PlusVoor alle leeftijden

Het optimisme van kind I doet bijna pijn

Sommige kinderboeken ontstijgen de doelgroep die in de genrenaam besloten ligt. In deze rubriek licht Joukje Akveld boeken uit voor een publiek zonder bovengrens. Deze week: Kind I van Steve Tasane (KokBoekencentrum Uitgevers, € 15,99)

Kind I van Steve Tasane. Beeld
Kind I van Steve Tasane.

Wie is Steve Tasane?

Een Engelse young adult-auteur, zoon van een uit Estland gevluchte vader en een Engelse moeder. In Nederland werd niet eerder werk van hem gepubliceerd. Kind I verscheen in een sterke vertaling van Jaap Slingerland.

Wat voor boek is het?

Kind I vertelt het verhaal van een groep ongedocumenteerde kinderen in een vluchtelingenkamp. Ze hebben geen papieren, geen naam (ze worden aangeduid met een letter) – volgens de wetten van het kamp bestaan ze niet. In deze novelle ligt het ­perspectief bij het tienjarige kind I, een jongen zonder familie, maar met het tomeloze vermogen het leven van de positieve kant te zien. De verkleurende blauwe plek, opgelopen na een klap van een bewaker, lijkt op ‘een regenboog met vertraging’. Zelfs de grauwe modder waarin hij en zijn kameraadjes rondploeteren heeft in zijn ogen een gouden glans door de zon die erop schijnt.

Wat maakt het boek bijzonder?

Tasanes lichte stijl waarachter grote tragedies schuilgaan. De kafkaëske situatie waarin alleen een paspoort je bestaan bevestigt (‘levensboek’ noemt I het daarom) beschrijft Tasane met het soort laconieke berusting waarop kinderen het patent hebben. De bewakers zijn op hun best onverschillig, vaker wreed, en ook van de vrijwilligers hebben de kinderen, ondanks hun goede bedoelingen, weinig te verwachten. De honger, de modder, het gebrek aan perspectief, het is allemaal van een grote moedeloosheid. Toch houdt kind I de moed erin door spelletjes te verzinnen die zijn vrienden afleiden van de sombere realiteit in het kamp.

Waarom is Kind I voor alle leeftijden?

Tasanes bedrieglijk eenvoudige stijl deed me denken aan Jona Oberski’s Kinderjaren en Eric-Emmanuel Schmitts Meneer Ibrahim en de bloemen van de koran. Kleine, hartverscheurende verhalen waarvan de veerkracht van de personages je bijblijft. Het optimisme van kind I doet bijna pijn. Steve Tasane had de stupiditeit van onze doorgeslagen bureaucratie, waarin regels belangrijker zijn dan mensen en kinderen schaamteloos worden weggevaagd, niet treffender kunnen verwoorden dan door de ogen van een getraumatiseerd, maar volkomen argeloos kind.

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden