PlusRecensie

Het Minimal Music Festival: geruis, geknetter en een amalgaam van boventonen

Het Minimal Music Festival in het Muziekgebouw was dit jaar anders dan anders. Hoogtepunt was het trance-opwekkende optreden van Charlemagne Palestine.

Charlemagne Palestine tijdens zijn act. Beeld Melle Meivogel
Charlemagne Palestine tijdens zijn act.Beeld Melle Meivogel

In een stille processie lopen dertig mensen op twee meter van elkaar via de achteringang van het Muziekgebouw naar binnen. Zo kom je nog eens ergens waar je nog nooit bent geweest. In de keuken bijvoorbeeld, waar op de planken onder meer flessen krachtsap van Schulp (rode biet) staan.

In de verte is muziek te horen, steeds luider naarmate de falanx in langzaam tempo dichter bij de foyer geraakt. Traag rondcirkelende klanken, die afkomstig blijken te zijn van Asko|Schönberg en studenten van het Haags conservatorium. Een stuk van de Amerikaan pionier James Tenney (1934-2006), getiteld In A Large, Open Space. Lang aangehouden tonen brengen bezwerende constellaties van boventonen teweeg.

Je zou langer willen blijven luisteren, maar zo is het Minimal Music Festival dit jaar niet ingericht. Elke groep mensen loopt gedurende drie dagen een eigen, drie uur durende route door het gebouw, waarin verschillende stations worden aangedaan, als onderdeel van het ‘ruimte/tijd-experiment’ waarin scenograaf Theun Mosk het festivalprogramma heeft gegoten. Het stuk van Tenney staat voor route 3 pas later op het programma.

Route 3 voert de trappen op naar het Bimhuis, waar een lid van Slagwerk Den Haag een ander werk van Tenney speelt: Never Having Written A Note For Percussion. Met twee stokken beroert de slagwerker een tamtam, van viervoudig piano tot viervoudig forte. De veroorzaakte geluidsgolven brengen een amalgaam van boventonen voort, die extra mooi wordt omdat de marimba die op het podium staat voor het stuk erna ook mee resoneert.

De route voert via het Bimhuis Café terug naar de foyer, waar nu in alle rust naar In A Large, Open Space kan worden geluisterd.

Bezwerende dronemuziek

Zeer fraai zijn ook de installaties van Boris Acket en Touki Delphine op de bovenste verdieping van het Muziekgebouw. Acket tovert met klokklanken, geruis en geknetter, en Delphine doet hetzelfde met een brede wand vol oplichtende relais en lampjes waarin beeld en geluid samenvloeien.

Route 3 eindigt in de Grote Zaal met een concert van Asko|Schönberg, dat werken van John Luther Adams (The Light Within) en Peter Adriaansz (Structure XI) speelt. De bezwerende dronemuziek, die doet denken aan langsdrijvende wolkenformaties in steeds veranderende kleuren, komt in de geheel verduisterde zaal prachtig tot haar recht. Asko|Schönberg draagt het concert op aan Louis Andriessen , ‘een inspirator en grote vriend’, die donderdag is overleden.

Route 19 brengt op zaterdagavond optredens van de schitterende zingende griot Kaito Winse uit Burkina Faso en van Eric Thielemans, die op zijn enkele snaredrum met aanhoudende roffels klanken weet voort te brengen die zeer sterk lijken op beierende kerkklokken. Buitengewoon fascinerend.

Curieus hoogtepunt is het recital van Charlemagne Palestine in de Grote Zaal. Hij tikt twee glazen tegen elkaar (gevuld met water en whisky), drinkt eruit, zingt met falsetstem een paar woordloze frasen, zet zich aan de met knuffeldieren en lapjes textiel versierde vleugel en ramt daar een zich uitbreidend, grillig, repetitief en vreemd hallucinant stuk uit dat begint met de open kwint E-B.

Na afloop wil hij geen applaus. ‘Just silence please.’

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden