Plus

Het Nieuwjaarsconcert: feest van verbroedering

Het Nieuwjaarsconcert van het Nederlands Blazers Ensemble was ook aan het begin van 2019 weer een feest van verbroedering. Toch moet er een kritische noot worden gekraakt.

Klarinettist Bart de Kater trakteerde op virtuoze solo's Beeld Peter Lodder

Voor de mensen die dinsdagavond op televisie naar het Nieuwjaarsconcert van het Nederlands Blazers Ensemble keken, is hier een misschien teleurstellende mededeling. Het enthousiaste applaus dat het publiek overhad voor het toespraakje van hoboïst en artistiek leider Bart Schneemann was nep. Het was van tevoren, bij aanvang van het concert, opgenomen en er later ingemonteerd.

Eerste kritische noot. Schneemann moet die toespraakjes voortaan beter voorbereiden, want nu was het op tv het eerste zapmomentje.

In de zaal konden we niet weg. Dat wilden we trouwens ook helemaal niet, want dat Nieuwjaarsconcert is sinds jaar en dag een vrolijk stemmend begin, dat het publiek het gevoel geeft dat het wel goed komt met de wereld. Daarvoor gebruikt het Nederlands Blazers Ensemble zijn beproefde receptuur van de muzikale verbroedering.

De bonte afwisseling van stijlen en genres uit heden en verleden geeft de luisteraar het idee dat alle muziek mooi kan zijn, waar ze ook vandaan komt, en dat zorgt voor een prettig One World-gevoel. En nu maar hopen dat die notie een beetje aanstekelijk zal blijken te zijn.

Enorm applaus
De eerste die dinsdag iets op het podium van het Concertgebouw zei, was de opnameleider. Of we zo vriendelijk zouden willen zijn 'geheel spontaan' een enorm applaus te produceren. Dan kon hij dat later bij de montage voor televisie gebruiken. Nou, dat lukte al meteen bij de eerste keer verdomd aardig.

Toch was de opnameleider nog niet tevreden, omdat 'op tv alles kleiner lijkt dan het is'. Bij de tweede keer waaiden de cartouches met de componistennamen zowat van de wanden, zo hard werd er geklapt en gejuicht.

En de Blazers hadden nog geen noot gespeeld.

Toen werd het donker in de zaal en richtten de blikken zich op de fel uitgelichte blauwe constructie midden vooraan op het podium. Het leek wel een driedimensionale voorstelling van het dooraderde uitspansel dat de achtergrond vormt van Michelangelo's plafond­schildering in de Sixtijnse Kapel, De Schepping van Adam.

Die constructie ging omhoog en in de mist ontwaarden we een man en een vrouw - Adam en Eva, het thema van het Nieuwjaarsconcert. Adam en Eva, ofwel de relatie tussen man en vrouw, de zondeval en alle andere ellende die we over ons heen kregen omdat Eva niet van die appel kon afblijven.

Daar hoorde muziek bij, en wel de mooiste muziek die ooit is geschreven: het Kyrie uit Mozarts Mis in c klein, gezongen door een hele rits aan koren. Dat was nogal indrukwekkend.

Na Mozart volgde John Adams' Fearful Symmetries, met spectaculair danswerk van Feadan McCall en Zino Schat van het gezelschap ISH.

Vervolgens ging het van Monteverdi's Tu Se' Morta uit de tweede akte van L'Orfeo en Wretched Lovers uit Händels Acis and Galatea, goddelijke muziek in fraaie arrangementen, naar het slappe en bovendien onverstaanbare lied Van Adam voor Eva van Gerson Main, naar een prachtige versie van Are You Lonesome Tonight, gezongen door Wishful Singing, naar Happiness van Martin Fondse, met virtuoze solo's van klarinettist Bart de Kater, naar de Turkse traditional Ares, tranentrekkend mooi gespeeld door Emine Bostanci op haar kemenche, een klein liertje.

Dansend echtpaar
Memorabel waren ook nog Dead or Alive van Shurwayne Winchester, waanzinnig swingend gespeeld door de Bijlmer Steelband, en Good Golly, Miss Molly, waarin de aandacht uitging naar Nellia en Dietmar Ehrentraut, het energieke Duitse danspaar op leeftijd, dat voor veel ontroering in de zaal zorgde.

Als dit Adam en Eva in de herfst van hun leven waren, dan had God het toch niet helemáál verkeerd gedaan.

Aan het slot van het concert kwam het blauwe uitspansel weer naar beneden, onder de klanken van Mozarts Kyrie, dat opeens een hoopvolle dimensie had gekregen.

Tweede kritische noot. De jaarlijkse compositiewedstrijd die bij het Nieuwjaarsconcert hoort. Ook dit jaar hadden meer dan honderd jonge mensen zich opgegeven en daaruit hadden de Blazers er drie uitverkoren. De 13-jarige Casper Groep uit Krommenie toonde zich met zijn Caïns Dream een talent. Van hem gaan we meer horen.

De andere twee geselecteerden staken daar schril bij af en maakten bovendien geen klassieke muziek. Daar was dit toch ooit allemaal om begonnen?

Het zou het Nederlands Blazers Ensemble sieren als het de taak en rol als ambassadeur van de toekomstige klassieke muziek wat serieuzer zou opvatten, want matige cabaretnummers en onopvallende singer-songwriters kunnen we overal al horen.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool.nl.