PlusAchtergrond

Hallo? Theaterfestival Fringe zoekt in deze tijden naarstig naar contact

Het is in deze tijd van social distancing geen toeval dat veel voorstellingen op het Amsterdam Fringe Festival gaan over contact maken. Zoals het ook opviel hoe vaak er eenlingen op het (al dan niet digitale) podium stonden in het openingsweekend.

Beeld Annelies Verhelst

Zoals in The Millennial Immigrant van Basak Layic. Ze speelt M, een jonge vrouw die vanuit Turkije naar Amsterdam komt om bedrijfskunde te studeren en zich aansluit bij een theatergroep.

Layic’ voorstelling gaat over het zoeken naar je verhaal en de frustratie dat het verhaal van een immigrant altijd over politiek moet gaan, over het gevangenzitten tussen twee culturen. The Millennial Immigrant slingert tussen net te veel ideeën, maar Layic is een innemende performer die haar verhaal nog wel gaat vinden.

Ook Luna Cozijn staat in Contact alleen op het toneel, met twee verhalen van de Britse auteur Rachel Seiffert. In het ene verhaal gaat een gezin naar het strand, het andere draait om de relatie tussen een moeder en dochter met wie het, volgens school, ‘moeilijk contact maken’ is. Zonder theatrale opsmuk vlecht Cozijn de twee verhalen door elkaar, soepel wisselend tussen perspectieven. Haar kalme en kraakheldere vertelstijl geeft alle ruimte aan de taal van Seiffert, die, simpel maar rijk aan detail, de beelden als vanzelf oproept.

Het zijn verhalen die gaan over contact zoeken en dat is ook wat de personages in Weg van Danielle van Vree doen. Drie mensen, die elk op hun eigen manier verbinding proberen te krijgen met het leven of juist bezig zijn daar afscheid van te nemen. Hun woorden kaatsen rond als een echo, maar soms is er een moment dat die drie levens elkaar bijna raken, of op z’n minst opmerken. De isolatie van de personages spiegelt de manier waarop het publiek als eenlingen verspreid over de tribune zit, met helaas als gevolg dat de voorstelling te veel op afstand blijft.

Caïro in Amsterdam

De indrukwekkende theatrale stadswandeling Tracing Erased Memories leidt de toeschouwer langs het Maagdenhuis en voormalig krakersnest het Slangenpand. Via een tablet worden beelden van Caïro over het straatbeeld van Amsterdam geplaatst, zoals het Talaat Harbplein, waar in 2011 geprotesteerd werd tegen toenmalig president Mubarak. In een koptelefoon klinken getuigenissen van protesten in de twee steden die botsen met het straatbeeld, waarin alle sporen daarvan lijken te zijn weggepoetst. Als Tracing Erased Memories iets laat zien, is het dat het veranderen van het aangezicht van een stad nooit alleen cosmetisch is, dat met het wissen van sporen stemmen het zwijgen worden opgelegd.

Ook de Braziliaanse documentairemaker en performanceartiest Amanda Palma toont, in #Taitiria, uit het onlineprogramma van Fringe, de verregaande gevolgen van de uiterlijke veranderingen in haar land. Ze laat zien hoe inheemse bevolkingsgroepen gemarginaliseerd worden en protesten de kop ingedrukt. Palma omlijst haar film met een digitaal samenzijn met yogaoefeningen en een gesprek over de voorstelling. Dat gaat wat onwennig. En zo zoeken niet alleen personages, maar ook makers en toeschouwers naar contact in deze editie van Fringe.

Amsterdam Fringe Festival, t/m 13/9.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden