PlusBoekrecensie

Het gemopper van Lionel Shriver op fitnessgekkies is virtuoos

In haar vijftiende roman, De weg van de meeste weerstand, laat Lionel Shriver haar personage als een volleerd stand-upcomedian fulmineren tegen het sektarische superioriteitsdenken van de fitnessverdwaasden.

Shriver beschrijft hardlopers in haar boek venijnig als ‘voorthijgende debielen’.Beeld Getty Images/Hamish Grant Photography

De in Londen woonachtige Lionel Shriver (1957) dreigt soms de dwangmatig politiek incorrecte hofnar van de Amerikaanse letteren te worden. Eerder haalde ze zich woedende reacties op de hals door onder meer te veronderstellen dat bij uitgevers die streefden naar inclusiviteit ‘een homoseksuele, transgender-schrijver uit de Caraïben die op zijn zevende van school is gegaan en rondcrost op een scootmobiel’ waarschijnlijk een streepje voor had. En onlangs bralde ze in interviews dat dat hele coronagedoe zwaar overtrokken was, omdat het merendeel van de Covid-19-slachtoffers binnenkort tóch zou zijn overleden.

Puberale dwarsigheid? Ongetwijfeld.

Maar eenzelfde dwarsigheid levert in haar vijftiende roman, De weg van de meeste weerstand, wel weer heerlijk virtuoos gemopper op. Bij monde van de 61-jarige Serenata Terpsichore deze keer, een stekelige tante die na jarenlang fanatiek hardlopen pijnlijk versleten knieën heeft. Waarop haar echtgenoot, de voordien nooit in lichaamsbeweging geïnteresseerde ex-ambtenaar Remington Albaster, plotseling besluit een marathon te willen lopen.

Ze kan hem toch niet verwijten te gaan doen wat zij 47 jaar lang gedaan heeft, mompelt hij nog. ‘“O nee,” zei ze met een strak glimlachje en draaide zich om naar de trap. “Moet jij eens opletten.”’

Tirades

Zodra Remington zich daadwerkelijk voorbereidt op de slopende 42 kilometer en 195 meter, rijgen de tirades over ‘voorthijgende debielen die zichzelf allemaal zo godvergeten bijzonder vinden’ zich aaneen. En ze worden nog feller wanneer ‘Remy’ als volgende levensdoel deelname aan de supertriatlon Mettleman kiest, opgestookt door Bambi Buffer, een personal trainer annex stoeipoes in wier trainingsgroepje hij wordt opgenomen.

Als een volleerd stand-upcomedian fulmineert Serenata tegen het willen-is-kunnengeblaat en sektarische superioriteitsdenken van de fitnessverdwaasden. Terwijl Shriver in twee subplotjes met satanisch genoegen een karikatuur maakt van culturele (over)gevoeligheden en de uitwassen van geforceerde diversiteitsdrang.

Serenata mag als stemactrice namelijk geen zwarte personages meer ‘nadoen’, omdat dat culturele toe-eigening zou zijn. Remington op zijn beurt werd ooit op een professioneel zijspoor gezet door zijn nieuwe cheffin, een 27-jarige Nigeriaanse, die vooral bezig was met genderneutrale toiletten.

Een uiterst onaangenaam personage, die Lucinda Okonkwo, met wie de schrijfster haar criticasters bewust lijkt te willen provoceren. Maar ondertussen schrijft Shriver verrassend teder over de ongemakken van de ouderdom. En als Serenata in een even slapstickachtige als ontroerende finale haar echtgenoot moet ‘redden’, denk je over haar én haar schepster: grote mond, klein hartje.

Vertaald door Karina van Santen en Marian van der Ster. Uitgeverij AtlasContact, €24,99, 365 blz.
Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden