Ten slotte

Hans kon dansend een verhaal vertellen

Tijdens een herdenkingsbijeenkomst, gistermorgen op de Theaterschool, werd Hans van de l'Isle omschreven als een brenger van licht, een student die met zijn opgewekte humeur en bijbehorende big smile de mensen om hem heen op slag vrolijk kon maken.

Patrick Meershoek
Hans van de l'Isle Beeld Rinaldo Beunk
Hans van de l'IsleBeeld Rinaldo Beunk

'Hans had een bijzonder vermogen mensen aan zich te binden,' vertelt directeur Jan Zoet. 'Als hij binnen kwam, veranderde de sfeer in een ruimte. Hij was een uitzonderlijk talent, leergierig en vol ambitie.'

Van de l'Isle, afgelopen dinsdag op 23-jarige leeftijd overleden, was na de zomer begonnen aan het tweede jaar van de opleiding tot docent dans, een vak dat hij al uitoefende op hiphopschool Solid Ground Movement in de Tolhuistuin. Choreografe Alida Dors weet nog hoe Hans zeven jaar geleden voor het eerst kwam aanwaaien als een tenger en verlegen jongetje. 'Maar van meet af aan enorm gedreven. Hij ging meestal als laatste weg.'

Angeelo Lindenborg leerde Van de l'Isle in deze periode kennen. 'We hadden twee groepen op de hiphopschool: één voor beginners en één voor gevorderden. Hans begon in groep twee. Hij maakte de overstap razendsnel.'

Gemaakt voor dans
Van de l'Isle ontwikkelde zich in hoog tempo en werd één van de hoofddansers in het gezelschap. Want in het jongetje bleek een man te schuilen, met een gespierd lijf dat gemaakt leek voor dans. Dors: 'Hans ontwikkelde een bijzondere eigen stijl, gebaseerd op kracht, energie en talent voor moves. Hij kon dansend een verhaal vertellen.'

De beloning bleef niet uit. Van de l'Isle werkte mee aan eigen voorstellingen van Solid Ground Movement, maar stond ook in het Concertgebouw op het toneel als één van de Sharks in West Side Story.

Moeilijke start
Die rol stond minder ver van de jonge danser af dan het publiek kon vermoeden. Van de l'Isle had, zoals dat heet, een moeilijke start achter de rug. Vanaf zijn derde woonde hij bij verschillende pleeggezinnen. Hij groeide op in de Bijlmer, tussen vrienden voor wie een toekomst in de criminaliteit dichterbij lag dan een gewone baan. Dors: 'Hans heeft in die periode ook fouten gemaakt. De dans was voor hem niet alleen een passie, maar ook een uitweg. Hij trainde niet voor niets zo hard.'

De toelating tot de Theaterschool was een hele grote stap voor de jonge danser, die een weinig indrukwekkende vooropleiding had genoten. De opleiding verschafte hem een prachtig perspectief op een betaalde baan in de dans. Tegelijkertijd was hij er onderdeel van een hem vreemde wereld, met medestudenten die gewoon een vader en moeder hadden en die doorgaans wel in een redelijk rechte lijn op hun toekomst waren afgestapt.

Cultuurverschil
Van de l'Isle had moeite met het cultuurverschil, vertelt Dors. 'De opleiding was een prachtige kans, maar hij werd er ook voortdurend herinnerd aan hoe anders zijn leven tot dan toe was gelopen. Het kostte hem moeite zijn verleden los te laten.'

De choreografe sprak geregeld met haar danser over zijn problemen, maar ook zij werd deze week totaal verrast door het bericht van zijn onomkeerbare besluit. 'Het ging eigenlijk heel goed met Hans. Hij was er bijna, maar hij heeft het niet gehaald. Dat is vreselijk.'

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden