Marianne Ihlen en Leonard ­Cohen op Hydra.

Plus Documentaire

Het bijzondere verhaal van de muze van Leonard Cohen

Marianne Ihlen en Leonard ­Cohen op Hydra.

Marianne Ihlen was de inspiratiebron van Leonard Cohen. Nick Broomfield vertelt in de docu ­Marianne & Leonard hun bijzondere verhaal.

Ze was de vrouw uit So long, Marianne, maar ook inspireerde ze Leonard ­Cohen tot de songs Hey, that’s no way to say goodbye en Bird on the wire. In 2016 overleed Marianne Ihlen in een ziekenhuis in Oslo aan leukemie. Het was lang geleden dat ze een verhouding had gehad met Cohen, maar hij was haar zeker niet vergeten.

Vlak voor haar dood ontving Ihlen een brief van haar ­oude minnaar: ‘Ik bevind me vlak achter je, dichtbij genoeg om je hand te pakken. Dit oude lichaam heeft het opgegeven, net als dat van jou.’ Vier maanden na Marianne Ihlen overleed ook Cohen. In Marianne and Leonard: Words of love is het moment waarop zij op haar ziekbed Cohens brief leest een dramatisch hoogtepunt.

Regisseur van de docu is de Brit Nick Broomfield (71), die wel wordt gezien als voorloper van Michael Moore en Louis Theroux. Net als Leonard Cohen had ook Broomfield, zij het veel korter, een verhouding met de Noorse Ihlen. En ook net als Cohen leerde Broomfield haar kennen op Hydra, het Griekse eiland dat in de jaren zestig kunstenaars en vrijbuiters uit de hele wereld trok. 

Geen moment heeft Broomfield erover gedacht zijn eigen ervaringen te verwerken in de film, laat hij per telefoon weten: “De film vertelt hun verhaal, niet dat van mij.” 

Zijn eigen verhaal is overigens best interessant. Gevraagd hoe hij indertijd op Hydra terechtkwam, moet hij lachen. “Ik maakte met mijn ouders een archeologiecruise langs Griekse eilanden. Aan boord raakten mijn ouders ­bevriend met een anglicaanse bischop en zijn vrouw, hij zou later de aartsbisschop van Canterbury worden. Zij raadde me aan naar Hydra te gaan: ‘Echt iets voor jou, allemaal jonge mensen.’ Best ondeugend van haar, ze moet precies hebben geweten wat daar gebeurde.”

Op Hydra werd driftig geëxperimenteerd met vrije liefde en drugs. Nick Broomfield gaf zich er volgaarne aan over, maar door alle verhalen die Marianne Ihlen over Leonard Cohen vertelde, raakte hij ook in hem zeer geïnteresseerd. Cohen had op dat moment net de overstap gemaakt van de poëzie naar de popmuziek. Voor Marianne and Leonard wist Broomfield de hand te leggen op prachtig filmmateriaal van Cohen uit de vroege jaren zeventig.

Milde ernst

Het tegenwoordig gangbare beeld van de Canadese singer-songwriter is dat van een man van milde ernst; een zenboeddhist die zich ook weleens een grapje permitteerde. In Marianne and Leonard zien we in die fragmenten uit de vroege jaren zeventig een heel andere Cohen: een vrouwenmagneet en grootverbruiker van drugs. Komisch is de scène waarin een trippende Cohen zich scheert.

Broomfield: “Hij gebruikte alles: lsd, mandrax, speed. Mensen die alleen de latere Cohen kennen, zullen erdoor verbaasd zijn. Ik niet. Het eerste wat ik van hem tot mij nam, was zijn op Hydra geschreven experimentele roman Beautiful Losers uit 1966. Het was me meteen duidelijk dat hij het boek had geschreven onder invloed van drugs.”

Marianne and Leonard: Words of Love is te zien in De Balie, ­Cinecenter, Filmhallen, The Movies, Rialto en Studio/K.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden