Recensie

Het scherpe randje is eraf, maar Foals kan gelukkig goed beesten (****)

Nu succesband Foals uit Oxford bij album nummer vier is beland, zijn de ruwe kantjes helaas wat gladgeschuurd. Maar dat vergeef je de vijf bandleden als je ze snoeihard ziet losgaan op het podium.

In de Melkweg hoeven we niet lang te wachten tot de eerste circle pit ontstaat. Foals knalt erin met Snake Oil.Beeld Anjali Ramnandanlall

Een band die meermaals genomineerd is als beste live act en deze prijs ook wel eens in de wacht wist te slepen, heeft een reputatie hoog te houden. Foals staat bekend om zijn intense en energieke liveoptredens. Als je niet ­totaal uitgeput en goor van het podium af komt, heb je iets niet goed gedaan, aldus de kleine frontman Yannis Philippakis.

In de Melkweg hoeven we dan ook niet lang te wachten tot de eerste circle pit ontstaat. Foals knalt erin met Snake Oil. Zware slepende gitaren à la Queens of the ­Stone Age en een desoriënterende stroboscoop, zodat zowel oren als ogen even niet weten wat ze overkomt. Met een vloeiende overgang dient dan Olympic Airways zich aan, met die zo kenmerkende stuiterende baslijn, en het hoge snelle gitaargetokkel van Philippakis.

Dit is de muziek waar het vijftal uit Oxford in 2008 mee doorbrak: ontregelende, spannende mathrock met een flinke dosis hitgevoelige electropop. Het leverde ze vrijwel meteen veel succes in Engeland op, waar ze lange tijd als een van de spannendere gitaarbands golden.

Inmiddels is Foals bij album nummer vier beland, en zijn die ruwe kantjes jammer genoeg wat gladgeschuurd. Op What Went Down (2015) maakt eigenlijk alleen het titel­nummer nog een vuige indruk. Nummers als Mountain At My Gates en Birch Tree, die ze vanavond in de Melkweg ook spelen, slaan nog geen deuk in een pakje boter. Tuurlijk ligt het prettig in het gehoor, zo'n John Frusciante-gitaarriffje en London Grammarachtige synthesizermelodieën, maar er zijn bands die dat beter kunnen.

Op adempauze komen
Bij de nummers van de laatste twee albums die vanavond worden gespeeld, valt het op dat de onnavolgbare ritmes van Foals en het zenuwachtige gitaargetokkel vervangen zijn door een breed, meeslepend geluid dat het weliswaar goed doet in stadions, maar dat meestal een gebrek aan muzikale originaliteit moet verbloemen. Late Night en ook Knife In The Ocean zijn van die monotone liedjes die meer galm hebben dan inhoud. Het zijn ook de momenten in de set die worden gebruikt om even op adempauze te komen, een biertje te halen of een selfie te maken.

Maar gelukkig is Foals niet voor één gat te vangen. Zanger Philippakis is als een duvel in een doosje die op de meest onverwachte momenten opspringt, zijn roadie tot wanhoop drijvend als hij weer met gitaar en al het publiek in duikt. Of, zoals hij tijdens de toegift doet, zo vanaf het balkon op het publiek springt.

Met een opwindende en snoeiharde versie van What Went Down en een geagiteerde Two Steps Twice bewijzen Foals dat ze prima weten hoe ze een publiek moeten opzwepen: met goed getimede rustmomenten naar meerdere climaxen toewerken. Een goede live act, dat zijn ze zeker. Nu maar hopen dat ze deze podiumenergie op het volgende album ook weer in hun nummers weten te vangen.

Foals

Ons oordeel: ★★★★☆
Genre: Pop
Waar: Melkweg
Gezien: 7 september
Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden