Plus Albumrecensie

Harry Styles durft op tweede album nog meer te experimenteren

Op zijn tweede soloalbum durft voormalig One Direction-lid Harry Styles nog meer het experiment aan.

Harry Styles, Fine line (Sony Music)

Het is zeker niet de meest voor de hand liggende route die Harry Styles na het uiteenvallen van boyband One Direction is ingeslagen. Zochten zijn ex-collega’s de weg naar snelle hits, Styles neemt zijn tijd om uit te zoeken welke muziek het beste bij hem past. Het volgen van die zoektocht levert meer interessant materiaal op dan de andere Directioners solo produceerden.

Monsterhit

Zijn eerste album was een vrij klassieke popplaat met een monsterhit die een regelrechte hommage aan Prince was: Sign of the Times. Op het vervolg, Fine Line, durft Styles meer experiment aan. She is een bluesy ballad, Golden een zonnige popsong met een snufje elektro en Canyon Moon is gemaakt met het oeuvre van Crosby, Stills en Nash in gedachten.

En – in de wetenschap dat de Britse tabloids zijn teksten uitpluizen naar hints over zijn liefdesleven – hij is persoonlijker dan voorheen. Hij zingt over een teloorgegane ­relatie op de pianoballade Falling: ‘There’s no one to blame but the drink and my wandering hands.’ Styles stem bezit een natuurlijke broeierigheid die aan dat soort zinnetjes een tikje gevaar meegeeft.

Zomersong

Beste lied is de gitaarpop van Watermelon Sugar. Zeker geen heel ingenieuze compositie, maar Styles weet de zomersong naar een nieuw niveau te tillen. Een vaardigheid die alleen echte popsterren hebben.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden