Plus Film

Helaas, La ­ragazza nella nebbia is slordig en onrealistisch

In La ­ragazza nella nebbia zijn karakters en details niet goed uitgewerkt. De film is zo onrealistisch dat het lijkt alsof regisseur Donato Carrisi nog nooit een misdaadthriller heeft gezien.

Regisseur Donato Carrisi doet geen enkele moeite affectie op te roepen voor de karakters. Beeld Laura Bianca

Een onverklaarbare verdwijning van een tiener, een ­excentrieke detective met een dubieus trackrecord, een jongen die het slachtoffer stiekem filmde en daarmee misschien haar ontvoerder vastlegde. Op eerste gezicht heeft La ­ragazza nella nebbia alles in huis voor een geslaagde whodunit. De film komt echter nooit van de grond.

Er staan drie karakters centraal: detective Vogel (Toni Servillo), berucht om zijn affiniteit met de media, psychiater Augusto Flores (Jean Reno), die hem na een auto-ongeluk ondervraagt, en docent Loris Martini (Alessio Boni), die uit dit verhaal als de ontvoerder van de 16-jarige Anna Lou (Ekaterina Buscemi) tevoorschijn komt.

Helaas doet regisseur Donato Carrisi geen enkele moeite om enige affectie op te roepen voor deze karakters. Na twee uur weten we niets over detective Vogel. Dit hoeft niet tot problemen te leiden, maar in een film die in wezen gaat over een fatale karakterfout, is er meer nodig dan alleen wat verwijzingen naar die fout. Bijfiguren verschijnen, worden nauwelijks uitgewerkt, en verdwijnen na enkele scènes voorgoed. En waarom wordt detective Vogel eigenlijk ondervraagd door een psychiater in plaats van door de politie?

De boel zakt helemaal in elkaar als de aandacht halverwege onverklaarbaar naar de docent wordt verlegd. Tot dan toe lijkt de film een vertelling van detective Vogel. Ineens gaat het niet meer om het detectivewerk, maar om hoe de media dit openbaren. Bij vlagen lijkt de film wat te willen zeggen over het gevaar van een mediacircus en het publiekelijk belasteren van verdachten. Maar ook dit wordt niet uitgewerkt. Details als deze lijken ­alleen te ­bestaan om de plotwendingen van het laatste kwartier mogelijk te maken — gewicht hebben ze niet.

Dit alles wordt bijgestaan door dramatische filmmuziek, die vrijelijk wordt ingezet, maar weinig teweegbrengt. Het is onduidelijk naar wie het medeleven van de kijker uit moet gaan: de detective die een fout begaat of de docent die door de media als schuldige wordt aangewezen. Zelfs voor het jonge slachtoffer wordt niet echt sympathie ­opgewekt. “Laten we het beestje bij zijn naam noemen ­anders verspillen we tijd, en die tijd is van Anna Lou,” zegt detective Vogel, maar de film zelf besteedt nauwelijks aandacht aan haar. Naar haar verblijfplaats wordt bijvoorbeeld nooit gezocht.

Het verhaal zit best slim in elkaar, maar door het slordige vertelwerk hebben de plotwendingen geen effect. Uiteindelijk laat de film de kijker alleen maar met vragen achter over plotgaten en losse eindjes. Zelfs voor een leek is het politiewerk – ook voor een detective met dubieuze werkwijzen – zo onrealistisch dat het lijkt alsof regisseur Carrisi nog nooit naar een misdaadthriller heeft gekeken. Op z’n best is de film pulp, maar vaak is die daar niet meeslepend genoeg voor.

La ragazza nella nebbia

Regie Donato Carrisi
Met Toni Servillo, Galatea Ranzi, Alessio Boni, Jean Reno
Te zien in City, Het Ketelhuis, De Uitkijk

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden