PlusInterview

Hans Kesting weer op de planken met voorstelling over ‘een milieu van toxic masculinity’

Maandag gaan de theaters weer voorzichtig open, met voorstellingen voor maximaal dertig toeschouwers. Eén van de eerste acteurs die weer op het podium zullen verschijnen, is Hans Kesting, met een monoloog bij ITA.

Hans Kesting: ‘Toen Ivo belde met de datum van 1 juni was ik er ook wel klaar voor.’Beeld Jan Versweyveld

‘Als dit een toneeltekst was, zou de eerste zin moeten luiden: een vader en een zoon staan op een paar meter afstand van elkaar op een grote, ruime, lege plek’, is de beginzin van de Nederlandse vertaling Ze hebben mijn vader vermoord, de roman van de Franse schrijver Édouard Louis waarop de monoloog van Kesting is gebaseerd (die met de titel Wie heeft mijn vader vermoord dichter bij het origineel Qui a tué mon père blijft).

Een beginzin die gemaakt lijkt voor de 1,5 metersamenleving. Het was Hans Kesting nog niet opgevallen: “Ja, nou je het zegt! Die inleiding gebruiken we overigens niet.”

Het idee voor de bewerking van de novelle van Louis tot toneelmonoloog komt van regisseur Ivo van Hove. Kesting: “‘Ken je Édouard Louis,’ vroeg Ivo me een tijdje terug. Hij wilde al langer met me aan een monoloog werken, zoals hij dat ook met Halina (Reijn, La voix humaine), Eelco (Smits, Song from Far Away) en Ramsey (Nasr, De andere stem) had gedaan.”

“Ivo vindt het fijn om eens in de zoveel tijd, tussen al die grote dingen door, zoals West Side Story en Een klein leven, op de vierkante meter met één iemand te werken. Ik kende Louis niet, maar heb meteen zijn boeken gekocht. Ik vond het gewéldig. “Wie ís die jongen,” dacht ik meteen. Ja, zijn verhaal wilde ik wel in een monoloog vertellen. Toen heeft Ivo de bewerking gemaakt en zijn we gaan bouwen.”

Grootste literaire talent

Édouard Louis (1992) wordt beschouwd als het grootste hedendaagse literaire talent van Frankrijk. Zijn werk is autobiografisch en speelt in zijn familie die in armoede leeft in het noorden van het land. Zijn debuut Weg met Eddy Bellegueule werd eerder dit seizoen nog met veel succes voor toneel bewerkt bij Toneelschuur Producties.

Kesting: “Wat ik zo frappant vind, is dat Louis is gaan schrijven omdat hij nergens in moderne romans las over het milieu waarin hij was opgegroeid. Uitgevers wilden ook eerst niet geloven dat het écht autobiografisch was! Het is een milieu van toxic masculinity, waarin je vooral je gevoelens niet toont en niks wilt weten van alles wat ‘afwijkt’: je werkt, je drinkt, je kijkt tv, je neukt, etcetera, en daar groeide Louis als een meisjesachtig jongetje in op. Zijn ouders werden daar radeloos van. Ik denk niet omdat ze niet van hem hielden: die vader en zoon, dat waren gewoon twee totaal verschillende werelden.”

“Ik herken wel dingen uit mijn eigen leven erin. Ik kom uit een heel gewoon gezin in Rotterdam. Gelukkig niet de onderklasse waar Louis in opgroeide, wij kenden geen armoede, maar mijn vader was ook een man van weinig woorden. Je sprak niet over je gevoel en nou, over homoseksualiteit werd al helemaal niet gesproken. Dus als je als jongetje van acht, negen weet: ik val niet op vrouwen, dan weet je: als ik dat vertel, zal het me niet in dank worden afgenomen.”

“Ik ga niet beweren dat ik een Édouard Louis was, hoor, maar ik herkén die wereld wel. Ik herinnerde me ineens van de week dat ik mijn vader op de camping ooit een zoen gaf in de gemeenschappelijke wasruimte van de mannen. Op een ochtend zei ik tegen mijn vader toen ik eerder klaar was: ‘Ik zie je zo meteen!’ en gaf hem een zoen. En toen zei mijn vader: ‘Hans, doe niet zo gek! Je gaat me hier toch geen zoen geven! Stel je niet zo aan!’ Hij was van ‘doe maar gewoon’. Maar aan de andere kant: toen het eenmaal echt ging lukken met acteren en ik op de toneelschool was aangenomen, zei mijn vader: ‘Ah, wat fijn!’ En daarna was er eigenlijk geen man trotser dan mijn vader.”

Ze hebben mijn vader vermoord schreef Louis toen hij na een periode van zes jaar zijn vader weer opzocht. Hij trof een fysiek en mentaal wrak aan en voelde toen een ongelooflijke noodzaak om het boek waar ie aan werkte te laten liggen en in een kort en bondig verhaal te vertellen hoe zijn vader is uitgebuit door het systeem. Een aanklacht tegen de politici die daar in zijn ogen verantwoordelijk voor zijn.”

Behoefte aan contact

Net als zoveel andere acteurs zag Kesting zijn voorbereiding onderbroken worden door de coronacrisis. ‘Weet je dat ik niet eens meer weet wanneer we eigenlijk première zouden hebben? O ja, de zevende mei, ik zie het in mijn agenda, was de Amsterdamse première geweest. Was al helemaal uit mijn gedachten verdwenen.”

“Ik heb de afgelopen tijd ook niets gehad van: godverdomme dat ik niet op het toneel sta en niet kan spelen. Nee, helemaal niet, ik miste wel gewoon het wérken, het bezig zijn met maken en sowieso het contact met collega’s. En contact in het algemeen, het feit dat je mensen kunt omhelzen… Ja, dat kan nog steeds niet en dat is nog steeds een ramp.”

“Voor mij was het van belang die tekst scherp te houden. Toen Ivo belde met de datum van 1 juni was ik er ook wel klaar voor. Maar ik hield er ook rekening mee dat we pas na de zomer konden beginnen.” Mijn decor staat overdwars op het podium van de Rabozaal, de normale tribune is afgescheiden van de ruimte waar ik speel door een groot zwart doek. En voor mijn decor staat een tribune, waar die dertig toeschouwers zitten, op gepaste afstand van elkaar. Ik zie wel hoe dat gaat.”

Wie heeft mijn vader vermoord, Edouard Louis/Ivo van Hove/Hans Kesting, 1 juni t/m 23 augustus, ITA

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden