PlusExpositie

Het nieuwe werk van Duncan Hannah doet hopperiaans aan

Duncan Hannah: Endless Adolescence.Beeld Duncan Hannah

“Maar wie had geen probleem met cocaïne en de alcohol? Ik wel in elk geval.”

Hij zei het zonder enige vorm van gêne. Duncan Hannah. De 67-jarige Amerikaanse schilder was in Amsterdam ter gelegenheid van zijn expositie Duncan Hannah – painter of pictures in galerie Althuis Hofland Fine Arts.

En die bekentenis deed hij nadat hij op een klein schilderij had gewezen waarop de naakte Sylvia Kristel staat. “Die heb ik geschilderd naar aanleiding van haar film Goodbye Emmanuelle. Ik heb ook een memoir van haar gelezen waarin het ging over haar problemen met cocaïne en alcohol.”

De echt ruige tijd ligt achter hem, maar is weer actueel omdat Duncan Hannah net een boek met dagboeknotities heeft gepubliceerd: Twentieth-Century Boy. Notebooks of the Seventies. Waarin hij schrijft over zijn betrokkenheid bij de underground in New York in de jaren zeventig. Het is een coming-of-ageverhaal van zijn wilde tijd in New York tussen iconen als Andy Warhol, David Bowie, Lou Reed, Patti Smith, Brian Eno, Keith Haring en vele anderen. Het boek eindigt in 1981, als hij zijn eerste succesvolle solotentoonstelling heeft en hij van het schilderen kan leven.

Hier in Amsterdam zijn recente schilderijen van Hannah – de wildheid schemert nog door zijn keurige verschijning heen – te zien. Stads­gezichten, naakten en filmtheaters vormen de hoofdmoot van de expositie. Zijn stijl wordt wel omschreven als realistisch-romantisch. Op een doek zien we Madison Avenue in New York. Het doet, wat sfeer en kleur betreft, een beetje hopperiaans aan.

Hij wijst op een schilderij van een stadsgezicht. “Dat is Milaan, een schilderij dat ik heb gemaakt naar aanleiding van de Giallo-films uit Italië – sexy, horrorachtige films uit de jaren zeventig en tachtig. Net als bij Hopper zit er iets onheilspellends, iets mysterieus in dit doek. Is er iets gebeurd? Gaat er iets gebeuren?”

Hij schildert – zoals de titel van de expo al zegt – na van foto’s. Sylvia Kristel, maar ook andere min of meer bekende filmsterren als Leonora Fani, Anouk Aimée en Aurore Clément. En bioscopen, waarop hij filmtitels schildert die daar niet te zien waren. Franse nouvelle-vaguefilms van Truffaut, en Belle de Jour van Luis Buñuel.

“Ik houd van realisme, ik ben deze week naar het werk van George Breitner en Isaac Israels wezen kijken.

Geweldig! Contemporaine kunst gaat vaak over theorie, is vaak boos, politiek. De uitdaging voor mij is om zo goed mogelijk te schilderen, dat is mijn engagement. Mijn passies zie je terug in de onderwerpen op mijn schilderijen. Europese films en ­plekken. Ik had eurofiele ouders – kun je dat zegen, eurofiel? Ze namen me mee naar Europa en ik raakte ­betoverd.”

Duncan Hannah – painter of pictures
Duncan Hannah

Waar Althuis Hofland Fine Arts, Hazenstraat 11
Te zien t/m 22/2i

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden