PlusBlikvangers

Het Poolkleed: een aluminium tafellaken met een verhaal

De stad staat vol met kunst, van wereldvermaarde kunstenaars tot anonieme beeldhouwers. Wat zijn de verhalen achter deze beelden?

Op het oog zachter dan in werkelijkheid: niets aan het Poolkleed is flexibel.Beeld Nosh Neneh

Dat is dus – au, grmbl, grrr – wel meteen je knie stoten. Aan een tafellaken. Een aluminium tafellaken. Het Poolkleed, de tafelsculptuur van Alphons ter Avest (Hengelo, 1960) op het ‘Pleintje zonder naam’ (dat wel een naambordje heeft) aan de Barentszstraat in de Zeeheldenbuurt. Het is gebaseerd op het in 1598 gepubliceerde dagboek van Gerrit de Veer, scheepsofficier van Willem Barentsz en Jacob van Heemskerck toen zij in september 1596 noodgedwongen moesten overwinteren op Nova Zembla – van het wrakhout van hun schip bouwden ze een onderkomen dat de geschiedenis is ingegaan als Het Behouden Huys.

Ter Avest, die het werk vanuit zijn atelier in Arnhem toelicht, kreeg het verhaal voorgelezen door een juf op de basisschool. Het sprak tot de verbeelding, en toen hij de opdracht kreeg voor het ‘tafelproject’ in de Zeeheldenbuurt een ontwerp te maken, heeft hij het opnieuw gelezen. De tafel is met 6 meter zo lang als Het Behouden Huys breed was.

Het is een lommerrijk pleintje, omringd door wat bij navraag monumentale iepen blijken te zijn. Een waterfonteintje, een wasserette, ­coffeeshop Baba, aan de overkant restaurant Worst. Aan de tafel, door Ter Avest uit piepschuim gesneden en gegoten in aluminium, is plaats voor twee keer tien mensen, of meer. De twee banken aan weers­zijden zitten keihard – kussentjes mee en oppassen voor die punten. “Nee, het is geen tafel voor het gemak,” zegt Ter Avest, al is hij blij met de buurtactiviteiten eromheen. “Het is wel een tafel met een verhaal. Wat voor mij heel cruciaal is, is het beeld van de moeders en vrouwen van die zeelieden. Terwijl die mannen en jongens een noordelijke doorgang naar Indië proberen te vinden, zitten al die vrouwen en moeders thuis. Het is alsof je iemand naar Mars stuurt.”

“Ik heb die vrouwen met elkaar laten kantklossen. Als je goed kijkt naar het gietwerk, zie je dat ze tegen elkaar in klossen en allemaal hun eigen techniek hebben; sommige stukken zijn stijver, dan weer wat ruimer of losser geklost.” De vrouwen klossen wat de mannen meemaken op Nova Zembla. De vossen die ze schieten, de aanval van ijsberen, de spuitende walvissen, bokkende rendieren, sterren en sneeuwkristallen.

Het Poolkleed is inmiddels licht verweerd. “Ik dacht toen het nog wit was dat het vast beklad zou worden. Dat had ook nog best grappig geweest kunnen zijn. Maar het is zo goed ontvangen in de buurt. De plaatsing liep enorm uit, we moesten door tot middernacht vanwege de bestrating. Maar we werden de hele tijd verwend met lekkere hapjes.”

Sinds 2006
Kunstenaar Alphons ter Avest
Waar Barentszstraat

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden