PlusRecensie

Het gevoel van herkenning is instant bij de nieuwe solo-expo van kunstenaar Karen Sargsyan

Daar zijn ze weer, de figuren van fel gekleurd papier dat met een stanleymes is uitgesneden en een lijmpistool aan elkaar gehecht.  Beeld KERSGALLERY
Daar zijn ze weer, de figuren van fel gekleurd papier dat met een stanleymes is uitgesneden en een lijmpistool aan elkaar gehecht.Beeld KERSGALLERY

Het is een tijdje stil geweest rond Karen Sargsyan. Nadat Galerie Juliette Jongma de deuren sloot, verdween ook de Armeense kunstenaar van het toneel. Hij bleef gewoon doorwerken, maar wie de resultaten daarvan wilde zien moest naar Oss, waar hij op de zolder van Museum Jan Cunen een publiek atelier bemande, of het Noord-Franse Metz, waar hij deelnam aan een groepstentoonstelling van het Centre Pompidou. Maar nu is hij terug in Amsterdam, waar de voormalige vluchteling in 2006 via de Rijksakademie de kunstwereld in werd gekatapulteerd.

Zijn solotentoonstelling bij Kers Gallery voelt aan alsof er sindsdien geen dag verstreken is. Daar zijn ze weer, de figuren van fel gekleurd papier dat met een stanleymes is uitgesneden en een lijmpistool aan elkaar gehecht. Het gevoel van herkenning is instant.

Het is de vloek en zegen van kunstenaars met zo’n uitgesproken eigen beeldtaal. Hun werk is onderscheidend en origineel, maar je kunt je snel blind staren op het bijzondere materiaalgebruik en de techniek. De conclusie kan dan zijn: heb ik al gezien, meer van hetzelfde. Maar dat is oneerlijke richting de kunstenaar die niet alleen komt met een eigen taal maar zelfs een compleet nieuw alfabet – eentje waarvan we de nuances nog moeten leren lezen. Tegen een kunstenaar die verf op doek smeert zeggen we immers ook niet dat we al een schilderij hebben gezien en dat-ie maar iets anders moet verzinnen.

Portret van een man met verwijde pupillen.  Beeld KERSGALLERY
Portret van een man met verwijde pupillen.Beeld KERSGALLERY

Wie zich over die eerste blasé impuls zet, ziet dat Sargsyans werk wel degelijk is geëvolueerd. Zijn theater van het menselijke bestaan is uitgebreid met nieuwe personages en verhalen: Don Quichote, Mozarts Zauberflöte, Picabia met een grote zwarte snor, Mozes en zelfs Stalin. Klein drama is er ook. Een topstuk is de man die door zijn vingers naar de zon kijkt. Zijn houding houdt het tussen afweren en een laven aan het licht.

Sargsyans technische ontwikkeling staat ook niet stil. Het werken met aluminium waar hij in Oss mee is begonnen, heeft hij verder geperfectioneerd, hoewel dat misschien niet het juiste woord is. Want hij laat het metaal krullen en verdoezelt rafelranden niet waardoor de beelden iets gevaarlijks krijgen. Je zou er zo je vingers aan kunnen snijden.

De sculpturen die hij maakte in foam en plastic, Sarsyans andere nieuwe materialen, zijn juist gladder en matter. De vormen ogen een tikje stomper, maar in deze uitvoering zijn de beelden een stuk minder fragiel dan de papieren exemplaren. Dat maakt ze wellicht aantrekkelijk voor kopers die niet meteen een vitrine in huis willen halen of bang zijn voor het vroegtijdig vergelen van hun kunstbezit. De steviger materialen openen bovendien de deur naar werkelijk monumentaal formaat. Manshoge ensembles heeft de Armeense kunstenaar altijd al gemaakt, maar hoe mooi zou het zijn een metershoge, metalen Sargsyan op een nieuwbouwplein te hebben?

Expo

Wat Karen Sargsyan: Solo

Waar Kers Gallery, Lindengracht 148

Te zien t/m 5 december

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden