PlusBoekrecensie

Het ruikt naar wanhoop en angst op de gesloten psychiatrische afdeling in Thuis is waar we beginnen

Hoe te leven met een psychotische vader, en net zo wezenlijk: hoe te leven met jezelf? Dat is de vraag die Thuis is waar we beginnen omhoog houdt.

Thomas Verbogt
Wie word je als je leven in aanzienlijke mate bepaald wordt door de voortdurend ontregelende ziekte van je vader? Beeld Getty Images/iStockphoto
Wie word je als je leven in aanzienlijke mate bepaald wordt door de voortdurend ontregelende ziekte van je vader?Beeld Getty Images/iStockphoto

In het eerste hoofdstuk van haar autobiografische roman Thuis is waar we beginnen vestigt Robin van den Maagdenberg haar boek meteen, en stevig. Ze loopt met haar moeder door een gang naar een gesloten psychiatrische afdeling. Het ruikt daar ‘naar wanhoop en angst’.

En dan komt de vader in beeld: ‘Mijn vader was in een paar weken van een jonge man, vlasblond, gladgeschoren en met een tanig lijf, veranderd in een sjokkende oude kerel op Nike Air Max. Hij droeg zijn hoofd als een schildpad voor zich uit, had een kogelronde pens, op zijn kin stonden kluitjes stoppels en zijn haargrens werd steeds iets verder teruggegumd.’

Psychotische vader

Aangrijpende omschrijving. Wie weleens zo’n afdeling bezocht, herkent deze man, niet speciaal de vader van Robin van den Maagdenberg, maar haar beschrijving gaat voor veel mannen daar op.

Er staat trouwens nergens op of in het boek dat het een roman is. Misschien moeten we het een autobiografische geschiedenis noemen. Ik geloof niet dat ik het belangrijk wil vinden. De vraag die dit boek omhooghoudt, is dezelfde als in een roman die ertoe doet: hoe te leven?

De vraag is niet te beantwoorden, maar moet wel blijvend worden gesteld. In dit geval: hoe te leven met een psychotische vader, en net zo wezenlijk: hoe te leven met jezelf? Wie word je als je leven in aanzienlijke mate bepaald wordt door de voortdurend ontregelende ziekte van je vader?

Inkijkje in de chaos

Ik blijf nog even bij dat eerste hoofdstuk. Op weg naar de cafetaria van de instelling lopen ze langs de tekeningen die de vader maakte. Hij is beeldend kunstenaar, maar de tekeningen zijn therapeutische uitingen. Robin van den Maagdenberg schrijft sterke zinnen: ‘Het was alsof mijn vaders schedel was gelicht, de inhoud ervan op papier was overgetrokken en we een inkijkje kregen in de chaos die het daarbinnen moest zijn.’

Wanneer ze even later weggaan, ziet ze dat haar moeder haar vader onhandig omhelst ‘alsof ze een meubelstuk verplaatste’.

Dat eerste hoofdstuk, waarvan je even moet bijkomen, bindt je aan het grimmige boek, maar ik zeg er wel bij dat ik het niet makkelijk uitlas. Niet alleen omdat de thematiek onder je huid gaat zitten, maar ook omdat het érg vol is, wat waarschijnlijk niet anders kan met deze complexe, veel kanten opspattende thematiek. Maar wat een stem!

null Beeld -
Beeld -

Thuis is waar we beginnen

Robin van den Maagdenberg
Querido, €20
224 pagina’s

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden