PlusExpositie

Helen Beard heeft lak aan de nieuwe preutsheid

Illicit Kisses (2020) van Helen Beard.Beeld Courtesy Reflex Amsterdam

De impressionisten konden hun naakten nog verkopen onder het excuus van anatomische studie. Tegenwoordig is het afbeelden van lichamen zonder kleding, laat staan ontblote geslachtsdelen, ronduit problematisch. Als de maker een man is, zijn vrouwelijke lijven al snel lust­objecten en mannentorso’s macho machtsvertoon. In het geval van een vrouwelijke kunstenaar is de weeïge geur van seksuele zelfexpressie – ‘leer je vagina liefhebben’ – moeilijk te vermijden.

Helen Beard heeft lak aan politieke correctheid en het nieuwe preuts. Haar schilderijen zijn niets minder dan porno in psychedelisch Technicolor. Een glasbakgroene pik penetreert een gitzwarte anus, geflankeerd door een mosterdgeel bovenbeen en geassisteerd door een baksteenrode hand met babyblauwe nagels. Wham! Bam! Thank you, ma’am. Maar terwijl je ernaar kijkt, lost zo’n beaver shot op in een compositie van abstracte kleurvlakken, vergelijkbaar met de knipsels van Matisse.

Dat Beard een van de lievelingen is van Damien Hirst, mag geen verrassing heten. De voorman van de Young British Artists is niet vies van een beetje shockeren, kocht haar werk voor zijn Murderme Collection en toonde het al twee keer in de Newport Street Gallery in Londen. Hij herkent in Beard wellicht de girl power van zijn eigen generatiegenoot Tracey Emin, die in 1999 was genomineerd voor de prestigieuze Turner Prize met een onopgemaakt bed vol sigarettenpeuken, gebruikte condooms, etensresten en bebloed ondergoed.

Het grote verschil is dat Beard een ‘ouderwetse’ maker is. De onderwerpkeuze leidt misschien wat af, maar het werk dat nu bij Reflex Amsterdam te zien is, gaat bovenal over schilderkunst. Dat zie je als je de schetsen op papier vergelijkt met de grotere werken op canvas. De studies zijn vooral interessant door hun compositie en contrasten, maar zodra Beard met olieverf aan de gang gaat, gebeurt er iets magisch. Ze lijkt het pigment op het doek te aaien. Op andere plekken kun je het bochtige lijnenspel van haar penseel volgen totdat je in een draaikolk naar binnen wordt gezogen.

De kleuren zijn zo verzadigd dat zelfs een bedeesd beige van de muur knalt. Een paar perfect ronde billen in twee verschillende tinten rood zindert zo intens dat Barnett Newman er bang van zou worden. Een eigele slip scheidt de twee vlakken als een zip in een van zijn beroemde werken.

Natuurlijk is dit ook erotisch, maar op een veel subtielere manier dan de monomane close-ups uit seksfilms waar Beard haar inspiratie uit put. Het gaat hier op gewild dubbelzinnige manier over ‘huid’ en de tactiele ervaring die vertaald is voor de ogen. En in tijden van social distancing komt dat extra stevig binnen.

The Desire Path

Helen Beard
Waar Reflex Amsterdam, Weteringschans 79A
Te zien t/m 30/9 (maximaal twee bezoekers tegelijk)

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden