PlusLijstje

Het jaar in deuntjes: dit was de beste muziek van 2019

Beeld Yoko Heiligers

Afgedankte genres herleefden, uitgerangeerde artiesten vonden het spoor terug en bekende namen kozen voor verrassende genres en een bijzondere aanpak. Vier recensenten over de top van pop, rock, soul, rap en klassiek.

Peter van Brummelen

1. Kiwanuka, Michael Kiwanuka (Polydor)
Tot dit jaar draaide het in de muziek van Michael Kiwanuka vooral om soul, gecombineerd met folk. Op zijn derde, niet heel inventief Kiwanuka getitelde album, voegt de Brit met Oegandese roots rock toe aan zijn muzikale palet. Rock van de psychedelische soort, welteverstaan. Het resultaat is verbluffend.

2. Jimmy Lee, Raphael Saadiq (Columbia)
Nog meer soul, nu uit Amerika, de bakermat van het genre. Saadiq koppelt traditie aan een eigentijds geluid op Jimmy Lee, dat grotendeels werd geïnspireerd door het leven en de dood (als gevolg van een overdosis heroïne) van zijn oudere broer. Kippenvelmooi is de gospelballad Rikers Island.

3. Cuz I Love You, Lizzo (Atlantic)
2019 was het jaar van de doorbraak van Lizzo. Sterke vrouwen genoeg dit jaar in de popmuziek, maar niet een had er zo’n grote mond als zij. Heerlijk. De rapster en zangeres verkondigt op Cuz I Love You haar boodschap van empowerment op een dampende mix van hiphop, funk, pop en rock. Pas in het afsluitende, heel zwoele Lingerie laat ze het gaspedaal even los.

4. Go Surfing, Bruut! & Anton Goudsmit (Munich)
Valt er nog iets toe te voegen aan surf, het instrumentale gitaar­genre uit de vroege jaren zestig aan de Amerikaanse westkust? Wel door het Amsterdamse jazzkwartet Bruut!, dat voor de gelegenheid is aangevuld met gitaarwizard Anton Goudsmit. Jazzo’s die surf spelen; het levert ongekend vrolijke muziek op.

5. The Rabbit That Hunts Tigers, Yin Yin (Bongo Joe)
Dat ze zijn beïnvloed door het Texaanse trio Khruangbin is duidelijk. Ook het Limburgse Yin Yin maakt zweverige instrumentale muziek vol exotische invloeden. Weer heel eigen is dat de groep daar disco en electro aan toevoegt. Yin Yin is een geheide hit voor het festivalseizoen van 2020.

KiwanukaBeeld AP

Rajko Disseldorp

1. Oompie Keke, Kempi (Top Notch)
De afgelopen jaren verscheen Kempi talloze keren negatief in de media. Daardoor zou je bijna vergeten dat de rapper tot de grootsten van de Nederlandse hiphop behoort. Zijn album Oompie Keke, dat in april verscheen, is zijn beste tot nu en regelrecht op weg naar een status als klassieker. Een indringende plaat, waarop bij elke zin de urgentie voelbaar is. 

2. In het diepe, Fresku (Top Notch)
Na vier jaar zonder soloalbum verscheen in november dan toch In Het Diepe. Het is een zeer persoonlijke plaat die Fresku schreef na een voor hem moeilijke periode. Dit vierde solowerk is een magistraal album waarop de rapper, nog veel meer dan op eerder werk, in zichzelf durft te wroeten en wonden blootlegt.

3. Snowsniper, S10 (Noah’s Ark)
Dé verrassing van dit jaar. S10, echte naam Stien den Hollander, bracht na twee ep’s onlangs het volwaardige debuutalbum Snowsniper uit. Ze laat gastartiesten als Kraantje Pappie, Willem en Yung Nnelg in positieve zin totaal anders klinken en brengt serieuze, volwassen hiphopmuziek. En dan te bedenken dat ze pas 19 jaar is.

4. Francis (Deluxe), Frenna (777 Records)
De meest gestreamde artiest van 2019 (meer dan 336 miljoen op Spotify) voegde dit jaar aan zijn eerder verschenen album Francis zeven nieuwe nummers toe. Frenna, ook onderdeel van rapgroep SFB, maakte met Francis (Deluxe) een aanstekelijk album waarop hij met gemak vele hits als Paris en Speciaal afwisselt met ingetogen nummers als Door ’T Lint en Daar Gaat Ze (Nooit Verdiend).

5. <3, Faberyayo (Magnetron Music)
Voor de liefhebber doet Pepijn Lanen, beter bekend als Faber­yayo en lid van De Jeugd van Tegenwoordig, al jaren allerlei zijprojecten. Hij schrijft columns, boeken en maakt solo muziek met steeds andere producers. Op het album <3, dat deze zomer verscheen, laat hij een meer gevoelige kant horen dan we doorgaans van hem gewend zijn.

Oompie Keke

Stefan Raatgever

1. Norman Fucking Rockwell!, Lana Del Rey (Polydor)
Soms valt alles op z’n plek. Lana Del Rey had als duistere Nancy Sinatra al een eigen plek in de pop, maar een album met eeuwigheidswaarde maakte ze nog niet. Tot de onnodige productieballast overboord ging en ze de liedjes de hoofdrol gaf. Ultiem bewijs: het kale pianoarrangement op de monumentale slottrack hope is a dangerous thing for a woman like me to have – but I have it.

2. Kiwanuka, Michael Kiwanuka (Polydor)
Zelfs als Michael Kiwanuka fluistert, kun je niet anders dan ademloos luisteren. Zijn geruststellende, eikenhouten soulstem is de grootste attractie van dit ingetogen gospel- en soulalbum. Een fraai contrast met de schrijnende inhoud van de songs met rassenongelijkheid als hoofdthema. Mooiste lied: het bluesy Hero.

3. Threads, Sheryl Crow (Big Machine)
Voert Sheryl Crow (1962) haar voornemen met pensioen te gaan werkelijk uit? Er waren jaren dat haar VUT geen slecht idee leek, maar dat is verleden tijd na het verschijnen van het album vol duetten Threads. Met 17 songs weliswaar lang, maar bijna alles is raak. Mede dankzij een imposante lijst aan muzikale senior-vips als Keith Richards, Emmylou Harris, James Taylor, Kris Kristofferson en zelfs wijlen Johnny Cash.

4. Cuz I Love You, Lizzo (Atlantic)
Was er dit jaar een fijnere party-song dan Juice van zangeres Lizzo? Maar dat funky groovenummer is natuurlijk niet de enige reden dat Lizzo de vrouw van het jaar werd in de popmuziek. Tijdens optredens – een viering van bodypositivy en veelkleurigheid – gaan emancipatie en vrolijk feest naadloos samen. Cuz I Love You levert er een soepele soundtrack bij.

5. Father of the Bride, Vampire Weekend (Columbia)
Zou 2019 het jaar van de begrafenis van de gitaarpop worden? Het is er gelukkig niet van gekomen, mede dankzij Vampire Weekend dat met Father of the Bride los van alle trends een meeslepende popplaat maakte. Ingrediënten: een gitaarriffje à la George Harrison, een knipoog naar Van Morrison en een vleugje Crowded House. En die onweerstaanbare hit: This Life.

Norman Fucking Rockwell!

Erik Voermans

1. Ravel, Stravinsky, Beatrice Rana (Warner Classics)
De Italiaanse pianiste Beatrice Rana (1993) speelt het onmogelijk geachte klaar. Haar registratie van Trois mouvements de Pétrouchka kan zich meten met de legendarische vertolking van Maurizio Pollini uit 1972. Dat ze veel meer te bieden heeft dan een verbijsterende techniek, blijkt uit haar kijk op Ravels Miroirs.

2. Morton Feldman Piano, Philip Thomas (Another Timbre)
Philip Thomas, pianist uit Groot-Brittannië, doet iets wat nog niemand vóór hem deed. Hij nam alle werken voor piano solo van de Amerikaanse componist Morton Feldman op en voegde daar nog een paar stukken aan toe die niemand van Feldman kende. Vijf cd’s met louter hoogtepunten, prachtig idiomatisch gespeeld.

3. Visions: Cyril Scott, Nino Gvetadze (Challenge Classics)
Wie Cyril Scott was, wisten tot voor kort slechts weinigen. Pianiste Nino Gvetadze zet de Britse componist met haar cd Visions in de spotlights. Scotts pianowerken zijn te omschrijven als impressionisme door een romantische blik en bij Gvetadze krijgen ze meer dan het volle pond.

4. Requiem-Strophen Wolfgang Rihm, Symphonieorchester des Bayerischen Rundfunks (BR-Klassik)
De op 30 november overleden meester Mariss Jansons had geen bijzondere affiniteit met eigentijdse muziek, maar als hij in een modern stuk geloofde, konden er wonderen gebeuren. De zachtaardige dodenmis Requiem-Strophen van de Duitse componist Wolfgang Rihm is het bewijs. Elke maat klinkt doorleefd en Jansons laat het Symphonieorchester des Bayerischen Rundfunks schitteren.

5. Weinberg Symphonies nos. 2, 21, City of Birmingham Symphony Orchestra (Deutsche Grammophon)
Lang was Mieczyslaw Weinberg een ondergesneeuwde componist. Door toedoen van de Letse violist Gidon Kremer en anderen lijkt de tijd rijp voor herbezinning. Met het City of Birmingham Symphony Orchestra en de Kremerata Baltica zorgen Kremer en dirigent Mirga Gražinytė-Tyla voor exemplarische uitvoeringen van Weinbergs 2de en 21ste symfonie.

Ravel, Stravinsky
Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden