deze Salva, maar loopt aan het einde van het tweede seizoen ook over naar zijn bende.

Want het laatste shot van het tweede seizoen was de hereniging tussen het brein achter de overval op De Munt in Madrid, de Professor, en Raquel. Dat was een jaar na de bloedige afloop in de Spaanse hoofdstad, waarbij overvaller Berlijn met kogels was doorzeefd. Raquel en Salva, ofwel de Professor, waren hevig verliefd op elkaar geworden en troffen elkaar op de Filipijnen.

In Azië gaat het derde seizoen ook verder, maar de eerste afleveringen spelen zich tevens af in Latijns-Amerika (Panama, Argentinië) en Europa (Madrid, heel even in Den Haag). Het zegt iets over het wereldwijde succes van de serie, ook ver buiten het Spaanse taalgebied. “We filmden in Thailand en daar moesten we om de vijftig meter stoppen omdat we toegeschreeuwd werden,” grinnikt Álvaro Morte, die de rol van professor vertolkt. “In Thailand! Aan de andere kant van de wereld!”

Het mondiale succes van de serie is krankzinnig. De Dalí-maskers en rode overalls die de overvallers gebruiken tijdens hun daad, worden overal op aarde bij verkleedpartijen gebruikt. En de Casa de Papel-escaperooms werden de afgelopen jaren ook zo’n begrip, van Londen tot Beijing. “Net als bij Harry Potter,” merkt Flores op.

Haar verklaring van de populariteit zit dus in de voetbaltheorie, Corberó en Ituño denken veel eerder aan de identificatiemogelijkheden voor de kijkers. Corberó: “De personages zijn nogal scherp gecast, elk karakter is compleet verschillend. Dus iedere kijker kan er wel iemand uitpikken om zichzelf mee te vergelijken.”

Improvisatie

Ituño, die in het nieuwe seizoen de bijnaam Lissabon krijgt, knikt: “Een groep gekke gasten, die inbreekt bij de nationale munt om eigen geld te drukken. Dat is ieders droom. Het is eenvoudig om je daarin te herkennen, zeker met alle ontevredenheid in de wereld.”

Een andere successleutel lijkt de wijze waarop regisseur Álex Pina en de scriptschrijvers met de acteurs aan de slag gaan. Die heeft namelijk nogal wat weg van de wijze waarop de overvallers en de professor werken. Ituño: “We hebben geen wijd perspectief als acteurs. Wij weten ongeveer wat de lijn van ons karakter wordt en hoe zich dat verhoudt tot andere personages. Maar alleen de regisseur en de schrijvers weten alles. Het is een mix tussen hun plan en onze improvisatie. Net als in de serie, waar alleen El Profesor weet wat er te gebeuren staat.”

Beeld Netflix

La Casa de Papel begon twee jaar geleden bij de Spaanse zender Antena 3 en werd vlot opgepikt door Netflix. De streamingdienst bewerkte het eerste seizoen, maakte van de negen oorspronkelijke afleveringen twaalf episodes en werkte samen met Antena 3 aan het tweede seizoen. De derde reeks is alleen door Netflix geproduceerd.

Flores: “Dat is voor ons ook heel gek, want we zijn eraan gewend dat er elke week een nieuwe aflevering komt en dat je daar reacties op krijgt. Hoe gaat dat nu, als het hele seizoen in één keer beschikbaar is. En wat doen wij? Gaan we met elkaar kijken?”

Met Netflix kwam uiteraard ook de wereldwijde gekte. Corberó: “Ik was als actrice al gewend dat mensen in Spanje naar me toe kwamen voor een foto, maar ik kon in het buitenland altijd onherkenbaar over straat. Die anonimiteit ben ik nu kwijt, ik kan beter thuis blijven. Waar ik ook loop, overal hoor ik om me heen: ‘Tokio, Tokio’. En het mafste is: ik kijk nog om ook.”

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden