Herinneringen aan Prince: Ik kreeg op m'n kop om een selfie

Het Parool verzamelt herinneringen aan de donderdag overleden zanger Prince. Ook een verhaal, anekdote of foto delen? Mail naar nieuwsdienst@parool.nl.

Prince in New York, 1980. Beeld Deborah Feingold/HH
Prince in New York, 1980.Beeld Deborah Feingold/HH

Ik woon in Brussel, alwaar ik op vrijdagavond 30 mei 2014, zoals zo vaak op een mooie mei-avond, met een groep vrienden wijn stond te drinken op een van de vele avondmarkten die Brussel kent.

Rond een uur of negen meldde zich een Poolse vriendin van me: “Prince geeft zometeen een verrassingsconcert in Brussel, staat op Twitter.” Nu had dat gerucht de vorige avond ook al de ronde gedaan (Prince was in het land voor grote concerten in Antwerpen), maar er was niets van waar gebleken. Het leek er echter sterk op dat het dit keer echter wel eens werkelijk zo zou kunnen zijn.

Dus hops, na nog een glaasje wijn reden mijn vriendin en ik op mijn scooter naar zaal Botanique, waar inmiddels daadwerkelijk een paar honderd mensen voor de deur stonden en de politie het verkeer regelde. Het was dus waar!

Tegen betaling van 100 euro cash (voor mij in de rij stond een beteuterde knul die alleen een bankpasje had en dus niet naar binnen kon) stonden we tegen middernacht in een zaaltje met zo’n 300 mensen naar een ruim een uur durend concert van Prince te kijken... op een armlengte afstand.

Prince was in lompen gehuld, dus hij leek in niets op de glamoureuze zanger die ik van tv kende. Gelukkig was zijn muziek in een woord fantastisch. Een gedenkwaardige avond.

Mathijs Peters

Toen Prince in de jaren 90 in Ahoy speelde kon ik met mijn goede vriend Jan Hein mee, die al sinds jaar en dag fan was van Prince. Eerst al naar de soundcheck, waarbij Prince op z’n gemakje een kopje thee nam en ons vroeg of we ook wat wilde drinken. Echt stoer om met maar 20 mensen een soort mini-concertje te krijgen. Na de concerten in Den Bosch in 1995 werden we door echte insiders getipt voor de nachtconcerten in Paradiso. Die waren ook al onvergetelijk.

In 2011 kwam Prince drie nachten spelen op North Sea Jazz. Met een kaartje voor het festival én zijn concert kon je vanuit binnen zo de hoofdzaal inlopen. Mensen die alleen voor Prince kwamen zonder NSJ bezoek kwamen er op vrijdag moeilijk in, omdat er verstekelingen zonder Prince kaartje in de zaal waren blijven hangen. Zaterdag werd daarom eerst de hele hal ontruimd, maar dat was voor Jan-Hein geen optie.

Uiteindelijk hebben we ons in de toiletten verschanst en tot onze verbazing was er geen controle. Toen de buitendeur openging en de eerste mensen naar binnen konden kwamen we het toilet uit. Daar stonden we, helemaal vooraan in het midden. Omdat je bij Prince normaal gesproken geen foto's mag maken maar op NSJ wel, schoot ik er in het eerste uur al 150. Ik maakte zelfs een selfie, maar dat ging Prince te ver. Hij sprak me hier op aan en vroeg me nu eens van de muziek te gaan genieten en te stoppen met constant foto’s te maken. Ik ben toen wel minder foto’s gaan maken. Na het concert kregen we van Prince zijn bassist Ida Nielsen wel nog een plectrum.

Fulko van der Meulen, Hoogkarspel

null Beeld Fulko van der Meulen
Beeld Fulko van der Meulen

In 1999 was Tafkap, oftewel Prince, in Nederland. Om zijn tournee onder de aandacht te brengen zou hij optreden en een interview geven in Ivo Niehe's TV Show. Samen met een collega was ik de verantwoordelijke redacteur voor Prince.

Ik was onder andere bij Lois Lane geweest en had een korte boodschap voor Prince opgenomen en had een stuk of wat biografieën over het popicoon gelezen. De uitzending met Prince was al aangekondigd in kranten en omroepgidsen.

Prince kwam naar de studio in Almere en het werd al snel duidelijk dat hij bijzonder slecht gehumeurd was. De studio beviel hem niet en de veganistische maaltijd die voor hem was besteld ging zonder pardon de vuilnisbak in. Hij weigerde een soundcheck te doen.

Al snel kwam het bericht dat hij wel het optreden zou doen, maar geen interview meer, zoals was afgesproken. Ivo Niehe - die het gewend was met grillige artiesten te werken - haalde de schouders op en vertrok bij aanvang van de repetitie met de band.

Als redacteur voelde ik me verantwoordelijk om een poging te wagen toch een interview te regelen met de onwillige Prince. Ik stond tijdens de repetitie naast een Amerikaanse vrouw en sprak met haar. Het was Tina Graham, de vrouw van Larry Graham, de bassist van the New Power Generation, die met Prince op tournee was.

In de biografie over Prince had ik gelezen dat Graham een grote invloed op Prince had. Hij was zelfs net bij hem in de leer om Jehovah's getuigen te worden. Tina stelde me voor aan haar man en ik vroeg/smeekte Graham of hij Prince niet zou kunnen bewegen toch het interview te doen. Hij zou zijn best doen.

Intussen stroomden de fans van Prince de studio binnen. Een uur later of nog langer, dat weet ik niet precies meer, kwam het bericht dat Prince wel het interview deed maar alleen met Larry Graham aan zijn zijde. Ivo meldde later dat het enthousiaste publiek Prince had overtuigd om het interview te doen. Het was eerder de stille diplomatie van zijn redactie. En ik heb ‘bijna' mijn ziel aan Jehovah verkocht: van Tina Graham kreeg ik een brochure of ik niet jehova wilde worden.

Wel kwam nog de opmerking dat Prince niet wilde reageren op de videoboodschap van Lois Lane. Dat deed hem natuurlijk denken aan de ‘good old days', toen hij nog van god los was. Dat mocht onze pret niet drukken: Prince deed het interview!

Het was niet een bijzonder goed gesprek waarin hij zijn ziel bloot legde, maar goed: het fenomeen zou toch op de Nederlandse televisie komen!

Het was eerder een stichtelijk gesprek waarin het woord god en waarheid veel viel. Achteraf bezien logisch, omdat Prince na een aantal tegenslagen op zakelijk en privé gebied zijn leven door middel van religie weer op de rails wilde krijgen. Jammer voor ons, beter voor The Artist.

Na de opnames kwam er toch nog een onverwachte actie van het popidool. Hij ging naar de regiewagen, luisterde naar zijn optreden, keurde het af en (wat nog nooit in de geschiedenis van de TV Show gebeurd was) legde beslag op de tape van de opnames en verdween ermee in zijn stretched limo. Exit Prince: geen opnames, geen uitzending die al was aangekondigd.

Een paar weken later bleek dat Prince het in zijn studio in Minnesota opnieuw had ingezongen. We kregen een perfecte mix van hem terug en hadden de uitzending, de enige met een interview met Prince (met Larry Graham aan zijn zijde, dat wel) in Nederland.

Elles Elberse

Zijn eerste concert in het Feyenoordstadion, daar moesten mijn 2 dochters toentertijd heen. Ze waren nog te jong om alleen te gaan en dus moesten papa en mama mee.

Ik stond erbij en keek ernaar maar kon er geen chocolade van maken. Ik kon de samenhang in de melodie niet horen en wist niet wat ik ermee aan moest. Maar naar gelang de regenhoosbui stopte (terwijl hij gewoon doorspeelde en ik bang was dat hij geëlektrocuteerd zou worden) ontdekte ik zijn genialiteit, zijn originaliteit en werd ik me bewust wat een authentieke muzikant op het podium stond. Ik was óm!

Jaren later naar Ahoy met mijn jongste dochter, inmiddels 18 jaar. Nu geen wolkbreuk, maar verpletterende hitte. Een hittegolf en dan een binnenconcert!

Alle jongens en mannen hadden hun t-shirt al om hun middel geknoopt en liepen in hun blote bovenlijf naar binnen waar het kolkende concert nog moest beginnen. Het was fantastisch en Prince had er zin in en zweepte de zaal op.

De temperatuur was niet meer te harden het zweet liep van ieders lichaam, mijn jurk was doorweekt! Er zat maar één ding op: uittrekken die handel!

En zo stond ik in onderbroek en bh te dansen naast mijn dochter, hoezo voorbeeldfunctie?? Prince zag ons vooraan op de eerste ring en zwaaide. Purple Rain, Purple Rain!!!!

Thea Laffra, 65 jaar

In de beginjaren van dit millennium gaf Prince rond zijn verjaardag (7 juni) feestjes waarbij ook fans welkom waren. Ik had het geluk kaartjes te scoren voor de editie van 2002: 'Prince a Celebration - Xenophobia 2002'.

Met die kaartjes kreeg je een week lang toegang tot delen van de Paisley Park Studio's. Overdag werden er workshops gegeven door leden van Prince z'n band en artiesten zoals Larry Graham. En in de production stage (een hal van ruim 1.100 m2, met ruimte voor zo'n 1.500 bezoekers) was er elke avond een concert van Prince, compleet met voorprogramma's en gastopredens van artiesten als Maceo Parker, Sheila E. en Norah Jones.

En dat allemaal voor het luttele bedrag van $ 250 per persoon!

Op de tweede avond was er echter wat bijzonders gaande. De airconditioning van de production stage had problemen door de warmte buiten, en de 1.000+ bezoekers binnen. Dit zorgde voor extreme condensvorming, waardoor de vloer gevaarlijk glad werd.

Dus na het voorprogramma van Sheila E. werd het publiek naar buiten gestuurd, en werden binnen pogingen ondernomen om de vloer droog te krijgen. Een uur later mochten we weer naar binnen, waar Prince al stond te spelen op zijn gitaar.

Op een gegeven moment bood Prince z'n excuses aan voor het gedoe met de airo, en beloofde het goed te maken met een 'date'. Even later vroeg hij een paar keer aan het publiek: "wanna go to the movies?", waarop het publiek wat lauw reageerde omdat we niet goed begrepen wat hij bedoelde.

Aan het eind van z'n concert gaf Prince aan dat iedereen z'n witte limousine moest volgen. Dit resulteerde in een stoet van honderden auto's die midden in de nacht op weg ging naar de plaatselijke bioscoop van Chanhassan. Als goedmakertje voor de airco-perikelen had Prince daar namelijk 3 bioscoopzalen afgehuurd, om rond half 3 's nachts de gloednieuwe film Minority Report te vertonen voor zijn honderden gasten!

Prince en z'n gevolg namen ook plaats in één van de zalen, gewoon tussen zijn fans.

Voor mij was het een onvergetelijke week vol hoogtepunten. Rond kunnen lopen in 'de' Paisley Park Studio's, Prince door de gangen zien lopen (hand in hand met z'n vrouw Mayte), workshops waarbij bijvoorbeeld Larry Graham op geheel eigen wijze pal naast me aan zijn gitaar stond te 'plukken', en waarbij Prince's drummer John Blackwell het tot zijn eigen verbazing voor elkaar kreeg om een cimbaal binnenstebuiten te slaan, elke avond een Prince-concert, en dan ook nog naar de bios met Prince.

Afgelopen donderdag hebben we een muzikaal genie verloren, op veel te jonge leeftijd. Maar ik ben er zeker van dat Prince wereldwijd miljoenen mensen mooie herinneringen heeft gegeven die ze nooit meer kwijt zullen raken. Thank U Prince...

Marcel Wils, Zoetermeer

Tussen 1972 en 1999 gaf ik zo’n twee maanden per jaar vlieginstructie in de USA aan Nederlandse leerlingen. Toen ik eens in een healthy foodstore ging shoppen stond er voor de zaak een gigantische limo geparkeerd.

In de winkel liep een kleine maar opvallende man rond die een staf met daarop een goudkleurige bal droeg. Hij wees de producten aan die zijn begeleider in het winkelwagentje legde. De man met de staf was de echte Prince in in levende lijve.

Bij toeval stond ik achter hem bij de kassa en stamelde iets als: "It’s a great honour to meet you."

"Where are you from?" sprak Prince. Toen ik Holland noemde reageerde hij met: "Ah, the beautyful country from candy and tulips! Enjoy your stay here and take care."

Buiten de winkel stonden een viertal veteranen die mij om een financiële bijdrage vroegen. Toen ik zei: "Jullie hebben net iets van Prince gekregen," reageerden ze verontwaardigd met: "He did not even say hello to us!"

Albert Bruining

Vanaf het uitkomen van Parade en Sign o' Times eind jaren 80 is Prince heel lang de belangrijkste artiest in mijn leven geweest. Ik luisterde eindeloos naar zijn muziek, bezocht zijn concerten en verzamelde alles wat ik kon vinden van hem, eerst op LP, later op CD. En ik heb zelfs een heuse bedevaart naar de Paisley Park-studio in Amerika gemaakt.

In 1997 stelde vriend Paul, ook fan, voor om een reis naar Amerika te maken. In september van dat jaar vlogen we naar Minneapolis met in mijn broekzak een briefje met het adres van Paisley Park. Het was bekend dat Prince daar soms spontane concerten gaf, waar je gewoon bij kon zijn. Stiekem hoopten we daarop!

De eerste nacht sliepen we in een motel bij de vluchthaven en werden de volgende dag heel vroeg wakker. Jetlag. In een Lincoln Town Car reden we naar Chanhassen, een klein plaatsje vlakbij Minneapolis. Om een uur of 9 in de ochtend kwamen we aan bij een soort industrieterrein wat dus het studiocomplex bleek te zijn. Heel iets anders dan het romantische idee dat we hadden van Paisley Park.

We kusten de grond en belden aan. Een slaperige schoonmaker deed open en keek ons verbaasd aan. Het enige wat hij ons wist te melden was dat de hele boel nog sliep en er die avond waarschijnlijk geen party zou zijn. Disappointment!

We vroegen of we heel even binnen mochten staan. Dat mocht en ik fotografeerde de deurmat. En misschien keek ik daarna wel naar de lift in de hal waarin Prince later dood zou worden aangetroffen.

Titus Kroon (52), Amsterdam

Het was 30 maart 1985 en op de Duitse televisie was een of andere concertmarathon gaande. Als afsluiting, laat in de nacht, zou er een live verbinding met Amerika tot stand gebracht worden. Een concert van ene Prince.

Ik had al wat van hem gehoord: een geheimzinnig mannetje dat zich raar kleedde, nauwelijks met de pers sprak en opzienbarende muziek scheen te maken.

Ik was geïntrigeerd, nieuwsgierig naar dat Paarse Mysterie. Dus ik bleef er voor op en worstelde me door een aantal oninteressante concerten, met moeite mijn ogen open houdend, op het zolderkamertje waar ik woonde, kijkend naar mijn piepkleine kleurentelevisie met mijn kat Blanca op schoot.

Toen, om vier uur 's nachts, begon het Purple Rain concert - live via de satelliet - en ik was het late tijdstip en de vermoeidheid vergeten. Vanaf de eerste noot tot en met de laatste, betoverd, gebiologeerd en voorgoed veranderd, verslingerd, verliefd op de man, zijn muziek, zijn uitstraling, zijn grootsheid.

Vanaf dat moment gebeurde er niets meer in mijn leven - de hoogste pieken noch de diepste dalen - waarvoor er geen toepasselijk Princenummer beschikbaar was, zo niet op de platen- of cd-speler, dan toch wel in mijn hoofd.

Vele concerten heb ik sindsdien in Nederland mogen bijwonen, tot mijn laatste in 2002; het nachtconcert in Nighttown Rotterdam, na zijn One Nite Alone concert in Ahoy. De beste plek ooit! Zo dichtbij dat ik zijn instructies aan de bandleden kon verstaan en de snaren op zijn gitaar zag trillen.

Daarna heeft hij nog verschillende keren Nederland aangedaan en vele, vele albums uitgebracht, maar mijn leven kwam in een ander spoor en het dwingende gevoel om elk nieuw nummer te horen, elk concert te bezoeken en al het nieuws over hem te volgen verdween.

Maar oude liefde roest niet en ik zal nooit vergeten hoeveel die muziek voor mij betekend heeft, en nog betekent.

Sylvana Siemons zei gisteren "Hij schreef de soundtrack van mijn leven" en zo is het ook voor mij.

Barbara (48 jaar), Amsterdam

Ik heb hoewel ik riskeerde dat ik er uit werd gegooid, toch een foto gemaakt van het concert in de Melkweg in 2011. Prince zei aan het begin van het concert: "Doe die camera's weg. Dit is geen fotoshoot, maar een feest. Camera's zijn voor tieners die aan hun vriendjes willen bewijzen dat ze iets hebben meegemaakt." Ik heb tijdens dat concert ook mensen verwijderd zien worden die wel fotografeerden.

Prince, vergeef me dat ik een foto van je heb gemaakt tijdens je concert op 25 juli 2011. Je week uit naar de Melkweg omdat je geplande concert in Oslo niet doorging na Breivik's bloedbad. Het was puur genieten om jou te aanschouwen terwijl je zo gepassioneerd met je muziek bezig was.

Ernst van Deursen, Amsterdam

Prince in de Melkweg (2011) Beeld Ernst van Deursen
Prince in de Melkweg (2011)Beeld Ernst van Deursen

1981, zijn eerste concert in Nederland. De trendy homo nachtclub DOK in Amsterdam draaide vaak één nummer van de nog onbekende Prince, en wie zó'n nieuwe funky sound op een orgeltje kon maken, daar moest ik met mijn dansvriendje Roy naar toe.

Daar stonden we in Paradiso tussen amper 150 mensen te aanschouwen hoe hij zijn gitaar letterlijk uitgebreid op de vloer neukte en tegelijkertijd nog een spectaculaire melodie uit kreeg ook. Hij had al een relatie met zijn instrumenten, dus zonder schaamte ook seks met ze op het podium.

Hij droeg bij aanvang een zwarte maillot, trok deze voor de neuk-act uit en slingerde hem het publiek in. Daar stond ik als grootste blanke man tussen kleine Surinaamse en Antilliaanse meisjes. In slow motion kwam de maillot precies als een pijl in de roos naar mijn vuist in de lucht.

"Hij is van ons, hij is van ons," begonnen een stuk of vijf meisjes met Surinaams accent om mij heen verwijtend te schreeuwen, en ze beklommen mij als katten in een boom om bij de maillot te komen die ik omhoog hield.

Wat ze nou bedoelden met 'hij is van ons', zij zijn zwart en Prince ook, of zij zijn vrouw en Prince man; ik was als geëmancipeerde blanke homo het in beide gevallen totaal niet met hun eens en hield het daarom lekker zelf.

En zo heb ik jaren een maillot van Prince in mij kledingkast gehad als herinnering aan een fenomenale start in Nederland van een lange reeks Prince dansuren in nachtclubs en op feestjes.

Prince was op elk feestje in Nederland aanwezig.

Wim Conradi

Programmeur Jan Willem Sligting van Paradiso zag Prince twee nachten achter elkaar langskomen voor zijn ‘toegiften’: geweldige concerten zonder toeters en bellen. "Gewoon met het licht dat er voor het optreden van die avond nog hing. Hij spéélde."

Lees het complete verhaal van Jan Willem Sligting hier.

Prince in Paradiso in 1995. Beeld anp
Prince in Paradiso in 1995.Beeld anp

In 1988, toen ik 14 jaar was hebben mijn vader en stiefmoeder hun geluk beproefd in Los Angeles en verhuisden we met het hele gezin naar North-Hollywood. We werden overrompeld door alle nieuwe indrukken en genoten van het zonovergoten leven in de grote filmstad. Het duurde niet lang maar het was een bijzondere ervaring.

Mijn enige probleem destijds was dat ik geen Engels sprak. Ik was de taal wel machtig maar ik had grote angst om te praten, bang om gebrekkig Engels te spreken. Als 14-jarige met alleen een fiets kom je ook niet echt ergens in Los Angeles dus ik kwam er nog prima mee weg. Op junior highschool weten ze het vast aan verlegenheid maar meer dan ja en nee schudden kregen ze daar niet uit mij.

Elke donderdag kochten wij een krant die dan vol stond met grote advertenties voor de nieuwe releases van film en op een dag viel mijn oog op een aankondiging van de Lovesexy-tour van Prince. Het was 1988, internet bestond nog niet dus kaartjes waren alleen telefonisch te bestellen.

Ik vroeg mijn ouders of ik en mijn stiefzusje er naartoe mochten. Dat mocht maar dan moest ik zelf bellen voor de kaartjes. En dat deed ik, goed voorbereid met een kladje voor mij, want voor Prince had je toch alles over. Twee vliegen in 1 klap: ik kwam erachter dat ik mijn Engels best goed was en ik ging naar Prince in de Los Angeles Memorial Sports Arena.

Tijdens het geplaceerde concert bleef iedereen netjes zitten maar mijn zusje en ik hadden onze zitplaatsen niet kunnen vinden en stonden daarom langs de balustrade te springen en mee te zingen. Ik zou graag denken dat Prince ons gehoord heeft want één keer keek hij onze kant op nadat wij uitbundig joelden tussen het timide publiek. Ik zou graag denken dat hij even aan het Nederlandse publiek dacht, dat hij zeer kon waarderen vanwege ons enthousiasme. Dat concert is een van mijn mooiste herinneringen in mijn leven.

Danae van Woudenberg (42 jaar), Amsterdam

Het is 1987 en de kaartverkoop bij de Nieuwe Muziekhandel in de Leidsestraat voor de extra concerten van de Sign of the Times-tour is begonnen. Om verzekerd te zijn van kaarten besluit ik ’s nachts al in de rij te gaan staan en ik ben niet de enige! Op een gegeven moment komen er toeristen voorbij lopen. Why are you guys waiting in line? Prince? Die hebben ze net op het Leidseplein naar binnen zien gaan bij de disco (voorheen bioscoop Het Leidsepleintheater).

Na eerst mijn plaats in de rij zeker gesteld te hebben snel ik ernaartoe. En daar staat hij te dansen op zijn eigen plaat: Housequake! Het is heel rustig in de disco, het is een doordeweekse dag. De meeste bezoekers behoren tot de entourage van Prince. Ik grijp mijn kans en ga ook dansen, nader hem tot een meter afstand: hij kijkt me aan met die grote bruine ogen. Die blik: dat is pas charisma!

Daarna weer terug naar de rij, want ik wil toch ook kaarten voor het concert. Even later komt er een limo langzaam langsrijden (een paarse?). Wij weten inmiddels wie daarin zit en beginnen te roepen. De limo stopt en Prince stapt uit. Hij springt op de bumper en maakt een bliksemsnelle pirouette voor zijn fans. Een paar dagen later volgen de onvergetelijke concerten in Ahoy.

Adinda IJlst (54 jaar), Amsterdam

Ik werk bij de Melkweg en was bij het concert in 2011. De prachtigste anekdote vind ik die van onze technicus Frenk. Frenk is aan het werk bij de soundcheck van Prince en vraagt dan tussen twee liedjes aan Prince of hij zijn favoriete nummer zou willen spelen op het concert.

Een obscuur nummer, ik weet niet hoe het heet. Prince is duidelijk verrast, denkt even na. Hij heeft dat nummer al 20 jaar niet meer live gespeeld, zegt hij. Een glimlachje op het gezicht van de Minneapolis Midget. Hij gaat het doen, hij vindt het leuk. De volgende dag heeft Prince dat nummer dus ook echt gespeeld. De medewerkers van Prince kwamen verbijsterd naar Frenk toe: ''Dit hebben we nog nooit meegemaakt. In ons contract staat vastgelegd, op straffe van boete, dat wij pas tegen Prince mogen praten als hij tegen ons praat en jij vraagt zomaar even een liedje aan en hij doet het ook nog!''

Rodney Rijsdijk, Amsterdam

'Prince is dead'. Helaas niet alleen meer een skit op The Gold Experience, maar de waarheid: mijn aller-, allergrootste held is er niet meer.

'Produced, arranged, composed and performed by Prince'. Het staat op al z'n albums, deze man speelde en zong alles. Tot de 'handaclaps 'n' fingasnaps' aan toe... Niet meer voor te stellen in de huidige muziekindustrie waar de grootste zangers vaak niet eens zelf een akkoord kunnen aanslaan. Vond hij ook niks geloof ik.

Het aantal legendes en sterke verhalen is eindeloos: sessies in de studio die dagen achtereen konden duren, de uren durende geniale aftershows in kleine clubs direct na stadionshows, dat hij een tijdlang de baspartijen van zijn eigen voorprogramma (het door hem gecreëerde The Time) achter de schermen speelde, terwijl de bassist op het podium deed alsof. Dat Cream was geschreven terwijl hij in de spiegel keek, dat Bad van Michael Jackson een duet met hem zou moeten zijn en dat hij dat voorstel tegen Quincy Jones schijnt te hebben afgezegd met: 'die eerste regel (your butt is mine) ga ik niet tegen MJ zingen en MJ gaat het 'sure as hell' nooit tegen mij zingen!'. En natuurlijk de strijd voor zijn muziekrechten, een revolutie voor de hele muziekindustrie.

Prince is voor mij meer dan een muzikaal genie, hakkendrager en ietwat oversekste zanger. Meer dan de beste live artiest die er ooit is geweest. Prince brengt mij nog steeds dagelijks mijn dosis geluk, blijdschap, ontroering en betovering. En ik ga er mijn best voor doen dat ook mijn kinderen met dezelfde liefde naar zijn muziek kunnen luisteren.

Er schijnt nog een kluis te zijn vol met duizenden liedjes en complete albums en films. Volgens velen mogen we ons nu hierop gaan verheugen, we schijnen het allerbeste nog niet eens te hebben gehoord. Ik weet het niet, het voelt ondankbaar. Laten we blij zijn met wat we van hem hebben gekregen. Een niet in waarde uit te drukken schat aan muziek die nooit meer geëvenaard zal worden.

Stijn ter Woerds, Amsterdam

Saxofonist Hans Dulfer speelde in 1999 in Tivoli mee in de band van Prince, toen Prince voorspelde dat Osama Bin Laden de VS zou aanvallen. "Een heel rare situatie, het gekste wat me ooit is gebeurd. In 1999 had ik nog nooit van Bin Laden gehoord."

Lees het complete verhaal van Hans Dulfer.

Monique Klemann van het Nederlandse zangduo Loïs Lane herinnert zich Prince als haast een gespleten persoonlijkheid. "Aan de ene kant was hij ontzettend hoffelijk en aan de andere kant kon hij heel hard zijn naar zijn crew. Meedogenloos bijna."

Lees het complete verhaal van Monique Klemann.

Monique Klemann. Beeld anp
Monique Klemann.Beeld anp

Sign O’ the Times was mijn allereerste cd. Nee: bandje, gekocht toen ik twaalf was. Nog steeds ken ik elk geluidje, elke zucht en elke tempowisseling van die ‘plaat’. Het was door Sign O’ the Times - en door al het werk dat Prince daarvoor en daarna maakte - dat ik begreep dat muziek meer is dan de optelsom van ritme en melodie. Dat je met muziek een verhaal kunt vertellen, waarbij kleuren, kleding en concept samenkomen en kunst worden.

Lovesexy was het eerste concert waar ik naartoe mocht, zonder ouderlijke begeleiding. Ik durf stellig te beweren dat mijn wereldbeeld daar is bepaald: zwart, wit, bruin, hetero, homo, rijk, arm muurbloem of extravagant. "We’re gathered here today to get through this thing called life."

Daarna talloze concerten gezien en - eerlijk is eerlijk - eind jaren negentig ben ik hem ook weleens ‘kwijt’ geweest. Maar zoals dat gaat met liefdes uit de jaren des onderscheids: hij heeft een onuitwisbare indruk gemaakt op mijn leven.

Audrey Zonneveld (42 jaar), Amsterdam

Resident-dj en artistiek leider Joost van Bellen van de RoXY over hoe hij Prince 'bijna, bij-na, bij-na' in de vermaarde club aan het Singel wist te krijgen. "Jet Brandsteder, de koningin van de RoXY, heeft alle Princeplaten uit onze collectie vertrapt onder haar naaldhakken of haar tanden erin gezet."

Lees het complete verhaal van Joost van Bellen.

Joost van Bellen. Beeld Mats van Soolingen
Joost van Bellen.Beeld Mats van Soolingen
Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden