Plus Musicalrecensie

Het is moeilijk je hart te verpanden aan musical Lazarus

David Bowie Beeld EPA

Natuurlijk, de geest van David Bowie zweeft door de zaal. Daarvoor is de grote portretfoto die na de slotscène van Lazarus wordt getoond, niet nodig.

De musical eindigt met zijn meest iconische lied Heroes en begint met de song waarin hij – toentertijd nog door vrijwel niemand begrepen – zijn naderende afscheid van de aarde aankondigt. Het is het titelnummer van de voorstelling met als opening de kippenvelregel: Look up here, I’m in heaven.

Het is precies de bestemming die de hoofdpersoon in de musical ook wil bereiken. Deze Thomas Newton viel in 1963 per roman van Walter Tevis op de globe neer. In 1976 speelde Bowie hem in de verfilming. Bowie moet zich hebben afgevraagd hoe het verder ging met The Man Who Fell to Earth en leverde ideeën voor het scenario van Enda Walsh.

Dat speelt in het huidige tijdsgewricht en toont Newton als onder liefdesverdriet wegkwijnende kluizenaar, opgesloten in zijn appartement in New York, verslaafd aan de gin. Hij wil er weg. Terug naar de sterren. Maar hoe? Steeds verder raakt Newton verstrikt in zijn eigen gedachten.

Vorm boven inhoud

Het is helaas een zelfde lot dat het publiek wacht bij een poging het script te volgen. Het verhaal is op zijn vriendelijkst gezegd geen lineaire vertelling. Wie de verzameling door elkaar lopende scènes aan elkaar wil verknopen, belandt elke keer in een doodlopende straat. Het maakt het erg moeilijk je hart te verpanden aan Lazarus, dat vorm boven inhoud lijkt te hebben gesteld.

Maar is de vorm ondertussen geen deel van de inhoud? Je kunt het gezien Bowies theatrale CV vol kameleontische transformaties gemakkelijk staande houden. Zeker als die vorm zo onweerstaanbaar fraai is als bij Lazarus. Net als het onontwarbare script de voorstelling onder dreigt te duwen, stuwt de enscenering van Jan Versweyveld - de vaste rechterhand van regisseur Ivo van Hove – Lazarus weer omhoog. Adembenemend zijn de fluorescerende koortsdromen waarin de songs Love is Lost en Life on Mars zich afspelen, hallucinerende videoclips waarnaar je niet kunt stoppen met kijken.

Walsje

Dan de muziek, niet onbelangrijk in het requiem van een van de invloedrijkste muzikanten aller tijden. Het zijn de voor Lazarus geschreven songs als No Plan en Killing a Little Time die de sfeer van de voorstelling het best vangen. Bij te veel van de klassieke Bowie-nummers is het vooral doorbijten. Dat de nieuwe arrangementen nog door de grootmeester zelf zijn geschreven, betekent niet automatisch dat ze beklijven. Hoe prachtig Noortje Herlaar zich ook laat meevoeren door de tekst van Changes, ze zit vast aan een instrumentatie die nooit boven een gemiddeld walsje uitstijgt.

Juliana Zijlstra, als de naamloze Girl, heeft dan een weer ander probleem: ze zingt zo mooi, zo technisch perfect, dat haar Life on Mars amper meer ontroert.

Vocaal met afstand het indrukwekkendst is de Vlaamse acteur Pieter Embrechts. Zijn rauwe vertolking van Valentine’s Day blijft je bij, net zoals zijn beklemmende personage je blijft achtervolgen. Hoewel Herlaar (als assistente Elly) en hoofdrolspeler Dragan Bakema knap acteerwerk leveren, is Embrechts de krachtpatser van het stuk.

Lazarus eindigt met wellicht de slapste uitvoering van Heroes ooit. Maar aan de andere kant: tegen die tijd heeft de bezoeker wel iets gezien dat hij nooit eerder zag én zich voor altijd zal blijven herinneren. 

Lazarus is te zien in het De La Mar theater t/m 5 april. Daarna gaat de voorstelling op tournee.

De cast van de musical Lazarus tijdens het slotapplaus in DeLaMar Theater. Beeld ANP
Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden