PlusPopmuziek

Het lukt Mark Ronson wederom niet om een briljant album te maken

De nummers op het solo-album van Mark Ronson zijn stuk voor stuk goed, maar de samenhang ontbreekt.

Pop. Mark Ronson. Late Night Feelings (Sony Music).

Dat een serie hits niet automatisch leidt tot een goud-omrand concert bewees Mark Ronson onlangs op Pinkpop. Daar was hij dj van zijn eigen Top 40-successen en bij gebrek aan verdere show- of live-elementen niet veel meeslepender dan de plaatjesdraaier op het kampioensfeestje van uw lokale voetbalclub. Ook die weet dat Uptown Funk (met Bruno Mars) een sprint naar de dansvloer kan betekenen. En dat Nothing Breaks Like a Heart (gezongen door Miley Cyrus) als ‘hit du jour’ wordt geleverd met meezinggarantie.

Afgezien daarvan: wat een wonderproducer is Ronson (43) geworden sinds hij in 2006 achter de knoppen zat van het grootste deel van het Back to Black-album van Amy Winehouse. Hij was toen al medeschrijver van de monumentale titelsong.

Dertien jaar verder is hij een producer geworden in het genre ‘hit nodig? Ronson bellen.’ De Brits-Amerikaanse muzikant kan vrijwel elke muziekstijl aan. Niet voor niets staat zijn naam ook op de schrijverscredits van de grootste hit van vorig jaar: Shallow van Lady Gaga en Bradley Cooper.

Al die kwaliteiten samenballen tot een briljant soloalbum lukte tot op heden niet. Late Night Feelings brengt daarin geen verandering. De liedjes – ook Why Hide met zangeres Diana Gordon is heerlijk broeierig geproduceerd – zijn vrijwel alle dertien goed, maar de samenhang ontbreekt.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden