Plus

Herman Brusselmans: 'Ik heb mijn vrouwen gewurgd, met liefde'

Het rondreizende literatuurfestijn Saint Amour draait dit jaar om Herman Brusselmans (59). Vrijdag spreekt hij in het DeLaMar over liefde en literatuur. 'Je probeert zo verliefd mogelijk te zijn.'

Herman Brusselmans: 'Ik heb mijn vrouwen geclaimd. Gewurgd. Met liefde weliswaar, maar toch'Beeld Novum

'Wat ik met de liefde heb?" vraagt Herman Brusselmans. Een overbodige vraag misschien, want een paar minuten eerder, buiten het Wilminktheater, stond de Vlaamse schrijver nog uitbundig te knuffelen en te zoenen met een jonge vrouw. Het is begin februari en we spreken hem in Enschede, waar hij die avond moet optreden.

"Ja, veel hè. Je probeert zo verliefd mogelijk te zijn en zo veel mogelijk liefde te geven. Voor mij is de perfecte samenlevingsvorm man-vrouw. Zonder kinderen. Wat tot nu toe een aantal keren is gelukt. Ik zit nu in mijn vijfde relatie. Met Lena, een Amsterdams meisje dat in Brussel studeert."

"Met haar ben ik een jaar samen. Ja, ik weet het, ze is 34 jaar jonger. En het is logisch dat er vragen over worden gesteld. Dat stoort me niet. Alleen, we hebben een verschillende kijk op de toekomst, hè. Zij begint en ik ga langzaam uitblazen."

Universum vol ironie
In oktober viert hij zijn 60ste verjaardag, en volgend jaar moet zijn 75ste roman verschijnen. En in zijn werk - een eigen universum vol ironie, overdrijving, humor, en commentaar op eigenlijk alles - schrijft hij veel en burlesk over de liefde. Alle aanleiding om de Vlaming centraal te stellen in het jaarlijkse, door Vlaanderen en Nederland trekkende literatuurfestijn Saint Amour.

"Wat er zo mooi is aan de liefde? Bij mij is het vooral rust, en het gevoel dat er iemand is die je rust geeft. Oké, je hebt ook wel seks en zo, maar ik heb altijd gezegd tegen de vrouw met wie ik was: geef mij rust. Het komt erop neer dat je met zijn tweeën bent en rustig bent en de rest van de wereld buitensluit. Dat is het beste voor mij, en voor mijn boeken, hè."

De liefde in dienst van het schrijven? "Ik kan niet anders. Ik schrijf. En ik schrijf gemakkelijk. Ik heb zeven columns, drie per week, vier per maand. En de romans. Veel? Het is wel goed te behapstukken. En het komt altijd. Ook al heb ik eigenlijk weinig onderwerpen, want ik leef ook niet, hè. Ik schrijf meer dan ik leef. En toch schrijf ik over dat leven. Ik zeg altijd: ik gebruik de werkelijkheid als basis en daarop laat ik mijn fantasie los, maar het is toch een kwestie van wat er zich in je hoofd afspeelt en daar heb je weinig kijk op."

Herman Brusselmans kijkt even wat moedeloos. "Schrijven is het liefste wat ik doe. Ik doe het graag en ik doe het snel, ongeveer twee pagina's per dag, dan krijg je een hoge productie, twee boeken per jaar. Ik heb nu meer dan zeventig boeken geschreven. Ik heb mijn stijl, of stempel."

Mallotige uitweidingen
"Deze week werd ik geïnterviewd over mijn laatste roman, Guggenheimer Koopt een Neger. Vroeg die mevrouw of ik niet eens een ander boek kon schrijven, zonder al die mallotige uitweidingen. Maar dat is wat ik doe. En ik herhaal mezelf, ja. Gerard Reve zei: 'Wie moet ik anders herhalen dan mezelf?' Iedere schrijver is een onetrickpony. Ik kan de boeken van Tommy Wieringa niet schrijven of die van Pieter Aspe, maar zij de mijne ook niet."

Hij is, zegt hij, niet gefrustreerd dat hij nooit een bestseller heeft geschreven. "Vroeger verkocht ik zo'n veertigduizend boeken per titel, nu vijftienduizend. Dat is nog heel wat in de bestsellercultuur. Je mag blij zijn dat je al eventjes aan het raam mag komen piepen."

De schrijverij heeft hem een goed leven gebracht. Een goed beroepsleven. Eigenlijk is schrijven het enige dat Herman Brusselmans doet, naast zich overgeven aan de liefde. "Maar liefde is geen werk, hè? Literatuur is werk." Op de vraag of hij niet meer had willen leven, kijkt hij allesbehalve schuldbewust.

Olifant in het wild
"Het leven interesseert me eigenlijk niet zoveel. Ik reis niet, maar zit wel in televisieprogramma's over voetbal. En ik ga weleens met de motor een stukje rijden, ga weleens met de hond wandelen, drink koffie. Dat is het gewoon. Gent is niet echt fantastisch, maar het is wel de plaats waar ik wil leven en doodgaan."

"Dat reizen, ik heb het niet in me. Ik heb een ruime belangstelling voor de wereld, wil wel ergens zijn, maar dat gedoe om er te komen. En moet ik alles ter plaatse zien? Een giraffe, een olifant in het wild. Nee, dat zegt me niets. Ik kan echt dagen in mijn huis zitten zonder buiten te komen. Ik woon boven een restaurant en boven een voedingswinkel, dus ik hoef mijn gebouw niet uit om in leven te blijven."

Toch gaat hij er af en toe uit, want zijn geliefde woont in Brussel. Heeft hij iets geleerd van de liefde? "Ja, toch wel. Ik heb mijn vrouwen geclaimd. Gewurgd. Met liefde weliswaar, maar toch. Lena is een heel ander type, zo'n Amsterdamse met een bekkie, die dwingt haar eigen vrijheid wel af, die laat zich niet vastketenen. Al is het niet makkelijk, ik kan me daarin toch nog aanpassen. En op mijn leeftijd is het toch wel een beetje debiel om steeds maar te controleren waar je geliefde zit."

Intussen schrijft hij maar door. Omdat hij niet anders kan. "Ik zal boeken blijven schrijven tot ik erbij neerval. Al heb ik niet meer de drive die ik had toen ik 25 was en de wereld met mijn boeken wilde veroveren en veranderen. Ik ben meer de richting van het amusement opgegaan. Of ik iets speciaals van plan ben rond mijn 75ste boek? Het zal dik zijn, en het zal heten Hij Schreef Te Weinig Boeken."

Saint Amour, met Herman Brusselmans. Vrijdag 3 maart in het DeLaMar Theater, 20.30 uur.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden