PlusExpositie

Hedendaagse Surinaamse kunst is steeds zichtbaarder

Werk van Isan Corinde.Beeld Kamille Swildens

Kunst kan… Kleur geven
Brian Coutinho, Dwight Harold Marica, Isan Corinde

Waar Kunst kan, Tweede Tuindwarsstraat 4
Te zien t/m 12/7

Hedendaagse Surinaamse kunst is steeds zichtbaarder. Erwin de Vries – van het Nationaal Monument Slavernijverleden – behoort inmiddels tot de canon. En Iris Kensmil, Marcel Pinas en Remy Jungerman zijn de officieuze leiders van de huidige generatie. Daaromheen zit meer talent dat grotendeels onder de radar blijft, maar het verdient meer aandacht te krijgen. Drie vertegenwoordigers van die groep exposeren nu bij Kunst kan.

Rietveldalumnus Brian Coutinho is de bekendste van het stel. Hij leefde zich uit op archetypische Ghanese vruchtbaarheidsbeeldjes: dun lijf met stijve armen en een grote schijf als hoofd. West-Afrikaanse vrouwen die zwanger willen worden, dragen deze beeldjes op hun rug. Coutinho’s exemplaren zijn bedekt met zwarte slingerplantpatronen, symbolen en spermatozoïden. Waar het glazuur ontbreekt, piept het kwetsbare steengoed er tussendoor. Alsof dit kind gehuld is in een onheil afwerende mantel met toverspreuken waar door armoede gaten in zijn gevallen.

Maatschappijkritisch is ook Coutinho’s schilderij Kumba. Het paneel is dichtgesmeerd met een intens soort zwart. In deze immense zee van teer freesde de kunstenaar een kwetsbaar Afrika uit en legde het in met bladgoud: een omkering van Joseph Conrads Heart of Dark­ness.

Mandala’s met talloze laagjes

De kunst van Dwight Harold Marica is minder politiek geladen. De medeoprichter van het roemruchte Rotterdamse collectief CuCoSa staat bekend om zijn arbeidsintensieve werk, zoals met koperdraad omwikkelde tv-schermen. Bij Kunst kan laat hij mandala’s zien die zijn opgebouwd uit talloze laagjes verf. Monnikenwerk voor schilders met een vaste hand, maar het resultaat oogt vrolijk als het zonlicht over het reliëf speelt.

Isan Corinde is vijftien jaar jonger dan Coutinho en Marica, en duidelijk aanstormend talent. Hij groeide op binnen de marroncultuur van Brokopondo, maar woont sinds 2016 in Utrecht. Hij leeft nog tussen twee werelden, of zoals hij zelf zegt: “Met rijst en met aardappelen.”

Die aardappelen zitten in zijn schilderijen, die te veel willen pleasen en nog niet overtuigen. Maar de sculpturen waar zijn Surinaamse achtergrond in doorklinkt, zijn zelfverzekerd en sterk. Zoals de verzameling totempalen die oma en kleinkinderen voorstellen, waarbij lepels, stropdassen en fantasietekens de levensambities verbeelden. In de vensterbank staan Corinde’s Afroheads, bijna abstracte vormen die in beton zijn gegoten en zijn afgewerkt met acryl patina. Industriële rauwheid botst op aardse verbondenheid. Van deze kunstenaar gaan we meer horen.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden