Plus Albumrecensie

Harry Connick keert terug met bigbandswing

Jazz Harry Connick True Love (Verve)

Vroeg in de jaren negentig werd Harry Connick binnengehaald als de nieuwe Frank Sinatra. Totale onzin natuurlijk, alsof ooit een zanger in de buurt van Sinatra’s talent zou kunnen komen. Intussen was die Connick wel bijna bizar getalenteerd. Als zanger vooral, maar ook als pianist, arrangeur en bandleider. En, o ja, acteren kon hij ook.

Die vergelijking met Sinatra maakt nu niemand meer. Connick is een gevestigd artiest, gewoon op eigen kracht. In Nederland lijkt hij een beetje vergeten, wat waarschijnlijk vooral komt doordat hij hier zelden optreedt, maar thuis in Amerika is hij een bona fide ster. Op True Love keert hij terug naar de muziek waarmee hij ooit bekend werd: vette bigband­swing. En big is hier ook echt groot: aangevuld met strijkers telt Connicks band wel veertig leden.

Alle songs op het album zijn van Cole Porter, een van de grootste leveranciers aan het American Songbook. Valt er nog iets toe te voegen aan standards als I love Paris, Just one of those things en, jawel, True Love? Wel als je Harry Connick heet. Spectaculair, die big band, maar het is vooral de zanger zelf die indruk maakt.

In de vijftig is hij nu en zijn stem heeft er een mooi doorleefd randje bij gekregen. Heerlijk loom, lui bijna, is zijn timing. Krijg je als je geboren en getogen bent in New Orleans, in Amerika wel The Big Easy genoemd.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden