PlusFilmrecensie

Het is bijna ondraaglijk te zien hoe de 46-jarige Colm in Rialto uit elkaar valt

Tom Vaughan-Lawlor als Colm (links) en Tom Glynn-Carney als Jay in Rialto. Beeld Still uit Rialto
Tom Vaughan-Lawlor als Colm (links) en Tom Glynn-Carney als Jay in Rialto.Beeld Still uit Rialto

Colm voert alle handelingen uit die zijn leven van hem vraagt. Hij doet zijn werk op de scheepswerf waar hij al sinds zijn zestiende in dienst is. Thuis voegt hij zich aan de eettafel bij zijn vrouw en tienerzoon en -dochter. Maar die handelingen vormen slechts een buitenkant en daarbinnen schuilt een leegte. Of eigenlijk is het geen leegte, maar schaamte. Een schaamte zo verterend dat er geen plek meer is voor iets anders.

Wanneer Colm op het herentoilet belandt met een licht ontvlambare jongen met geblondeerd haar (Tom Glynn-Carney), die zich aanbiedt voor geld, is het eerste dominosteentje in het wankele bestaan van Colm al gevallen. Een maand eerder overleed zijn vader. En er zullen meer steentjes volgen. De band met zijn tienerzoon verslechtert en zijn baan komt op de tocht te staan door een aanstaande fusie.

In die toch al flinterdunne buitenkant komen scheurtjes en de scheurtjes worden in razend tempo barsten. Colm probeert dat proces nog wel even te smoren in goedkoop bier en routine, maar het blijkt onhoudbaar en in zijn neerwaartse spiraal klampt hij zich vast aan Jay, de geblondeerde jongen uit het toilet.

Wanneer die hem vraagt waarom hij hem opzoekt, antwoordt Colm: “Omdat wij niet tegen elkaar liegen.” Of dat voor Jay waar is, is zeer de vraag, maar voor Colm is dat inderdaad de verwrongen waarheid. Omdat Jay de enige is bij wie hij zijn seksuele verlangens niet hoeft te verbergen, komt ook al het andere dat Colm heeft weggedrukt naar het oppervlak. Maar het is uiteindelijk niet meer dan de illusie van troost die hij vindt bij Jay.

Er zit nauwelijks licht in Rialto. Colm heeft zo lang alles onderdrukt wat hem gevormd heeft, wat hem maakt tot wie hij is, dat hij zijn complete identiteit heeft uitgehold. Dat Rialto de naam is van de buitenwijk van Dublin waar hij oorspronkelijk vandaan komt, en waar de film slechts enkele minuten doorbrengt, wijst erop dat de bron daarvoor gezocht moet worden in Colms jeugd. Maar Rialto is geen poging die wortels te doorgronden, wel een nauwgezette ontleding van het uiteenvallen van een man.

Regisseur en scenarist Peter Mackie Burns bewerkte voor Rialto het toneelstuk Trade van de Ierse schrijver Mark O’Halloran. In deze verfilming is meer ruimte voor de personages rond Colm. Zoals zijn vrouw Claire (mooie rol van Monica Dolan), die ziet hoe hij van haar afdrijft en verwoede pogingen doet hem te bereiken. Maar uit het zog van Colm raken we nooit en de film rust dan ook op de schouders van een fantastische Tom Vaughan-Lawlor, die het kijken naar deze uit elkaar brokkelende man soms bijna ondraaglijk maakt.

Rialto

Regie Peter Mackie Burns
Met Tom Vaughan-Lawlor, Tom Glynn-Carney, Monica Dolan
Te zien in Het Ketelhuis

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden